To, co musimy utracić

"To, co musimy utracić” autorstwa Judith Viorst to poruszająca i głęboko refleksyjna książka, która bada temat straty i żalu w kontekście codziennego życia. Autorka znana ze swojego umiejętnego łączenia humoru z poważnymi tematami, przedstawia czytelnikom różnorodne aspekty utraty, które mogą dotknąć nas wszystkich, niezależnie od wieku czy sytuacji życiowej. Judith Viorst dzieli się osobistymi doświadczeniami oraz spostrzeżeniami na temat tego, co oznacza tracić bliskich, marzenia, a nawet samego siebie w różnych życiowych okolicznościach. Z jednej strony odnajdujemy tu głęboką melancholię, z drugiej ciepło i akceptację, które pozwalają czytelnikowi na refleksję nad własnymi stratami. Styl pisania Judith Viorst jest przystępny i pełen empatii, co sprawia, że książkę czyta się z łatwością, pomimo trudnych tematów, które porusza. Jej umiejętność łączenia osobistych historii z uniwersalnymi prawdami czyni tę lekturę nie tylko emocjonalnym doświadczeniem, ale także źródłem wsparcia dla tych, którzy borykają się z podobnymi uczuciami.

"To, co musimy utracić” to książka dla każdego, kto kiedykolwiek musiał zmierzyć się ze strratą. Autorka daje nam nadzieję, że nawet w obliczu trudnych chwil, możemy znaleźć siłę do dalszego życia oraz zrozumieć, że strata jest częścią ludzkiego doświadczenia. To lektura, która pozostaje z czytelnikiem na długo po jej zakończeniu, skłaniając do przemyśleń o miłości, stracie i odwadze w obliczu przeciwności.

Jeśli lubicie książki związane z psychologią i motywujące koniecznie sięgnijcie po tę.

Polecam z całego serca!

BRUNETTE BOOKS

Kolejna mądra i wartościowa książka o stracie, śmierci, akceptacji tego, co pewne.... Judith Viorst uczy czytelnika jak poradzić sobie z tymi trudnymi, ale potrzebnymi doświadczeniami. Każdy oczywiście reaguje na nie na swój sposób, ale warto uświadomić sobie, że każdy człowiek jest na tej ziemi przez określony czas, że więzy, uczucia, emocje, relacje nie są na stałe. Wszystko mija, strata jest nieunikniona. Myślę że ten temat dla każdego jest trudny, i nie stanowi przedmiot codziennych rozważań, ale naprawdę warto się nad nim chwilę przychylić i zastanowić. Dlaczego? Bo to wyzwala, sprawia, że stajemy się mądrzejsi, bardziej świadomi, przygotowani i wzmocnieni duchowo i emocjonalnie. Ten poradnik co prawda do naj szczuplejszych nie należy, bo liczy ok 500 stron, jednak warto. Książka stanowi bardziej psychoanalizę człowieka niż poradnik, jest naszpikowana wieloma cennymi i wartościowymi treściami, które związane są z teoriami freudowskimi.

Książka skłania do autorefleksji, uczy i uświadamia niektóre sprawy, które z reguły oczywiste, to ciężko się z nimi pogodzić. Bo jak się pogodzić ze śmiercią bliskiej osoby? Książka przedstawia nam psychologiczny punkt widzenia, w którym znaleźć możemy ukojenie i pocieszenie po stracie. Autorka, posiadająca olbrzymią wiedzę na ten temat, dzieli się z czytelnikiem swoją mądrością i doświadczeniem. Książkę czyta się w miarę lekko, pomimo pewnych trudnych treści, przy których trzeba się momentami bardziej skupić i wytężyć umysł. Ja ze swojej strony bardzo wam polecam!

Ile razy coś straciliście? Nie mam tu na myśli zgubionych kluczy czy parasolki, którą zostawiło się w jakimś sklepie. Doświadczenie straty w kontekście relacji, śmierci, a nawet rezygnacji z marzeń towarzyszy nam przecież bardzo często. Czy tego typu straty mogą dodawać nam skrzydeł?

