Trzysta kilometrów miłości

To poruszająca i ciepła opowieść o odpowiedzialności, poświęceniu i uczuciu, które rodzi się wtedy, gdy najmniej się go spodziewamy. Laura, bierze na siebie opiekę nad młodszą siostrą, a później nad jej chorą córeczką. Wszystko zmienia się podczas pobytu nad morzem, gdy gubi pamiętnik. Niewinny zbieg okoliczności staje się początkiem znajomości, która powoli zaczyna przeradzać się w coś znacznie głębszego.

Relacja Laury i Gabriela rozwija się subtelnie, bez gwałtownych zwrotów akcji, za to z ogromną dawką autentycznych emocji. Gabriel prowadzi nadmorskie domki i pomaga rodzicom, żyjąc raczej spokojnie i z dystansem do miłości. Laura z kolei przywykła do stawiania dobra bliskich ponad własne potrzeby. Ich historia to piękny obraz walki serca z rozumem. Pokazuje, jak trudno jest zawalczyć o siebie, kiedy całe życie było się oparciem dla innych.

Dużym atutem powieści jest wątek opieki nad dzieckiem z dziecięcym porażeniem mózgowym, przedstawiony z wyczuciem i empatią. Autorka nie unika trudnych tematów, takich jak choroba, strata czy lęk przed zmianą, ale podaje je w sposób delikatny, pozostawiający czytelnika z refleksją, a nie ciężarem. Nadmorski klimat dodaje historii uroku i wprowadza nutę nostalgii, która pięknie współgra z rodzącym się uczuciem.

To słodko-gorzka opowieść o miłości na odległość, o przeznaczeniu i o tym, że czasem trzeba zaryzykować, by dać sobie szansę na szczęście. Książkę czyta się lekko i z przyjemnością, a bohaterowie szybko stają się bliscy sercu. To idealna propozycja dla miłośników obyczajowych historii z przesłaniem – takich, które otulają ciepłem, ale też przypominają, że w życiu nic nie jest dane raz na zawsze.

Czy miłość jest w stanie pokonać wszystkie przeszkody? Dzielące kilometry, przykre zdarzenia i inne trudne sytuacje, które stoją na drodze do szczęścia?

Są takie książki, od których trudno jest się oderwać. Niby lekkie obyczajówki, a poruszające ważne tematy. I które tak naprawdę zmuszają do myślenia. Taka właśnie jest ta książka. Tę historię napisało samo życie. Tu nie ma ani grama lukru...

Zaczyna się pozornie. Pewnego dnia Gabriel spacerując brzegiem morza wraz ze swoim psem, znajduje na plaży notes z bardzo osobistymi zapiskami. Naszego bohatera poruszyły słowa zapisane w tym pamiętniku i postanawia odszukać jego właścicielkę. Udaje mu się za pomocą mediów społecznościowych. Okazuje się, że właścicielką jest Laura, kobieta, która na co dzień mieszka w małej miejscowości nieopodal Warszawy i pracuje w szkole językowej i udziela również korepetycji z języka angielskiego. Podczas swego urlopu zgubiła pamiętnik na plaży. I tak za pośrednictwem mediów społecznościowych, między obojgiem nawiązuje się nić sympatii i wzajemnej fascynacji. Koresponduja codziennie. Mimo dzielacych ich setki kilometrów. W końcu postanawiają się spotkać w realu. Z biegiem czasu zostają parą, snują plany na przyszłość o wspólnym zamieszkaniu. Gabriel postanawia wynająć mieszkanie, mimo iż mieszka z rodzicami, którzy są schorowani. Dlatego przejął po ojcu stadninę oraz siec domkow letniskowych. Laura natomiast, po śmierci matki przejęła jej rolę. Czule opiekuje się swoją siostrą oraz jej córka, która choruje na dziecięce porażenie mózgowe. W głowie ma ciągle myśli, czy aby na pewno dobrze robi, że chce opuścić dziewczyny i rodzinny dom.

Pewne niebezpieczne zdarzenie zaważy na dalszej przyszłości tej pary.

Autorka snuje wspaniałą opowieść o poświęceniu, bezwarunkowej miłości do swoich bliskich, o zaufaniu, samotności, stracie, bólu, rozczarowaniu i rezygnacji z własnego szczęścia.

