Skradzione życie

Są takie książki, które od pierwszych stron wciągają czytelnika w losy bohaterów i sprawiają, że trudno się od nich oderwać. Dla mnie taką powieścią okazało się „Skradzione życie”.

Poznajemy Justynę Mazurkiewicz, młodą kobietę, której wojna odebrała nie tylko marzenia, ale też szansę na normalne życie. Wychowała się w sierocińcu prowadzonym przez siostry zakonne, jednak los postawił na jej drodze profesora Małaczewskiego. Mężczyzna dostrzegł w niej talent literacki i postanowił pomóc dziewczynie. Dzięki niemu Justyna trafia do domu szanowanej rodziny i dorasta obok jego dzieci – Juliusza i Barbary.

Z czasem między Justyną a Juliuszem rodzi się uczucie. Niestety nie wszystkim się to podoba. Barbara nie potrafi ukryć zazdrości. Drażni ją uroda Justyny, jej inteligencja, talent do pisania, a przede wszystkim to, że ojciec tak bardzo ją ceni. Gdy wybucha wojna, Barbara dostrzega okazję, by pozbyć się rywalki, wie, że Justyna napisała książkę i chce to w jakiś sposób wykorzystać.

To jednak nie jedyna osoba, której Justyna przeszkadza. Anonimowy donos sprawia, że trafia najpierw do getta, a później na przymusowe roboty do Niemiec. W trudnych, pełnych strachu warunkach zaczyna prowadzić pamiętnik. Przeczuwa, że jej rękopis mógł zaginąć i że nigdy nie uda jej się wydać własnej książki. Nie wie jednak, że ktoś postanowił wykorzystać jej pracę i zaczął budować swoją sławę na jej twórczości. Ktoś bardzo dobrze jej znany postanowił dosłownie ukraść jej życie.

Ta historia pokazuje, jak wiele człowiek jest w stanie znieść, kiedy walczy o przetrwanie. Znajdziemy tu wojenną rzeczywistość, zdradę, donosy, niesprawiedliwość i ludzkie okrucieństwo. Ale obok tego są też chwile nadziei, przyjaźń rodząca się w najmniej spodziewanych miejscach oraz ludzie, którzy mimo wszystko potrafią wyciągnąć pomocną dłoń.

Bardzo podobało mi się to, jak autorka połączyła fikcję z historycznym tłem. Losy Justyny wzbudzały wiele emocji – momentami złościłam się na niektórych bohaterów, innym razem mocno jej kibicowałam i liczyłam, że w końcu los się do niej uśmiechnie.

Czy Justynie uda się spełnić marzenie o wydaniu książki? Czy odzyska to, co zostało jej odebrane? Czy stanie twarzą w twarz z osobą, która przywłaszczyła sobie jej twórczość i jej życie?

Tego już musicie dowiedzieć się sami. Jeśli lubicie powieści obyczajowe z historycznym wydźwiękiem, z wyrazistymi bohaterami, tajemnicami i dużą dawką emocji, „Skradzione życie” zdecydowanie warto poznać.

„- Wiem, że to, co zrobiła Barbara, było podłe i nic nie jest w stanie jej usprawiedliwić, ale pomyśl, czy warto zdobywać popularność, niszcząc przy okazji swoją rodzinę?” Właśnie, jak uważacie? Czy dla bogactwa, blichtru i splendoru warto podeptać wszystkie wartości? Poświęcić niewinną osobę, by samemu pławić się w sławie? Właśnie m.in. o tym jest najnowsza powieść autorstwa Joanny Jax „Skradzione życie”. Zdarzenia rozpoczynają się w 1938 roku. Justyna Mazurkiewicz, sierota, przez lata wspierana przez profesora Małaczewskiego, zdołała otrzymać solidne wykształcenie i godną posadę w banku. Ponadto dzięki zdolnościom literackim napisała powieść. I to nie byle jaką! Jako dwudziestokilkulatka miała podpisaną umowę z renomowanym ówcześnie wydawnictwem i gdyby nie wybuch II wojny światowej, mogłaby zostać sławną pisarką na miarę chociażby Marii Dąbrowskiej. Niestety anonimowy donos sprawia, że najpierw trafia do getta, a niedługo później na przymusowe roboty do III Rzeszy. Przetrwać pomaga jej fakt, że ma dla kogo żyć, że są osoby, które czekają na jej powrót. Niestety jej powojenne losy także są burzliwe i koniec końców, po latach zaczyna układać swoje życie w Nowym Jorku. To właśnie tam odkrywa, że jej powieść pod swoim nazwiskiem wydał nie kto inny niż osoba, której naiwnie ufała — przyjaciółka z dawnych lat i ówczesna powiernica… „Skradzione życie” to historia o wielkiej zazdrości, jeszcze większej ambicji i rywalizacji. O pragnieniu bycia na szczycie, nawet kosztem wszystkiego i wszystkich… To też opowieść o sile przyjaźni i wierze w drugiego człowieka — niejednokrotnie także i nad wyraz. O naiwności, która doprowadziła do zguby, i przebiegłości, która… no właśnie, czy dosięgnie zasłużonej kary? Powieść czytało mi się bardzo dobrze. Niemalże płynęłam przez tę historię. Ciekawa fabuła, niesztampowe postaci, intrygi — wszystko to trzymało w napięciu. Ale było też tutaj miejsce na miłość i przyjaźń — bo przecież te uczucia w życiu są najważniejsze. Nie do końca pasowała mi bierność głównej bohaterki, Justyny. Jej pogodzenie się z okrutnym losem i niechęć do zawalczenia o siebie, o dochodzenie do prawdy. Zwłaszcza w sytuacji, w jakiej się znalazła, gdy wpadała z przysłowiowego deszczu pod rynnę. Była to historia nieoczywista, niemal do cna przesiąknięta złymi intencjami innej bohaterki — Barbary. Wg mnie tego jej „sączenia jadu” było momentami aż za dużo. Niemniej książka mi się podobała i myślę, że zainteresuje każdego miłośnika opowieści z historią w tle.

