Tam, gdzie kwitną cytryny

Uwielbiam czytać sagi rodzinne. Poznawać losy bohaterów, które rozgrywają się na przestrzeni wielu lat, od narodzin nowych członków rodziny, przez śmierć tych poznanych na samym początku. A gdy do tego dodamy słoneczną Italię oraz silne kobiety, których życie nie oszczędzało, to robi się jeszcze bardziej interesująco! I taka właśnie jest powieść autorstwa Aurory Tamigio - „Tam, gdzie kwitną cytryny”. .Zabiera nas do maleńkiej górskiej wioski, gdzie na początku XX wieku na świat przychodzi Rosa. W świecie, gdzie to mężczyznom wszystko było wolno, to ona pokazała swój charakter - mocny i nieustępliwy. Stanęła na czele swojej rodziny, którą założyła z Sebastianem Quarantą i dopóki żyła, broniła swoich najbliższych niczym lwica. A było kogo, bo oprócz dwóch synów, wydała na świat córkę - Selmę, która niestety nie wdała się w matkę, a obdarzyła ją, oprócz zięcia obiboka, trzema wnuczkami: Patrizią, Lavinią i Marinellą. I mimo iż sama Rosa nadała ich życiu ton, była wytrwała i uparta właśnie niczym ten kwiat róży, to jednak życie kobiet w jej rodzinie nie było usłane tymi pięknymi kwiatami, a jeśli już, to tymi z największymi kolcami. Musiały się one bowiem zmierzyć ze światem, gdzie prym wiedli mężczyźni. Mężczyźni będący podporą, wsparciem, wielką miłością, ale także jeszcze większym rozczarowaniem, bólem, utrapieniem i upokorzeniem. .Jaka to była wciągająca historia! Podczas lektury czułam się niczym jedna z uczestniczek tamtych wydarzeń - jakbym przeniosła się w czasie do przedwojennej Italii, by wspólnie z bohaterkami przechodzić przez zmiany społeczne i obyczajowe, które miały miejsce aż do lat 80 XX wieku. .Oprócz samej historii, urzekł mnie także portret kobiet tamtych lat. Autorka świetnie poradziła sobie z wykreowaniem ich postaci - mocnych, silnych, ale jednak podporządkowujących się mężczyznom, jak to wtedy miało miejsce. I ten styl! Niepowtarzalny, powodujący, że nie miałam ochoty odkładać lektury na później. Gdybym mogła, pochłonęłabym ją na raz, nawet mimo dosyć sporej objętości - ponad 460 stron! Jestem zachwycona i szczerze polecam!

Opowieść o kobietach, której bieg rozpoczyna się od wychowującej się w świecie mężczyzn, urodzonej na początku XXw. młodej Rosy. Opuszcza dom rodzinny, gdzie to faceci mogą wszystko bo mają do tego prawo i wychodzi za Sebastiana, on pokazuje jej,że można żyć inaczej niż do tej pory. Otwierają osterię i prowadzą ją z powodzeniem przez wiele lat, chociaż właściwie jest ona na głowie młodej kobiety. Czas płynie, świat płonie w wojennej pożodze i rodzina Rosy doświadcza jej tragicznych konsekwencji.

Jak tu włosko, swojsko, kobieco i zwyczajnie. Debiut autorki opowiada po kolei o losach kobiet, Rosy, jej córki Selmy i wnuczkach Patrizii, Lavinii oraz Marinelli. Każda jest zupełnie inna, zarówno przez swój niepowtarzalny charakter jak i dlatego, że każda z nich zmaga się z różnymi przeciwnościami. Obserwujemy przemiany jakie zachodzą w kraju, wojna, faszyzm, prawo kobiet do głosu, przemiany polityczne. Płyniemy z nurtem wydarzeń, zmian kulturowych i widzimy jak tym samym zmienia się sytuacja bohaterek. Niesamowicie podoba się mi zabieg autorki gdzie po kolei zmienia się narratorka i tak zaczynając od Rosy, a kończąc na Marinelli poznajemy pięć różnych perspektyw. Dzięki temu powieść staje się jeszcze bardziej ciekawa, a czytanie to czysta przyjemność.

To powieść o zwykłych, biednych kobietach, ogromnej sile rodziny, o mężczyznach, przez których niejednokrotnie cierpią, o walce o lepsze życie, o próbach wyrwania się z utartych schematów i o miłości zarówno tej romantycznej, ale przede wszystkim rodzinnej. Klimat małomiasteczkowości Sycylii urzeka ale i przeraża - zabobony - od pierwszych stron. Tytuł idealnie wpasowuje się w życie tych kobiet, bo tak jak i cytryny ich życie nie raz i nie dwa staje się kwaśne i trudne do przełknięcia. Chociaż w oryginale sam tytuł znaczy zupełnie coś innego.

Spędziłam wspaniały czas z lekturą i serdecznie zachęcam do sięgnięcia po nią.