Ulice ciem

Gdy sięgamy po kryminał, zazwyczaj wiemy, czego się spodziewać. Jest zbrodnia, śledztwo i wreszcie winny tego niecnego czynu. Wszystkie te założenia mają się nijak do powieści Katarzyny Puzyńskiej pt. „Ulice ciem”, która ukazała się nakładem Wydawnictwa Prószyński i S-ka i zdecydowanie nie jest typową reprezentantką swojego gatunku. Mamy tu do czynienia z kryminałem magicznym, funkcjonującym na dwóch płaszczyznach: historycznej i współczesnej.

W planie współczesnym akcja toczy się niespiesznie. Spacerująca ulicami współczesnej Warszawy, mocno doświadczona przez los Zosia trafia przypadkiem do przytulnej księgarni o uroczej nazwie „Książkowa Pasieka” i dzięki uprzejmości sympatycznego sprzedawcy, zabiera stamtąd jedną książkę. Problem w tym, że sama jest na etapie tworzenia powieści, a ta, którą ma w rękach to wierne odwzorowanie tego, o czym chce napisać. Wydaje się nieprawdopodobne? A to dopiero początek zaskakujących wątków i nieoczywistych rozwiązań fabularnych.

Kryminał retro, utrzymany w atmosferze przedwojennej Warszawy, gorące lato i napięcie narastające wśród mieszkańców stolicy uważnie obserwujących poczynania Hitlera w Europie i wreszcie życie warszawskiej ulicy relacjonowane z wykorzystaniem stylizacji językowej na ówczesną knajacką gwarę, którą posługuje się Mańka, szefowa domu publicznego na Woli, to zdecydowanie największe zalety „Ulic ciem”. Wątki historyczne nadają tej narracji tempa, są ciekawe i prowokują do tego, by poszukiwać zabójcy warszawskich ciem, czyli tak popularnych wówczas wśród zasobnych mężczyzn, dziewcząt do towarzystwa.

Co wspólnego z ćmami mają pszczoły? Dlaczego księgarnia zmienia swoje położenie, sprzedawcę i momentami wieje w niej grozą? W jaki sposób przecinają się wątki Zosi z bohaterką reprezentującą margines przedwojennej Warszawy? Na wiele z tych pytań, odpowiedź znajdziecie w trakcie lektury powieści, ale nie oczekujcie, że zostanie Wam ona podana na tacy. Czasem trzeba się nieźle nakombinować, by pojąć, o co w tym pozornym chaosie chodzi.

Koniecznie sięgnijcie po „Ulice ciem”, bo to zupełnie nowe, choć równie świetne, kryminalne oblicze Katarzyny Puzyńskiej.

Książka ta jest niczym pudełko czekoladek, nie wiadomo czym Cię zaskoczy, ale trudno się oderwać.

Jeśli kochasz pszczoły i książki pokaże ci ona swoją magię.

Autorkę oczywiście dobrze znam z jej poprzednich książek byłam więc zaintrygowana oryginalnie brzmiącą klasyfikacją kryminał magiczny. Nie martwcie się jednak jeśli nie lubicie smoków, elfów i machania magicznymi różdżkami - to nie ten typ magii. Czym jest magia zawarta w tej książce? To właśnie magia historii, tego co autor ma w głowie pisząc książkę, oraz magia dziedzictwa, lub nawet bardziej macierzyzny.

Mamy tu dwie linie czasowe Zosię, która żyje w dzisiejszych czasach, przeżywa samotności i szybką decyzję o ucieczce z wydawać by się mogło "idealnego" domu. Postanawia ona zawalczyć o swoje i napisać książkę. Wędrując po Warszawie natrafia na niezwykłą księgarnię, pełną pysznej herbaty, ciepłego słońca i brzęczenia pszczół. Tam dostaje w prezencie książkę, a to co najdziwniejsze okazuje się, że książka ta jest powiązana z tym co pisze.

Druga linia czasowa przenosi nas do 1939 roku. Mańka zarządza ćmami (panie lekkich obyczajów), kiedy nagle zaczynają one ginąć i odnajdywać się martwe, postanawia coś z tym zrobić. Wszystkie tropy wskazują na wysoko postawionego policjanta, który się ćmom oświadcza. W poszukiwaniu odpowiedzi Mańka trafia do niezwykłej księgarni...

