Śmierciologia

Jest to pozycja która namieszała mi w głowie. Nie można odmówić autorowi ogromnego researchu, ale nic odkrywczego- jak dla mnie w niej nie odnalazłam, przez co momentami mnie przytłaczała i nudziła.

Momentami bardziej przypomina encyklopedie niż powieść, przez co zdecydowanie nie jest to książka na jeden wieczór, trzeba ją dozować, poświęcić jej dużo czasu i cierpliwości. Zupełnie inaczej sobie ją wyobrażałam. Lubię pióro autora, ale ta pozycja zupełnie do mnie nie przemawia.

Gdzieś widziałam opinie, że brakuje tu lekkości- zdecydowanie się zgadzam. Zbyt duża ilość historycznych faktów, która przytłacza. Owszem znalazłam kilka ciekawostek + fajny zabieg z ilustracjami.

Oczywiście doceniam nagromadzoną wiedzę, mocno wyczerpany temat, to bardzo dobra książka dla kogoś, kogo interesuje ten temat i kto chce zacząć. Tymczasem podrzucam ją mamie, która już zaciera na nią rączki :).

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.

Nie ma w świecie absolutnie nic bardziej pewnego niż śmierć (poza teściową, bo szatan jak wiadomo jest nieśmiertelny). Max Czornyj stworzył książkę nietuzinkową, której samo zaklasyfikowanie nie jest łatwe, bo ani to reportaż, ani opowieść o śmierci, ani publikacja naukowa, a jednak książka powodująca niepokój wciąga do świata, który dla wielu nadal jest tabu.

Już wstępna refleksja, chociaż banalnie oczywista ma w sobie cos uderzającego, bo nie myślimy na co dzień o tym, że „świat, w którym żyjemy, bardziej należy do zmarłych niż do żywych”. Autor jak przewodnik wciąga w meandry śmierci ukazując ludzką fascynację tym tematem, ale i fakt jak dążymy do oswojenia, zrozumienia, a nawet wyparcia śmierci.

Spodobało mi się, że autor bardzo swobodę żongluje zagadnieniami od dawnych rytuałów, przez rozwój anatomii, po kliniczne badania śmierci klinicznej. Nie ma tu lukrowania wiec opisy autopsji, rozkładu zwłok są dosadna, ale ja szczerze w tego typu literaturze tego oczekuje, faktów bez pudrowania. Czasem odnosiłam nawet wrażenie, że autor za misje obrał sobie oswojenie tego tematu i za to szacunek.

Było też nieco mariażu z mistycyzmem, bo trudno inaczej mi nazwać badanie granic miedzy śmiercią a życiem. Czytanie historii ludzi, którzy doświadczyli śmierci klinicznej, niezaprzeczalnie robi wrażenie, nie wspominając już o pochówku żywcem, bo to już niepokoi bardzo.?

Czornyja niezmiennie cenie za przygotowanie do tematu, bo zawsze śmiało sięga po elementy zarówno kulturowe, jak i artystyczne w swoich książkach i taj tutaj nie zabrakło dzieł sztuki inspirowanych śmiercią, co sprawa, że książka nie ma tylko charakteru analitycznego, ale tworzy opowieść-podróż.

?„Śmierciologia” jest książka bezkompromisowa, stąd jestem pewna, że nie do każdego przemów tak jak do mnie, bo mimo wszystko wymaga otwartego umysłu, bo temat śmierci nie jest i chyba nigdy nie będzie łatwy. Książka paradoksalnie tętniąca życiem, którą bardziej się przezywa, niż czyta.