Laura to kobieta, której los tak naprawdę nie rozpieszczał. Zaraz po śmierci matki otoczyła opieką, również materialną, swoją młodszą siostrę, samotną matkę chorego dziecka. Odmawia sobie niemal wszystkiego, poświęca się dla nic ponad swoje pragnienia. I tu nasuwa się pytanie, czy dobrze postępuje? Co byśmy uczyli na jej miejscu? Przyznam, że nie do końca podobało mi się jej zachowanie. I muszę stwierdzić, że to Gabriel wzbudził we mnie większą sympatię. Zaskoczył mnie swoją dojrzałością. To jemu współczułam bardziej. Było mi go zwyczajnie żal. Ile ten mężczyzna musiał przeżyć!

Mimo wszystko to był przyjemnie spożytkowany czas. To historia, w której jedno wypowiedziane zdanie, może mieć poważne konsekwencje na lata,a smutek i rozpacz miesza się z radością. W której odwaga, by sięgnąć po swoje, pomalutku zaczyna kiełkować.

Cała opowieść wywołała u mnie falę emocji - od żalu i smutku, poprzez refleksję, aż po nadzieję i radość. I potwierdza, że czyniąc dobro ono wraca do nas. Czytajcie.

Spodziewałam się lekkiego, wakacyjnego romansu. Dostałam piękną, wielowarstwową opowieść, która złamała mi serce i złożyła je na nowo. "Trzysta kilometrów miłości" to dla mnie miłe zaskoczenie – historia głębsza i bardziej poruszająca, niż się spodziewałam.

Początek brzmi jak współczesna baśń: Gabriel, który właśnie przeprowadził się do nadmorskiego Grzybowa, znajduje na plaży różowy notatnik. Należy on do Laury, nauczycielki, która przyjeżdża tam, by odpocząć od obowiązków związanych z opieką nad chorą siostrzenicą. Ten znaleziony pamiętnik staje się mostem między ich światami.

To jednak nie jest prosta historia o miłości od pierwszego wejrzenia. Los nieustannie rzuca bohaterom kłody pod nogi. Kiedy Laura musi wybrać między własnym szczęściem a obowiązkiem wobec rodziny, ich drogi rozchodzą się na lata.

Autorka stawia ważne pytania: Czy prawdziwe uczucie ma termin ważności? Czy zasługuje na drugą szansę?

Laura to postać, która budzi ogromny szacunek i współczucie. Jej wewnętrzna walka między miłością a poczuciem odpowiedzialności jest niezwykle autentyczna i poruszająca.

Gabriel to mężczyzna wrażliwy i cierpliwy. Jego determinacja i lojalność sprawiają, że od samego początku mu kibicujemy.

Relacja między nimi rozwija się naturalnie. To nie jest nagły wybuch, a powolne, pełne niepewności budowanie głębokiej więzi.

Autorka z ogromną wrażliwością i bez upiększeń porusza trudny temat życia i opieki nad osobą z porażeniem mózgowym. To nadaje historii prawdziwej wagi i sprawia, że staje się ona nie tylko romansem, ale też opowieścią o codziennym heroizmie, poświęceniu i sile rodzinnych więzi.

Styl Agaty Przybyłek jest przystępny i wciągający. Książkę czyta się bardzo płynnie. Akcja nie pędzi, ma swoje naturalne tempo – pozwala nam poznać bohaterów, zrozumieć ich motywacje i wczuć się w ich sytuację.

Kluczowe momenty są jednak opisane z dużą siłą emocjonalną. Są fragmenty, które ścisną za gardło, ale pojawia się też ciepło, nadzieja i piękne opisy nadmorskiego krajobrazu, które dają chwilę wytchnienia.

Dla kogo jest ta książka?

Ta powieść spodoba się Ci, jeśli:

- Szukasz głębszego romansu obyczajowego, który wzrusza i skłania do refleksji.

- Cenisz autentycznych bohaterów z bagażem życiowych doświadczeń i trudnych wyborów.

- Szukasz historii o miłości, która jest cierpliwa, wytrwała i gotowa czekać.

- Lubisz, gdy fabuła oprócz wątku uczuciowego porusza ważne społeczne tematy.

Może rozczarować, jeśli oczekujesz wyłącznie lekkiej, beztroskiej opowieści wakacyjnej bez problemów. To historia słodko-gorzka, która pokazuje, że droga do szczęścia bywa wyboista.

Moja ocena: 8/10

Ta książka to udana, dojrzała powieść obyczajowa z pięknym przesłaniem. Wciąga, angażuje emocjonalnie i na długo zostaje w pamięci.