Co łączy historię Mańki z Historią Zosi? Tego dowiesz się czytając ten oryginalny kryminał, choć zastanawiasz się kto morduje, a samo zakończenie jest dość zaskakujące, książka ta daje nam emocjonalny rollercoaster. Z jednej strony mord i próba schwytania złoczyńcy, z drugiej cudowne, ociekające wręcz miodem słowa o książkach. Naprawdę warto sięgnąć po te lekturę i się zaskoczyć.

„Ulice Ciem” to magiczny kryminał, który zabiera nas w opowieść dziejącą się w Krakowie w dwóch przestrzeniach czasowych współcześnie i w roku 1939. Mamy dwie główne bohaterki, którym towarzyszymy w ich czasach. Jedna jest córką celebrytki, a druga właścicielką zamtuzu. Obie obarczone wieloma problemami, którym dzielenie stawiają czoła.

Ciekawym zabiegiem jest zastosowany w latach 30 język jakim operowała główna bohaterka, mówiła ona bowiem gwarą krakowską. Rozdziały opowiadające o jej historii były znacznie ciekawsze.

Cala historia jest muśnięta magią, mamy dwóch strażników opowieści, który są jak yin-yang dla dobrej historii. Szkoda, że ten wątek nie został bardziej rozbudowany.

Mocne strony to bez wątpienia umiejętność autorki do budowania napięcia. Od pierwszych stron wciąga nas w świat tajemnic, gdzie nic nie jest takie, jak się wydaje. Duszna atmosfera, pełna sekretów i napięć, jest oddana w sposób sugestywny i przekonujący. Szczególnie udane są opisy wewnętrznych zmagań bohaterów, które momentami trzymają w napięciu.

Generalnie książka miała ogromny potencjał, który uważam nie został w pełni wykorzystany. Brakowało mi kilku zakończeń pomniejszych wątków. Niestety, choć pomysł jest obiecujący, jego realizacja miejscami kuleje. Akcja momentami wydaje się rozwlekła, a fabuła, choć bardzo mnie intrygowała na początku, z czasem zaczęłam gubić tempo. Dużo smutku i goryczy, które zostają dziedziczone po kądzieli , przez co brakowało mi trochę pozytywnego wydźwięku- niby banał, ale fajnie jak zła passa w końcu zostaje przerwana.

Cenię autorkę za pisanie różnych gatunków i bawienie się plastycznością i wychodzeniem poza ramy.

" [...] Chowała się z pisaniem w swoim ursynowskim mieszkaniu, jakby robiła coś zakazanego. [...]"

Najnowsza powieść Katarzyny Puzyńskiej pod tytułem "Ulice ciem" przenosi nas do dwóch płaszczyzn czasowych. Jedna z nich to nasze obecne czasy, a druga to okres chwilę przed wybuchem drugiej wojny światowej. W powietrzu czuć było coś niepokojącego. Kanclerz Hitler zaczynał ostro mieszać.

Podobało mi się tło historyczne tej powieści. Fabuła jest tak wciągająca, że nie mogłam oderwać się od czytania. Koniecznie chciałam poznać zakończenie. Katarzyna Puzyńska zwrotami akcji totalnie mnie rozbroiła. To było genialne.

Muszę wam od razu powiedzieć, że "Ulice ciem" to nie jest typowy kryminał. Mogę śmiało stwierdzić, że to jest świetnie napisana baśń. Znalazłam tutaj mnóstwo magicznych elementów. Jeżeli lubicie retro kryminały, to tutaj też go otrzymacie.

Podobał mi się język, a właściwiej gwara, którymi posługiwały się między innymi bohaterki: Mańka i Hanka, których życie toczyło się latem 1939 roku. Obie dziewczyny nie miały łatwego życia. Jedna z nich jest ćmą, a druga jest byłą ćmą. Warto je obserwować. Obie panie są w ogromnym niebezpieczeństwie. Ktoś poluje na prostytutki. Ze "stajni" Mańki zniknęło kilka ciem. Czy ona odkryje prawdę, kto za tym stoi?

Zosia to nasza trzecia główna bohaterka. Jest córką sławnej i bogatej celebrytki. Jej tożsamość poznacie podczas czytania. Polubiłam Zosię i jej perypetie. Mocno jej kibicowałam w spełnieniu największego marzenia. Poznajemy ją w Wigilię. Czy Boże Narodzenie spędzi samotnie? Dlaczego uciekła od swojej rodzicielki?