Byłam dość sceptyczna, jeśli chodzi o tę książkę. Obawiałam się, że autorka poniekąd wypomni mi wszystkie moje zmarnowane szanse i ograbi ze złudzeń przeszłości, ale myliłam się, chociaż nie mogę powiedzieć, że czytało mi się ją łatwo. Judith Viorst analizuje w niej różne konteksty, podaje mnóstwo przykładów (od tych banalnych, codziennych, po naukowe), zadaje pytania, które – choć czasem dość uniwersalne, jak np. „Kim jestem?” – pozwalają nam zrozumieć nasze podejście do wszelkiego rodzaju strat. Nie ocenia, ale uświadamia, że takie doświadczenia, chociaż niekiedy druzgocące, mogą nas zmienić / wzmocnić / ukierunkować.

Na plus jest to, że przeprowadza nas ona przez etapy naszego dojrzewania jako jednostki. Czytając tę książkę, myślałam o moich dzieciach, które z biegiem lat coraz bardziej oddalają się ode mnie, by zaistnieć jako indywidualne byty. Wspominałam relacje, w które nie weszłabym jako dorosła kobieta, a których potrzebowałam jako nastolatka; przyjaźnie, które istnieją już tylko na zdjęciach; ludzi, którzy odeszli z mojego życia zbyt wcześnie. Ciężko stanąć w prawdzie i przyznać, że widocznie musiałam je utracić, aby stać się osobą, którą jestem dzisiaj. Dobrze jednak zrobiła mi analiza niektórych emocji, zwrócenie uwagi na pewne aspekty życia społecznego, które popychają mnie w kierunku konkretnych decyzji.

Ta książka porusza wiele wątków, wymaga pełnego skupienia, nie jest więc czymś, co możemy przeczytać w łóżku po ciężkim dniu. Ale cieszę się, że pojawiła się w mojej biblioteczce, bo zdecydowanie jest pozycją, na którą warto zwrócić uwagę i która dała mi do myślenia. Czy chciałam roztrząsać niektóre sprawy przed końcem roku? Niekoniecznie. Czy było mi to potrzebne? Zdecydowanie.

Strata, to z pewnością dla każdego człowieka temat kojarzący się z bólem, tęsknotą, cierpieniem. Nikt nie lubi przeżywać straty, która często wywołuje poczucie pustki. Jednak nieunikniemy jej w naszym życiu. Każdy dzień może nam przynieść utratę czegoś dla nas ważnego, rozłąkę z kimś bliskim. Nie koniecznie musi to być śmierć.

Autorka książki "To, co musimy utracić" Judith Viorst, pokazuje psychologiczną stronę tematu straty i jak to doświadczenie wpływa na człowieka, jego rozwój. Udowadnia, że dobre przeżycie straty wzmacnia naszą psychikę i emocjonalność, zmienia spojrzenie na życie, uświadamia tę prawdę, że nic nie jest wieczne. Przeprowadza czytelnika przez doświadczenie straty już od samego momentu narodzin, gdy musimy opuścić ciało matki. I zgłębia kolejne etapy wkraczania w życie, przez pryzmat nieuniknionych strat.

Autorka również przekazuje to, jak sobie radzić, by strata nie stała się dla nas źródłem nieustannego poczucia nieszczęścia i poszukiwania namiastek, które będą wypełniaczem pustki. Pomaga odkryć, że to, co wydaje się końcem, może być przekute w początek czegoś nowego.

Jeśli lubicie książki psychologiczne, chcecie zgłębić temat straty, to ten poradnik z pewnością was nie zawiedzie. Bardzo profesjonalne podejście autorki pomoże zajrzeć w głąb siebie, przywołać często nie łatwe, gdzieś w umyśle skrywane wspomnienia, a może też dla kogoś stać się impulsem do pracy nad własną psychiką.