BRUNETTE BOOKS

Podczas wakacji nad morzem Laura gubi pamiętnik. Podczas spaceru z psem odnajduje go Gabriel. Poprzez social media postanawia odnaleźć właścicielkę notatnika. Gdy zguba wraca do kobiety oraz codziennej korespondencji mailowej, mężczyzna zauważa, że zbliżyli się do siebie. Czy dzielące ich setki kilometrów pozwolą im na zbudowanie głębszej relacji? 

Początkowo fabuła posuwa się wolnym tempem, z przewagą opisów. Uwagę zwraca kwestia uważności, delikatności i tęsknoty, a przede wszystkim ukazanie przez autorkę zwykłej codzienności z jej blaskami i cieniami. Im jednak dalej, tym nabiera rozpędu i zaskakuje wydarzeniami oraz nagłymi zwrotami akcji.

Relacja Gabriela i Laury również została dostosowana do całej reszty i rozwijała się spokojnie, nieśpiesznie. Moim zdaniem dzięki temu możemy dużo bardziej zaangażować się w treść, jak i w to, co odczuwają sami bohaterowie. Towarzyszymy im w dylematach i rozterkach, nieprzychylnością bliskich osób, obawach przed zmianami.

Agata Przybyłek porusza temat chorego dziecka oraz trudów, z jakimi musi mierzyć się samotna matka. Większość z nas żyje swoimi sprawami, przyjemnościami, nie zastanawia się nad kwestią zdrowia i rodziny. Ta historia przypomina nam, jak ważne są to wartości. To samo dotyczy się, jeśli chodzi o krzywdę drugiego człowieka. Nie można udawać, że jej nie widzimy.

Miłość i odpowiedzialność nie zawsze idą w parze. W życiu nie wszystko można zaplanować, a wybory Laury potrafią złamać, a jednocześnie widzimy, jak bardzo są ludzkie. Czy pragnienia serca i obowiązki da się pogodzić? Czy miłość przetrwa próbę? 

Natomiast motyw różowego notatnika i korespondencji miał swój niepowtarzalny urok. Kiedy czytałam te zapiski, odnosiłam wrażenie, jakbym była przy tym wszystkim osobiście.

Książka okazała się z jednej strony smutna, przejmująca, wywołująca frustrację i złość, a z drugiej napawająca cichą nadzieją na to, że jeszcze będzie dobrze. Zyskujemy pewność, że wszystko dzieje się po coś. 

"Trzysta kilometrów miłości" to słodko-gorzka powieść o tym, że prawdziwe uczucie nigdy nie zostanie wyparte przez serce. Miłość, która została przerwana, i tak sprawia, że o niej nie zapomnimy. Sztuką jest znaleźć balans między tym, co musimy, a tym, czego pragniemy. Historia piękna, trudna, autentyczna, boląca i kojąca zarazem. Polecam gorąco!

"(.. ) Podobał jej się, teraz nie miała co do tego żadnych wątpliwości, a przecież nie mieli po piętnaście lat ma, żeby toczyć damsko-męskie gierki, robić podchody."

Na pewno wielu z Was słyszało o twórczości Agaty Przybyłek.

Na pewno wielu z Was sięgnęło po jej książki.

Nie ukrywam, że osobiście przeczytałam niemal wszystkie powieści autorki. Uwielbiam komedie romantyczne, jakie wyszły spod jej pióra, chociaż zdecydowanie Agata słynie z beletrystyki.

"Trzysta kilometrów miłości" to pierwsza powieść autorki, która ukazała się nakładem Wydawnictwa Literackiego.

Poznajemy w niej losy Laury i Gabriela.

Losy niełatwe.

Naznaczone ogromnym poświęceniem.

Nasączone decyzjami, których konsekwencje muszą dźwigać na swoich barkach.

Laura jest nauczycielka angielskiego.

Wraz z siostrą Patrycją i jej niepełnosprawną córeczką Jagódką, mieszkają w jednej z podwarszawskich miejscowości.

Kobiety mają tylko siebie, dlatego starają się być dla siebie wzajemnym oparciem.

Laura, jako starsza z sióstr, czuje się za nie odpowiedzialna.

Lecz sama także potrzebuje odpoczynku od szarej codzienności.

Dlatego raz w roku stara się wyruszać nad morze, by naładować baterie. W podróży nieustannie towarzyszy jej różowy notes - sekretnik, który zna jej wszystkie, nawet te najbardziej skrywane tajemnice...

Gabriel wraz z rodzicami mieszka w nadmorskiej miejscowości.

Wspólnie prowadzą nie tylko ośrodek wypoczynkowy, ale także stadninę. Każde z nich kocha to miejsce i pragnie, by przetrwało kolejne pokolenia.