Zachęcam was do zajrzenia do Książkowej Pasieki i odkrycia magii płynącej z książek. Każda książka, to wyjątkowa historia.

Cieszę się, że Katarzyna Puzyńska oprowadziła mnie po międzywojennej Warszawie. Pierwszy raz poznałam warszawską gwarę. Niektóre wyrazy były trudne do rozszyfrowania, ale dałam radę.

Uwielbiam taką magiczną Katarzynę Puzyńską. Mam nadzieję, że ta autorka napisze jeszcze kiedyś powieść w podobnym magicznym klimacie.

Jeżeli tak jak ja lubicie nietypowe kryminały z mnóstwem zwrotów akcji i zakończeniem, które powoduje bezdech, to śmiało sięgnijcie po "Ulice ciem".

Dzięki tej powieści odkryjecie inną twarz Katarzyny Puzyńskiej.

Ostrzeżenie!

W tej książce pojawiają się pszczoły. Dbajcie o nie, ponieważ są bardzo ważne w naszym życiu.

Ps.

Okładka jest dosyć mroczna. Idealnie oddaje treść tej historii.

Ps. 2

Chętnie zobaczyłabym ekranizację tej powieści na Netfliksie.

„Ulice ciem” to najnowsza książka Katarzyny Puzyńskiej. Jest ona nico inna niż znana chyba każdemu chociaż ze słyszenia seria „Lipowo”. Ale inna nie znaczy, że gorsza. Autorka po raz kolejny oddała w ręce czytelnika wspaniały kryminał, który trzyma w napięciu i intryguje od pierwszych stron. Gdy powoli odkrywałam kolejne elementy układanki wiedziałam, że już książki nie będę mogła odłożyć, aż jej nie skończę.

W „Ulicy ciem” znajdziemy dwie linie czasowe, które tak uwielbiam w powieściach. W czasach obecnych poznajemy Zofię. Kobieta jest bardzo samotna i przed Świętami Bożego Narodzenia wędruje po ulicach Warszawy. Nagle trafia do klimatycznej księgarni. Jej właściciel twierdzi, że posiada niezwykły talent. Twierdzi, że potrafi obdarować każdego klienta powieścią taką akurat on teraz poszukuje. Zofia nie wierzy w to, ale daje się namówić. Otrzymuje za darmo egzemplarz książki i dzieją się dziwne rzeczy.

W życiu Zofii wydarzył się coś smutnego. Coś z czym sobie nie potrafi poradzić. Ukojnie znajduje w napisaniu własnej powieści. O dziwo odkrywa, że jej tekst przypomina ten z książki otrzymanej od miłego księgarza, który nagle pokazuje zupełnie inną twarz.

Autorka zabiera nas do 1939 roku. Do czasów gdy beztroskie życie wielu Warszawiaków zostaje zakłócone przez widmo wojny, ale również przez tajemnicze zaginięcie prostytutek. Szybko okazuje się, że w sprawie zaginięcia ciem wplątany jest pewien księgarz, który oferuje darmowe opowiadania.

Książka oprócz tego, że jest świetnym kryminałem to posiada cudowny klimat Warszawy przed wybuchem II Wojny Światowej. Autorka oprócz tego nadała tej opowieści pewien rodzaj magii. Jest to magia książek, która łączy przeszłość z teraźniejszością.

Biorąc tę książkę do ręki wiedziałam, że będzie inna niż dotychczasowe książki Pani Kasi. Nie do końca wiedziałam czego mogę się spodziewać po niej, ale muszę przyznać, że wycieczka po dawnej Warszawie bardzo mi się podobała. Zarówno oddanie klimatu jak i kreacja bohaterów sprawiły, że od książki nie mogłam oderwać się. Tym bardziej, że koniec jednego rozdziału bardzo kusił by przeczytać kolejny.

Akcja książki biegnie swoim rytmem. Czasami jest bardziej dynamiczna, a czasami spowalnia. Wszystko tu jedna jest dopracowane i sprawia, że książka jest wspaniałą lekturą dla jesienne wieczory. Polecam!

Puzyńska wybrała narracje w dwóch liniach czasowych i przyznaje, że to połączenie wyszło jej bardzo sprawnie i płynnie co nie jest tak łatwe jak mogłoby się wydawać.

