Syn Wiatru. Bękart

Bękart to pierwszy tom nowego cyklu Syn Wiatru autorstwa Anny Stryjewskiej. Do tej pory, gdy sięgałem po powieści łódzkiej autorki, jeszcze nigdy się nie zawiodłem. Mogę z całą stanowczością stwierdzić, że jej książki można „brać w ciemno” i delektować się prawdziwą pisarską ucztą. A jak było z Bękartem? O tym za chwilę. Najpierw kilka słów o autorce i okładce książki.

Anna Stryjewska od lat związana jest z Łodzią i jej włókienniczą historią. Prowadzi tu swój biznes, a także osadza fabułę swoich niebanalnych powieści właśnie w tym mieście i jego okolicach. Jej książki cieszą się dużą popularnością i często trafiają na listy bestsellerów. Poza pisaniem autorka uwielbia podróże oraz poznawanie nowych miejsc, gdzie kultura, tradycja i smaki przenikają się wzajemnie. Pasjonuje się również malarstwem, zdarza się, że sięga po pędzle i tworzy własne obrazy. W pracy twórczej związana jest przede wszystkim z Wydawnictwem Szara Godzina oraz Skarpą Warszawską.

Gdy spojrzymy na okładkę, od razu możemy powiązać tytuł z głównym bohaterem powieści. Jeszcze nie znamy jego imienia, nie wiemy też, gdzie dokładnie rozgrywa się akcja, choć wszelkie wskazówki znajdziemy na tylnej stronie książki. Okładka ma jednak w sobie coś przyciągającego. Buduje nastrój, mimo że jest chłodna w wyrazie. Nadaje całości autentyczności i sugeruje, że nie będzie to lekka lektura, lecz raczej… proza życia. Możemy spodziewać się historii wzruszającej, mocno osadzonej w rzeczywistości tamtych czasów.

Przenieśmy się zatem w lata siedemdziesiąte ubiegłego wieku. Dla wielu z nas to czas dzieciństwa lub młodości, okres dorastania i wchodzenia w dorosłość. Jest rok 1973. Wyobraźmy sobie, że znajdujemy się w zachodniej części Łódź, która miała wówczas zupełnie inny charakter niż dziś. Było to pogranicze miasta i wsi, gdzie urbanizacja dopiero zaczynała odciskać swoje piętno.

Tam mieszkał ze swoją babcią Szymon Gołębiewski. Chłopiec od najmłodszych lat musiał mierzyć się z przeciwnościami losu. Osierocony, po śmierci matki, a ojca nigdy nie widział na oczy. Wychowywany przez babkę Jadwigę, która prowadziła go twardą ręką, nosił w sobie ślady tych doświadczeń widoczne na każdym kroku. Zamknięty w sobie, jąkający się, pozostawał na uboczu. Jedyną osobą, która go rozumiała, był wuj Wacek. Ten jednak zmagał się z własnymi problemami miłosnymi, które doprowadziły do kolejnej tragedii w rodzinie.

Jak w tym wszystkim odnajduje się Szymon?

To trudna historia… Ile wątków z życia młodego chłopca mógłbym odnieść do własnych doświadczeń! To wzruszająca powieść, która momentami przywoływała wspomnienia z mojego dzieciństwa. Napisana pięknym językiem, wiernie oddaje realia tamtych, niełatwych czasów. To książka, która na długo pozostanie w mojej pamięci.

Łódź, lata 80. i chłopiec, którego los nie oszczędza…

Sięgając po "Syna Wiatru. Bękarta", wiedziałam, że będzie emocjonalnie, ale nie spodziewałam się, że ta historia wejdzie mi pod skórę aż tak mocno. To nie jest lekka opowieść do kawy – to książka, która uderza prosto w serce i zostaje z Tobą na długo po przeczytaniu ostatniej strony.

Co mnie urzekło?

Przede wszystkim autentyzm. Anna Stryjewska z niezwykłą wrażliwością kreśli postać Szymona chłopca, który od dziecka musi mierzyć się z odrzuceniem i samotnością. Jego dzieciństwo to pasmo strat: najpierw matka, potem jedyne oparcie w osobie wujka Wacka, a na końcu dramatyczna przeprowadzka do domu dziecka. Brzmi ciężko? Bo tak jest. Ale w tym mroku jest też ogromne światło.

Najpiękniejsze w tej książce jest to, jak autorka pokazuje, że nawet w tak trudnych warunkach można znaleźć przyjaźń, czułość i iskierkę nadziei.

Szymon to postać, której po prostu nie da się nie polubić. To dziecko, które chłonie każdy gest dorosłych – zarówno tych dobrych, jak i złych – i uczy się od nich, jak walczyć o siebie. Przy nim jest wujek Wacek – postać, która złamała mi serce. Dobry, wrażliwy mężczyzna, który kocha zbyt mocno i popełnia błędy, które mają tragiczne konsekwencje. No i despotyczna babcia… ale o niej sami musicie przeczytać.

Anna Stryjewska pisze w sposób, który wciąga bez reszty. Narracja jest płynna i czuć klimat Łodzi lat 80., słychać odgłosy podwórka, widzi się te siermiężne realia domu dziecka przy Aleksandrowskiej. To książka, którą połknęłam w dwa wieczory, ale niektóre sceny siedziały we mnie znacznie dłużej.

Dla kogo będzie to idealna lektura?

Jeśli lubicie poruszające, obyczajowe sagi, które pokazują trudne dzieciństwo, siłę charakteru i walkę o lepsze jutro – to jest tytuł dla Was. Jeśli wzruszyły Was książki takie jak "Kwiat pustyni" czy "Chłopiec z latawcem" – tutaj znajdziecie podobny ładunek emocjonalny. To także świetna propozycja dla fanek literatury obyczajowej osadzonej w polskich realiach PRL-u.

"Syn Wiatru. Bękart" to pierwszy tom cyklu i już wiem, że będę wyczekiwać kontynuacji z niecierpliwością. To opowieść o tym, że pochodzenie nie definiuje człowieka, a siła drzemie w nas znacznie głębiej, niż nam się wydaje.

Moja ocena: 9/10

BRUNETTE BOOKS