Gabriel wciąż poszukuje swojej drugiej połówki.

Wszystko się zmienia, gdy na plaży znajduje różowy notes. Wówczas robi wszystko, by znaleźć jego właścicielkę.

Tak też poznaje Laurę.

Kobieta go fascynuje. Po kilku spotkaniach jest niemal pewny, że chciałby z nią wiązać swoją przyszłość.

Lecz dzielą ich nie kilometry...

Każde z nich ma już poukładane życie, z którego nie chciałoby, i z którego byłoby trudno zrezygnować.

Czy znajdą złoty środek, który sprawi, że zbudują wspólną przyszłość?

To, co urzeka w tej powieści, to niewątpliwie piękne, silne rodzinne więzi i miłość, jaka z nich wypływa.

Zarówno Laura, jak też Gabriel są w stanie zrobić wszystko dla swoich najbliższych, często nawet poświęcając własne szczęście.

Dla nich dobro ich najbliższych jest najważniejsze.

Troszczą się o nich i z całych sił wspierają.

Kochają ich i gotowi są wskoczyć za nimi w ogień.

Na pierwszy rzut oka, powieść wydaje się być przewidywalną.

Jednak nie dajcie się zwieźć.

W pewnym momencie akcja przybiera inny obrót, całkowicie zaskakując.

Tego na pewno się nie spodziewałam i za to jestem autorce wdzięczna, bowiem wywołała tym zabiegiem mnóstwo emocji, dogłębnie wzruszyła i dała czas na snucie refleksji.

Przyznam, że "Trzysta kilometrów miłości" to jedna z lepszych powieści Agaty Przybyłek.

Oczarowała. Zaskoczyła. Zasmuciła. Ale dała też nadzieję. I ukazała, że do pewnych decyzji, należy po prostu dojrzeć.

Serdecznie polecam

Książki @agata_przybylek znam, sporo ich przeczytałam i zwyczajnie lubię styl autorki. Kiedy zobaczyłam, że jej kolejne dzieło dzieje się nad morzem i to jeszcze w moich okolicach, wiedziałam, że dla tej pozycji rzucę wszystko.

Grzybowo, mała wioska nieopodal Kołobrzegu, to właśnie tam wszystko się zaczyna. Gabriel znajduje pamiętnik, a jego życiową misją jest odnalezienie jego właścicielki. Niestety, to wcale nie jest proste zadanie. Równoległe poznajemy życie Laury, owej dziewczyny od zguby, która bardzo przeżywa, że zgubiła swój sekretnik, w którym zapisuje najskrytsze myśli. Poznanie się tych dwoje, przez e-mail, to coś, co zapamiętają do końca życia.

@agata_przybylek stworzyła historię, która nie jest kolorowana na siłę. Zarówno Gabriel, jak i Laura mają swoje życie, które nie jest idealne. Dziewczyna sama wychowuje siostrę i jej niepełnosprawną córkę, natomiast mężczyzna, cóż… sprawdźcie sami, co tam u niego ?

Autorka pięknie kreśli nadmorski krajobraz. Pokazuje nam jak Gabriel razem z Sewerynem spacerują po wybrzeżu. Opisuje nam to cudowne miejsce. Dzięki niej chcę wybrać się do Grzybowa. Kto obserwuje mnie dłużej, wie doskonale, że najwięcej nadmorskich zdjęć na moim story pochodzi właśnie z zatłoczonego Kołobrzegu, może czas zmienić miejsce i pojechać nad Bałtyk kilka kilometrów dalej? To wszystko zasługa @agata_przybylek

Ta historia nie jest łatwa. Pokazuje, że miłość na odległość to wyrzeczenia, ciągłe podróże i tęsknota za drugą osobą, a pomiędzy tym wszystkim jest prawdziwe życie, na miejscu. Podoba mi się to, że mamy tutaj tak dużo rozmów pary, dzięki czemu poznajemy ich dużo lepiej, znamy ich najskrytsze myśli i pragnienia. Mocno im kibicowałam i kiedy już myślałam, że wszystko idzie w dobrą stronę, okazało się, że jedno wydarzenie może zburzyć wszystko, przez co wszystkie plany i marzenia runęły jak domek z kart. Ale cóż, życie idzie dalej, prawda? Nie spodziewałam się, że autorka pójdzie w tę stronę, w którą poszła. Nie myślałam, że potrzaska serce swojego odbiorcy, żeby podkładać je na nowo.

Jeśli szukacie ciepłej opowieści, która pokaże Wam różne zakamarki miłości, trafiliście idealnie. Czytajcie!