Ja tę powieść podzieliłam na dwa oblicza, to klimatyczne, magiczne i to bardziej mroczne z czyhającą wojną w tle, a do tego pełną przemocy i ludzkich dramatów. Mnie absolutnie kupił klimat warszawskich ulicą do tego wpleciona w fabułę miejska surowość. Sporą zasługę w zbudowaniu tych warszawskich realiów miało także zastosowanie gwary, które chociaż momentami trudne było dla mnie strzałem w dziesiątkę. Mówiąc wprost, to mroczne zaplecze Warszawy to jeden z najmocniejszych punktów powieści.

Co do bohaterów, a w zasadzie Leny, bo to na niej głównie się skupie, to jest to postać ze sporym życiowym bagażem. Jej decyzje często moim zdaniem kontrowersyjne, to ciężko było mi za nią nie trzymać kciuków i nie kibicować, bo zwyczajnie ją polubiłam.

?Postacie drugoplanowe też zostały dopracowane i nie są tłem. No i creme de la creme „morderca” ,który pod kątem psychologicznym jest absolutnie fascynującym przypadkiem.

Pisarka dobrze zbudowała napięcie, stopniowo ujawniając szczegóły swojej intrygi i sieci powiązań. Zawsze lubię, gdy rozdziały kończą się w sposób zmuszający do kontynuacji czytania. Drobnym minusem jest jednak momentami zbyt rozciągnięte opisy, które mnie nieco wytrącały z napięcia.

Puzyńska pokazała, że nie sposób jej jako autorki zaszufladkować, bo jest literackim kameleonem. Ja „Ulice ciem” polecam, bo to zmyślnie skonstruowany thriller, z intrygującą fabułą.

Recenzja w ramach współpracy z Wydawnictwem Prószyński S-ka

"...Magia istnieje, bo istnieją książki. Bez magii każda z nich byłaby tylko plikiem sklejonego papieru, a tak przecież nie jest. Wszyscy zagorzali wielbiciele literatury o tym wiedzą."

Czyż to nie prawdziwe słowa, książkoholicy? Każdy z nas wie, że tak. A pochodzą z książki "Ulice ciem" Katarzyny Puzyńskiej. I jak się domyślacie, książki odgrywają tu ważną rolę.

Autorka znana z serii o kryminałów, tym razem zaprezentowała nam jego inną odmianę. Mianowicie kryminał magiczny. Brzmi ciekawie, prawda?

Jego akcja poprowadzona jest w dwóch ramach czasowych, współcześnie, oraz w 1939 roku. A miejscem akcji jest Warszawa. I to ta przedwojenna zachwyciła mnie klimatem.

Jakaż to była klimatyczna podróż w przeszłość, ten koloryt i specyficzny sznyt warszawskich ulic. I język, którym ta część jest napisana. Ależ się w niego zanurzyłam. Choć sama historia nie jest słodka i pełna lukru, to jej język mnie bezapelacyjnie kupił. Przedwojenna Warszawa....

I wiecie, zupełnie nie spodziewałam się tego, kim są tytułowe ćmy. Ale jak już dotarło do mnie, że ćmy to motyle nocy, zrozumiałam. Myślę, że i Wy już wiecie kim są.

Jak dla mnie, ta przedwojenna część jest ciekawsza i bardziej do mnie przemówiła. Ta współczesna...no cóż, zupełnie mnie nie wciągnęła. Apaszowska Warszawa, lewe interesy, trochę brutalności...to to co mnie kupiło. Za współczesność podziękuję.

