Stefcia

„Stefcia” to opowieść, która pachnie świeżym chlebem z wiejskiego pieca, ale też gorzką kawą w mieszczańskim salonie, gdzie nie ma miejsca na marzenia. To historia dziewczyny, która nie godzi się z tym, co jej wyznaczono. Zadziornej, mądrej, odważnej - takiej, która potrafi spojrzeć światu prosto w oczy, nawet jeśli ten świat udarach wzrok…

Zanim założyła służbowy fartuch, zanim stała się kimś, kogo znamy z internetowego ekranu, była … marzycielką, buntowniczką i dziewczyną, która nieustannie chciała więcej. I zapłaciła za to wysoką cenę.

Obok niej - Jozek, Leon, Atka, Heńka, pan Antoni. Każdy z nich niesie swoje tajemnice, a kiedy ich ścieżki się splatają, rodzi się opowieści pełna napięcia, nieoczywistych wyborów i uczuć, które nie mieszczą się, w żadnych konwenansach.

To nie kolejny odcinek znanego serialu. To początek, którego kamera nigdy nie uchwyciła - i nie uchwyci.

Jeśli kochacie powieści, które rozpalają emocje i uczą patrzeć głębiej - „Stefcia” czeka. Zanurzcie się w historię, która rodzi diecezja, gdzie kończą się równe ścieżki, a zaczyna własny wybór.

Jeśli chcecie zobaczyć jak ta historia wygląda w serialowej odsłonie - odcinki czekają na Instagramie @muzeumzamoyskich

„Stefcia” to książka, która powstała na podstawie serialu internetowego.

Stefcia to prosta, zwyczajna dziewczyna mówiąca swoim językiem. I muszę przyznać, że na początku on mnie nieco drażnił, ale później wręcz przeciwnie. Dodawał urokowi głównej bohaterce. Stefcia ma również swoje pragnienia. Chce czegoś więcej niż jej codzienność.

Akcja książki biegnie tutaj swoim rytmem. Pokazuje ona jak wygląda życie młodej dziewczynie na służbie. Obok Stefci żyją inne również postacie, które podobnie jak ona są barwne i skrywają swoje pragnienia, ale również tajemnice.

Opowieść o Stefce jest pełna napięcia, emocji i nieoczekiwanych wyborów. Potrafi również rozbawić. Dialogi pomiędzy niektórymi bohaterami naprawdę czasem wywołują uśmiech na twarzy.

Książkę czytało mi się bardzo szybko i przyjemnie. Nie ma w niej zbyt wielu opisów polskiej wsi z początków XX wieku, co sprawia, że nie jest ona tak ciężka w odbiorze jak „Chłopi”. Ale jednocześnie przybliża życie w takim okresie. Jest ono jednak bardziej spłaszczone.

Z niecierpliwością czekam na kolejne części.