Sztuka życia po włosku

Przebrnąłem przez książkę, trochę to trwało… to niezbyt dobry początek dla recenzji. Męki czytelnika, który zaparł się, że mimo wszystko dotrze do końca, by mógł powiedzieć: przeczytałem od deski do deski. Ale w tym wypadku to wyraz uznania dla autorki, dr Raeleen d’Agostino Mautner, za piękne zebranie w jednym tomie elementów, które składają się na włoskie określenie dolce vita. Brawa równie gromkie dla wydawnictwa Filia, że zdecydowało się na wydanie tej książki, która – jak mówi podtytuł – pokazuje włoskie sposoby na dbanie o siebie, aby cieszyć się każdym dniem.

Wraz z upływającym czasem i po lekturze kilku książek m.in. Carla Honoré (najlepsza „Pochwała powolności”) szukam odpowiedzi, co zrobić, by każdy dzień był radością, opromieniony słońcem i pozytywną energią, by cieszyć się drobnymi rzeczami, które składają się na te wielkie. Dlatego takich książek nie czytam, ale je studiuję. Sięgam po rozdział, odkładam, by przemyśleć i wrócić po przetrawieniu. To jest lektura slow. Mało tego – to książka, która dołączy do dzieł Carla Honoré leżących, jak to się mówi, na podorędziu, by sięgnąć po poradę wtedy, kiedy jej potrzebuję.

„Sztuka życia po włosku” urzekła mnie tym, że to nie tylko sztampowe rozdziały o jedzeniu i rozrywce, ale także o tym, jaką rolę w życiu Włochów odgrywa pies, auto, gry zespołowe, muzyka, opera, filozofia czy historia. To wszystko składa się na życie codzienne każdego Włocha, jego rodziny i najbliższych. Włoch spyta rano, jak Cię spotka: Hai già mangiato? (czy już jadłeś?), a nie czy widziałeś, jak wczoraj politycy tłukli się w parlamencie. Wypije z Tobą kawę i zapyta, co będziesz robił wieczorem, a jeśli masz wolny czas, to: wpadnij do nas, nonna przygotowuje spaghetti, będzie rodzina i sąsiedzi.

Wiele o włoskich zwyczajach wiem, ale wiele stało się dla mnie nowymi i ważnymi. Wielką wartością książki jest to, że autorka nie żyje na co dzień we Włoszech, lecz w USA, ale wciąż otula ją rodzima społeczność. Dla Włocha naturalnym jest fakt, że dolce vita to po prostu zdolność do czerpania radości z drobnych rzeczy na co dzień. Do słodkiego życia Włoch nie potrzebuje bogactw, statusu, luksusowych przedmiotów ani nawet willi nad Morzem Śródziemnym. Wystarczy, że doceni drobne detale zwyczajnego dnia i nie goni za rzeczami, które trudno dopaść, na rzecz spokoju, zwolnienia i cieszenia się chwilą, kiedy tylko się da.

Ale z tej książki popłynęła dla mnie jeszcze jedna bardzo ważna nauka: nabranie umiejętności, a właściwie sztuki radzenia sobie (arte di arrangiarsi). Każdy Włoch, jak pisze autorka, gdy staje w obliczu sytuacji zagrażającej jego dobrostanowi, włącza przycisk z napisem „sztuka radzenia sobie”. Co to znaczy? Niewiele więcej jak to, by znaleźć w sobie determinację, by je pokonać. Zawsze pomoże rodzina, przyjaciele, uśmiech sąsiada czy wieczorne passeggiate – przechadzki po miejskim ryneczku, a w końcu dobre jedzenie. Czy wiecie, że według poddanych ankiecie Włochów ponad 1/3 mówi, że dobra pizza jest wspaniałym antidotum na wszystko?

Dla nas wszystkich powinna z tej książki płynąć jeszcze jedna nauka: że dla każdego Włocha rodzina jest najważniejsza. Spaghetti zjedzone w ogrodzie z daniami przyniesionymi na ucztę przez gości jest czymś, co koi, raduje i daje motywację do szczęścia.

Książka jest opatrzona wieloma czarno-białymi grafikami, które tworzą niesamowity włoski klimat. Zastanawiam się tylko nad zakończeniem każdego rozdziału pod tytułem fai da te – zrób to sam. To propozycja ćwiczeń, które pozwolą nam być bardziej Włochem, żyć bardziej dolce vita. Sorry, ja tego nie czuję, bo albo jest się Włochem i to wszystko ma się w sercu, krwi i duszy, albo się nie ma i wtedy nawet najlepsze zestawy ćwiczeń nie zrobią z Ciebie obywatela słonecznej Italii. Chociaż ja staram się zrozumieć, jak żyć po włosku. Chcę też zrealizować, mimo upływającego czasu, jedno marzenie: nauczyć się włoskiego, ale nie tak, by ktoś wtłaczał we mnie gramatykę i regułki, ale nauczył mnie komunikacji i porozumienia. Resztę zrobi pyszne jedzenie i wino.