Powieść historyczna, kryminalna i obyczajowa w jednym, w dodatku lekko podbita nutką realizmu magicznego – dokładnie tak można określić książkę Katarzyny Puzyńskiej “Ulice ciem”. Historia toczy się w dwóch czasach - w lipcu i sierpniu 1939 oraz w Wigilię Bożego Narodzenia współcześnie, ale miejsce akcji jest jedno - Warszawa. Która jest na tyle ważna, że można ją uznać za czwartą jej bohaterkę. Bo postacie kobiece są trzy: dwie z przeszłości i jedna współcześnie. Ich historie są różne, choć wszystkie zawierają trudne przeżycia, coś, co te kobiety naznacza, ale jednocześnie pobudza do tego, by walczyć o siebie. Jest tu trochę refleksji na temat biernych zachowań, jest trochę motywacji do działania. Jest i intryga kryminalna - ta z przeszłości faktycznie typowa dla gatunku, choć prowadzona niebanalnie już choćby w samej warstwie językowej - Mańka, jedna z bohaterek, posługuje się dawną gwarą warszawską i wszystkie rozdziały jej poświęcone są właśnie nią pisane. To ciekawe doświadczenie, z początku niełatwe, ale i budzące podziw dla samej autorki za tak umiejętne naśladownictwo. We współczesnej historii też jest zagadka, która przyciąga równie mocno, jak nie mocniej - zagadka przeszłości bohaterki i tego, jak sobie z nią poradzi. Ale tym, co wszystko łączy, jest literatura, księgarnia i magia, która płynie z opowiadania, tworzenia historii. To hołd dla czaru literatury, tego co robi dla każdego z nas. Autorka pisze o niej w sposób dla niej charakterystyczny, lekko fantastyczny, który pewnie każdy czytelnik będzie interpretował nieco inaczej. Bo czy nie również i na tym polega magia literatury? “Ulice ciem” to niesamowicie kreatywnie zbudowana książka, coś niespotykanego, bardzo świeżego na naszym rynku książki.

Ostatnio polubiłam pióro Katarzyna Puzyńska ? Autorka napisała niesamowicie wciągającą powieść, gdzie akcja rozgrywa się w dwóch płaszczyznach czasowych. Poznajemy Zosię, która przed Bożym Narodzeniem spaceruje po Warszawie, trafia do tajemniczej księgarni "Książkowa Pasieka" gdzie spotyka księgarza o dwóch obliczach. Mężczyzna potrafi odgadnąć jakiej książki potrzebują jego klienci. Okazuje się, że Zosię spotkało coś złego i postanawia napisać książkę w pięknym zeszycie, który znalazła na ulicy. Jak się okazuje darmowa powieść, która otrzymała od księgarza i jej zapiski są identyczne!

Tymczasem w Warszawie w 1939 roku zaczynają znikać prostytutki z "domu schadzek" Mańki z Krochmalnej. Mańka bierze sprawę w swoje ręce, a pomaga jej w tym komisarz Tadeusz Mikołajczak zwany Bazyliszek. Tropy prowadzą do wysoko postawionego mężczyzny oraz księgarza, który oferuje darmowe opowieści.

Co księgarz z dwudziestego pierwszego wieku ma wspólnego z dwudziestoleciem międzywojennym?

Co odkryje Mańka i czy zemści się na zabójcy prostytutek?

"Ulice ciem" Katarzyny Puzyńskiej to kolejna intrygująca powieść, która wciąga czytelnika w mroczny świat kryminalnych zagadek. Autorka znana z umiejętności tworzenia złożonych postaci oraz skomplikowanych fabuł, ponownie udowadnia, że potrafi zaskakiwać i trzymać w napięciu do samego końca. Akcja książki rozgrywa się w Warszawie, gdzie pozornie spokojne życie mieszkańców zostaje zakłócone przez brutalne morderstwa prostytutek. Autorka mistrzowsko buduje atmosferę niepokoju, wprowadzając czytelnika w świat tajemnic bohaterów. Jej opisy miejsc i emocji bohaterów są tak sugestywne, że można poczuć się, jakby się tam było. Postacie są wyraziste i dobrze zarysowane, a ich relacje są skomplikowane, co dodaje realizmu całej historii. Bohaterowie zmagają się z osobistymi demonami. Czytelnik ma okazję towarzyszyć bohaterom w odkrywaniu prawdy, co sprawia, że staje się bardziej zaangażowany w fabułę. Autorka nie boi się poruszać trudnych tematów, takich jak traumy z przeszłości, które są niechcianym spadkiem po przodkach, lęki, wzajemne pretensje, zawirowania losu oraz mroczne sekrety, które mogą zmienić życie nie tylko ofiar, ale i sprawców. Styl pisania autorki jest przystępny, a dialogi naturalne, co sprawia, że książkę czyta się szybko i przyjemnie.

"Ulice ciem" to powieść, która z pewnością zadowoli miłośników kryminałów z psychologicznymi wątkami. To historia, która skłania do refleksji nad ludzką naturą i skrytymi motywami. Katarzyna Puzyńska po raz kolejny udowadnia, że jest jedną z czołowych autorek tego gatunku w Polsce. Nieoczekiwane zwroty akcji zapewniły mi mnóstwo niesamowitych emocji i wrażeń.

