Uszatek, piędzipiędek i dziura w uchu. Jak zmierzyć świat?

Jeśli zastanawiacie się co kryje ten nieoczywisty tytuł, to już śpieszę z wyjaśnieniem?

W tej książce znajdziecie systemy miar z całego świata, bowiem centymetry i kilogramy nie obowiązują od zawsze i w każdym zakątku świata. Ale też nie jest to zbiór wszelkich miar, ale tych, które są ciekawe, nietypowe, niezwykle, zabawne, albo też takie całkiem oczywiste. Dodatkowo znajdziecie tutaj zbiór miar, których już się nie stosuje.

Będzie tu zatem mowa o sposobach mierzenia ciałem, słuchem, czy wzrokiem. Dowiecie się jak mierzono materiały, piasek, ryż, a nawet odległość i powierzchnię pola, bo co kraj to inny pomysł, by coś zmierzyć i zważyć. Często wartości tych miar były uzależnione od czyjegoś wzrostu czy sprawności fizycznej, więc trudno tu o równość i sprawiedliwość.

Książka nie jest przesycona tekstem, a do tego napisana jest ciekawie, dzięki czemu dzieci chętnie poznają różnorodność wśród jednostek miar, a może i chętnie coś zmierzą - my sami podczas czytania ciągle coś mierzyliśmy, przeliczaliśmy i porównywaliśmy swoje stopy, łokcie i piędzi. Najbardziej jednak moje dzieci żałowały, że sami nie mogliśmy sprawdzić ile mierzy poronkusema, czyli odległość jaka może pokonać renifer przez przerwy na tzw. "jedynkę" ?

Świetna pozycja!

Miary i jednostki stanowią fundamentalne narzędzia umożliwiające precyzyjne opisywanie zjawisk fizycznych i matematycznych. Waldemar Kuligowski w książce „Uszatek, pięcipiędek i dziura w uchu. Jak zmierzyć świat?”, podejmuje się ambitnego zadania zbadania historii miar w kontekście kulturowym i cywilizacyjnym, prezentując czytelnikom niezwykle złożone zagadnienia w sposób klarowny i przejrzysty.Waldemar Kuligowski, antropolog i autor wielu publikacji popularnonaukowych, prezentuje tematykę, która na pierwszy rzut oka może wydawać się skomplikowana i mało porywająca. Łącząc narrację historyczną z analizą antropologiczną, zabiera czytelników w podróż przez wieki, ukazując, jak różnorodne cywilizacje tworzyły i adaptowały jednostki miar w odpowiedzi na praktyczne potrzeby codziennego życia. Autor analizuje zależności między różnymi kulturami, a ich systemami miar, podkreślając wpływ, jaki miały lokalne tradycje i środowisko naturalne na kształtowanie jednostek. Na przykładzie ziaren pszenicy i jęczmienia, które stanowiły podstawę jednostki cala, wykazuje, jak głęboko zakorzenione w rolnictwie były wczesne systemy miernicze, jednocześnie ukazując, jak różnice w długości kroku, a nawet w sposobach rzucania siekierą, wpływały na regionalne warianty miar, mając istotne znaczenie dla handlu i rzemiosła.Czy kiedykolwiek wcześniej zastanawialiście się jak mierzyć paznokciem? Co wspólnego ma ziarno pszenicy z rozmiarem buta? Dlaczego rżenie konia mogło służyć za miarę?Autor stawia za cel wyjaśnienie nawet najbardziej zawiłych koncepcji w sposób rzetelny oraz jak najbardziej przystępny dla młodego czytelnika.Kuligowski udowadnia, że nauka może być pełna ciekawostek prowadzących do fascynujących odkryć. Dzięki tej książce zarówno dzieci, jak i dorośli mają okazję na nowo odkryć otaczający świat i zrozumieć, jak ludzkość krok po kroku, miara po miarze, poznawała jego tajemnice."Uszatek, pięcipiędek i dziura w uchu. Jak zmierzyć świat?" to opowieść o ludzkiej kreatywności i pomysłowości oraz o tym, jak z prostych obserwacji i codziennych doświadczeń narodziły się systemy miar, które do dziś towarzyszą nam na każdym kroku.

Miłość, radość, piękno, zachwyt… One wciąż istnieją w bezmiarze! Ale wszystko inne, jak świat stary, długi i szeroki, było i nadal jest przez ludzi dokładnie mierzone.

Po co właściwie wymyślono miary? Czego używano w czasach, w których nie było do tego specjalnych narzędzi? Jak mierzono odległość i wagę w różnych częściach świata? I dlaczego warto wiedzieć, jaką długość ma ziarno jęczmienia?

Oto książka, która odkryje przed Wami niezwykły świat miar. Zaskakujący, a bywa, że i zabawny. Bo sami przyznajcie, że mierzenie odległości metodą, w której główną rolę gra przerwa, robiona przez renifera na oddanie moczu, nie przyszłoby Wam nawet do głowy! A istnieje! Finowie nazywają taką miarę 1 poronkusema!

Dzięki tej fascynującej książce dowiecie się, jak ludzie wykorzystywali do mierzenia własne ciało i jak bardzo mogły się od siebie różnić łokcie. Odkryjecie, że w Polsce też mieliśmy swoje mile (tyle, że wrocławskie) i, że to nie przypadek, że w wielu językach słowa „kciuk” i „cal” są do siebie bardzo podobne. Dowiecie się, co wspólnego z miodem ma uszatek i pięcipiędek. A po lekturze tej książki, na bank odruchowo zerkniecie na własną dłoń, gdy zobaczycie konia.

Jestem zachwycona tym, w jak lekki, dowcipny sposób, autor przekazał, niełatwy przecież temat. Jakie ciekawostki tu zawarł. Wszystkie te morgi, tuziny, kopy, czy szczypty nagle nabierają sensu. A rzut kamieniem, czy siekierą - nowego znaczenia. Nawet dziura w uchu okazuje się przydatna!

Świetny tekst dopełniają też genialne ilustracje. Soczyste, nowoczesne, z dowcipnymi uwagami w komiksowych dymkach. Idealnie wyważone (i wymierzone), dzięki czemu całość jest niezwykle czytelna i przystępna!

Gorąco ją Wam polecam! Myślę, że spokojnie możecie czytać ją już ze starszymi przedszkolakami, tak ok. 6 r.ż. Na pewno przyda się też uczniom w szkole, a i Wam dostarczy wiele wiedzy i rozrywki!