Tytańscy gracze

"Tytańscy gracze" absolutnie zachwycili mnie swoimi realiami! Autor stworzył tak ciekawy świat, że aż żałowałam, że książka nie jest dłuższa. Mamy tutaj nieoczywisty konflikt z obcą rasą, pognębioną ludzkość, amnezje, zdolności parapsychiczne oraz Grę, w której gracze operują nie tylko pieniędzmi, ale też nieruchomościami czy partnerami.

Autor nie prowadzi czytelnika za rękę, nie wyjaśnia stopniowo co i jak, tylko wrzuca go na głęboką wodę w ten surowy i dziwaczny świat. To jednak wcale nie zniechęca, a wręcz przeciwnie - intryguje, ciekawi i wciąga tak, że książki absolutnie nie chce się odkładać!

Za powłoczką wypełnionej akcją fabuły kryją się za to ważne, fundamentalne pytania związane z systemem i manipulacją, kwestionowaniem człowieczeństwa, zdolności do solidaryzacji, a także otwartością umysłu na zupełnie inne, niejednokrotnie szalone możliwości. A to wszystko pod płaszczykiem ekstremalnej gry, w której dobry blef może wygrać wszystko.

Bardzo spodobała mi się ta powieść, od pierwszych stron czułam się zaangażowana w przedstawiane wydarzenia. I choć z fabułą jako tako czy bohaterami nie poczułam się zżyta, to totalnie przepadłam w wykreowanych tu realiach. Byłam coraz bardziej ciekawa co jeszcze wymyśli tutaj autor, jaki zwrot akcji nam zaserwuje, nie raz graniczący z absurdem. A do tego subtelnie sugerowane refleksje oraz przemyślenia.

Moim zdaniem jest to tytuł naprawdę wart poznania, zwłaszcza jeśli lubi się oryginalne pomysły, wychodzące poza wszelkie schematy oraz powieści, które wymagają od czytelnika skupienia i uwagi. "Tytańscy gracze" na długo pozostaną w mojej pamięci!

„Tytańscy gracze” Philipa K. Dicka to kolejna powieść, po której miałem wrażenie, że autor z premedytacją wyciąga czytelnikowi grunt spod nóg. Właśnie za to najbardziej lubię Dicka — potrafi sprawić, że człowiek zaczyna kwestionować wszystko: własne wspomnienia, motywacje bohaterów, a czasem nawet to, co wydarzyło się kilka stron wcześniej. „Tytańscy gracze” idealnie wpisują się w ten psychodeliczny klimat. Punktem wyjścia jest dziwaczna gra planszowa o nazwie Bluff, w którą zubożali mieszkańcy zniszczonej Ziemi grają nie tylko o majątki, ale też o partnerów życiowych i przyszłość ludzkości znajdującej się pod kontrolą galaretowatych istot z Tytana.

Największą siłą tej powieści jest tempo, z jakim Dick zasypuje czytelnika kolejnymi pomysłami. Nie tłumaczy wszystkiego krok po kroku i nie prowadzi za rękę, tylko od pierwszych stron wrzuca nas w świat telepatii, paranoi, amnezji i nagłych zwrotów akcji, oczekując, że sami odnajdziemy się w tym chaosie. Po lekturze zostałem przede wszystkim z fascynacją, ale też lekkim oszołomieniem — to jedna z tych książek, które długo nie pozwalają przestać o sobie myśleć.

Choć powieść nie należy do najkrótszych, ani przez chwilę nie odczułem, żeby była rozwleczona. Każdy rozdział wnosi coś nowego, a intryga stopniowo się zagęszcza. Finałowe rozgrywki w Bluffa trzymają w napięciu do ostatnich stron i dobrze domykają całą historię.

„Tytańscy gracze” to świetna propozycja dla miłośników klasycznego science fiction, zwłaszcza jeśli cenią powieści, które bardziej stawiają pytania, niż udzielają prostych odpowiedzi. Dick po raz kolejny pokazuje, jak łatwo można manipulować ludzkim postrzeganiem rzeczywistości i jak krucha potrafi być wolna wola. To książka, która kończy się na ostatniej stronie, ale w głowie zostaje jeszcze na długo.

Tytańscy gracze to powieść dobra, choć zdecydowanie prostsza w odbiorze niż inne książki Philipa K. Dicka. Poruszana zaś tematyka i przedstawione problemy jakby nie do końca miały czasu na pełne rozwinięcie. Przez dłuższy czas fabuła koncentruje się bowiem na tym, że grupki ludzi, zwanych Posiadaczami, grają w grę planszową zwaną Blefem (takie połączenie Monopoly z Pokerem), w której tracą i zyskują posiadłości. Stopniowo poznajemy, na czym polega owa gra, ale również jak wygląda cała wizja przyszłości. Wszystko zmienia się, kiedy Pete Garde traci swoją ukochaną posiadłość i następuje lawina nieprzewidzianych wydarzeń...

Powieść Dicka w dużej mierze koncentruje się na grze, ale w takim rozumieniu, że jesteśmy w niej pionkami, nie dostajemy instrukcji i musimy sami zrozumieć, o co tutaj chodzi. To także historia poruszająca problemy tożsamości i władzy, które zostaną później rozwinięte w innych książkach autora. Jak przystało na Philipa K. Dicka, niektóre fragmenty to ostra jazda bez trzymanki - nie wiemy, czy to rzeczywistość, czy halucynacje, a może objawy przedawkowania przyjmowanych substancji. Tytańscy gracze to także kilka ciekawych aspektów wizji przyszłości, jak chociażby efekt Rushmore'a, czyli taki komputer pokładowy instalowany w samochodach. Obecnie jest to już prawie rzeczywistość, ale kilkadziesiąt lat temu to była czysta fikcja.

Tytańscy gracze to ciekawa, ale lżejsza i nie tak wymagająca proza Philipa K. Dicka. Warto jednak poświęcić jej czas i poznać, na czym polega gra planszowa Blef, wokół której oparta jest akcja tej książki.