Serdecznie polecam tę lekturę każdemu, kto lubi intrygujące zagadki i mroczne opowieści.

Czytajcie! Polecam!

BRUNETTE BOOKS

Warszawa (ta współczesna i ta tuż sprzed wybuchu wojny), ta niezwykła, tajemnicza, magiczna wręcz Warszawa, odbudowana ze zgliszcz rękami wszystkich Polaków, odgrywa w powieści niebywale ważną rolę. Choć nie jestem w stanie w żaden sposób przyporządkować „Ulic ciem” do jednego konkretnego gatunku - uświadczymy tu i kryminału i thrillera, i dramatu, a także powieści obyczajowej, a nawet szczypty fantastyki - to jednego jestem pewna. Warszawa jest jej główną bohaterką. Mimo trzech narratorek i trzech perspektyw: Mańki, Hanki i Zosi, to właśnie Warszawa, wraz z charakterystycznymi dla niej miejscami, jej wyjątkową historią, stanowi s e r c e tej powieści. Oczywiście, zapewne każdy czytelnik poczuje tę książkę inaczej, dla mnie jednak była powrotem do dzieciństwa, do korzeni. A jej lektura, nieoczekiwanie, stała się naprawdę intensywnym przeżyciem.

Warszawa współczesna i Warszawa ’39 roku. Trzy kobiety, trzy łączące je historie. Jedna książka. Warszawskie „ćmy”, kobiety skrajnie ubogie, parające się najstarszym zawodem świata i ta jedna, wychowana, wydawać by się mogło, w cieplarnianych warunkach, zmagająca się z traumą, uciekająca przed jej konsekwencjami. Tajemnicza księgarnia, zmieniająca swoje miejsce (tak, tak!). I TA książka, od której wszystko się zaczęło.

Nie mogłam momentami pozbyć się porównywania z „Ulic ciem” z „Cieniem wiatru”. Nie, nie, fabuła jest tu zgoła inna, nic w zasadzie nie łączy jej z najgłośniejszą powieścią Zafóna. Jednak ta aura, którą z miejsca poczuje każdy miłośnik literatury i w której momentalnie się zakocha, klimat starej księgarni i wszechobecnych książek, są dla tych dwóch powieści wspólne i jednakowo uzależniające.

Muszę także wspomnieć o ciekawym zabiegu, który w „Ulicach ciem” uskuteczniła Kasia. Otóż, językiem jednej z bohaterek uczyniła warszawską gwarę. Z ręką na sercu przyznaję się, że początkowo ogromnie mi zawadzała, „zgrzytała” wręcz w głowie. Kiedy zaczęłam wyłapywać z niej określenia, którymi do dziś posługuje się mój tata, czytałam ją z coraz większą ciekawością i wręcz wzruszeniem. Aż w pewnym momencie weszła mi do krwiobiegu, a w rezultacie stała się czymś naturalnym do tego stopnia, że przestałam zwracać na nią uwagę. Stała się… oczywista. Ostrzegam więc: jeśli Wasze początkowe wrażenia będą podobne do moich, nie wycofujcie się. Za moment te archaizmy staną się wręcz fascynujące!

Czas jednak kierować się ku brzegowi :)

„Ulice ciem” to absolutnie nowe pisarskie wcielenie Kasi Puzyńskiej. Nie próbujcie nawet porównywać tej powieści z żadną inną, która wyszła spod pióra autorki. Niczego podobnego wcześniej nie popełniła. Lektura tej powieści była czymś zupełnie nowym, niezwykłym i nieoczekiwanie, bardzo mi bliskim.

Kryminalna zagadka? A i owszem. Mroczny, brutalny świat warszawskim spelun i b*rdeli przedwojnia? Zdecydowanie. Wątek obyczajowy z elementami dramatu? Jak najbardziej. Szczypta magii? Ależ proszę bardzo!

Jeśli więc szukacie klimatycznej powieści, pachnącej starymi książkami, kryminalnego wątku z mocnym obyczajowym tłem i odrobiną magii, a nade wszystko pragniecie bliżej poznać jej główną bohaterkę, czyli Warszawę, przeczytajcie „Ulice ciem”!

A następnie wyruszcie z nią w dłoni na zwiedzanie stolicy :)

Polecam!