Viviamo all'italiana.

Potężna skarbnica wiedzy o bel paese, jego mieszkańcach oraz ich nastawieniu do świata, które pozwala żyć długo i szczęśliwie - brzmi trochę jak frazes z baśni.

Slow life by Italians... To nie tylko możliwe, ale i bardzo korzystne dla zdrowia i jakości życia.

"Włoch się nie spieszy. Bardziej liczy się dla niego - i było tak zawsze, o czym zaświadcza historia - jakość życia niż egzystencja w pędzie."

Jeśli szukacie inspiracji, jak celebrować życie, jak poskromić troski, by po prostu być szczęśliwym, ta książka może Wam pomóc.

Krótkie rozdziały kończące się konkretnymi i prostymi poradami i przepisami, które bez zbędnego przygotowania można zastosować tu i teraz to recepta na codzienną radość i szczęście oraz uznanie tego co w życiu doprawdy istotne.

„Dla Włochów słodkie życie, la dolce vita, to moment rano, kiedy niespiesznie sączą cappuccino na balkonie, podziwiając piękny wschód słońca. To zapach długo gotującego się sosu pomidorowego, który wita cię w kuchni niczym ciepłe objęcia. To odległy dźwięk […] kościelnego dzwonu, który przypomina, że dar życia na wszystkich jego etapach ma wartość i znaczenie.” .Byliście kiedyś we Włoszech? By móc na żywo obserwować włoskie sposoby na radość z każdego dnia, na docenianie drobnych rzeczy? Jeśli „jeszcze” - podkreślmy to słowo!, nie, to polecam Wam książkę „Sztuka życia po włosku” autorstwa Dr Raeleen D’Agostino Mautner. .To swoisty przewodnik po tym, jak doceniać drobne rzeczy. Jak zwolnić i po prostu być! Nie gonić za nieosiągalnym, lecz widzieć same pozytywy w prostym, zwyczajnym życiu. Bez willi, bogactwa, wysokiego statusu - bo przecież pieniądze szczęścia nie dają. Daje je poczucie spełnienia i radość z bycia tu i teraz. .Książka skupia się na takich zagadnieniach, jak: włoska celebracja jedzenia, spędzania czasu, relacje z samym sobą, a także te w związkach i przyjaźniach, celebracja przekonań oraz stylu życia. Każde z zagadnień omówione jest obszernie, poparte przykładami, oczywiście wyjętymi wprost z włoskiego życia. Jest ciekawie, ale i na luzie, bez nadmiernego patetyzmu. Podczas lektury po prostu czuć to ich słynne la dolce vita - więc czyż może być lepiej?

La dolce vita – to czerpanie przyjemności z życia, najbardziej z tych najdrobniejszych rzeczy.

„Sztuka życia po włosku” to poradnik mówiący o cieszeniu się każdą najmniejszą chwilą. W tej książce znajdziecie sześć dużych rozdziałów mówiących o celebracji: czasu, jedzenia, samego siebie, relacji międzyludzkich, przekonań i stylu życia. To książka ze złotymi myślami, poradami, w sam raz do powracania do niej lub czytania jej na kilkanaście razy. Jest bardzo przyjemna w odbiorze, pisana językiem prostym, bez wymądrzania i nacisków. Przy okazji pięknie wydana, przyciąga wzrok i co najważniejsze – inspiruje!

Książka wprowadza czytelnika w filozofię la dolce vita, czyli sztukę czerpania radości z życia na wzór Włochów.

Autorka pokazuje, że poczucie szczęścia nie wynika z posiadania dóbr materialnych ani wysokiego statusu społecznego, lecz z umiejętności doceniania codziennych, prostych chwil.

Publikacja stanowi kompendium wiedzy o stylu życia sprzyjającym wewnętrznej równowadze i redukcji stresu.

Porusza kluczowe zagadnienia, takie jak relacja z samym sobą, budowanie wartościowych więzi z innymi, podejście do czasu oraz znaczenie jedzenia i codziennych rytuałów.

Raeleen D'Agostino Mautner zachęca do refleksji nad własnymi przekonaniami i pokazuje, jak drobne zmiany mogą pozytywnie wpłynąć na jakość życia.

Całość napisana jest przystępnym językiem, dzięki czemu książkę czyta się łatwo, a jednocześnie można w niej znaleźć wiele cennych wskazówek.

"Sztuka życia po włosku" to idealna propozycja nie tylko dla miłośników włoskiej kultury, lecz dla każdego, kto w natłoku obowiązków zapomina o umiejętności odnajdywania przyjemności w codzienności.