Kiedy zazdrość i egoizm zasnuwają zdrowy rozsądek. Kiedy własne potrzeby i priorytety stawiane są ponad moralność i uczciwość. Kiedy zwykła ludzka przyzwoitość zostaje wepchnięta w najciemniejszy zakamarek duszy, wówczas... Wówczas może się okazać, że pozbawiło się kogoś szczęścia, możliwości, jego praw. Że skradło się jego życie.

Wychowana przez siostry zakonne Justyna Mazurkiewicz wykazuje ponadprzeciętny talent pisarski. Jej dobroczyńcą zostaje ceniony profesor Małaczewski, który zaprasza ją także do swojej rodziny. Przyjęta ciepło przez większość jej członków nie zauważa prawdziwej natury i intencji Barbary, córki profesora. Propozycja wydania debiutanckiej książki Justyny oraz uczucie, którym pała do niej brat Basi, podgrzewa skrywaną przez lata niechęć. Wybuch wojny krzyżuje jednak pisarskie plany Justyny, a okres wojenny okazuje się dla niej bardzo trudny... po wielu przejściach trafia do Nowego Jorku, a w Polsce ktoś inny spija śmietankę z jej sukcesu.

Powieść jest pięknie wydana, z nawiązaniem do poprzedniej książki pani Joanny Jax wydanej nakładem Wydawnictwa Literackiego. Podjęte przez autorkę wątki intrygowały, wciągały i po prostu chciało się poznać zakończenie tej historii. Moją ciekawość wzbudzała postać Basi. Jej tupet i brak zahamowań zasługują na uwagę ;) Powieść czytało mi się bardzo dobrze, jednak momentami miałam poczucie, że to powieść dla pensjonarek :) Niektóre kwestie zostały potraktowane zbyt lekko, bez głębi i emfazy, a myślę, że powieść wiele by na tym skorzystała.

Poznajcie powieść o marzeniach, ambicjach i zazdrości. O talencie, który może przenosić góry, ale także ściągnąć zawiść i niebezpieczeństwo. O jego braku, który da się zrekompensować, jednak trzeba coś poświęcić. Dwie kobiety, jedna powieść, trudy wojny i walka o szczęście.

To powieść o kobietach, ich sile i determinacji. Zachęcam, by dać jej szansę, a nagrodzi was historią, której nie zapomina się tak szybko.

"Skradzione życie" to poruszająca historia, opowiadająca o wielkim talencie, marzeniach i cenie, jaką czasem trzeba zapłacić za sukces. To również gorzka opowieść o zazdrości, ślepej ambicji i podłości, która potrafi zniszczyć drugiemu człowiekowi życie.

Akcja rozpoczyna się w 1938 roku, gdy dwudziestoletnia Justyna Mazurkiewicz, dziewczyna wychowana w sierocińcu, pisze genialną powieść. Jej niezwykły dar dostrzega uznany redaktor, Tomasz Jasiński, ale największe wsparcie Justyna otrzymuje od swojego dobroczyńcy, Hieronima Małaczewskiego. Mężczyzna otacza ją mecenatem i miłością niemal ojcowską. Niestety, ten piękny gest rodzi złe emocje w sercu jego własnej rodziny. Córka Hieronima, Barbara, bezskutecznie próbuje zdobyć uznanie ojca własną twórczością. Pozbawiona talentu, pusta i skrajnie egoistyczna, nie potrafi opanować zawiści wobec "znajdy". Zazdrość pcha ją do czynów absolutnie niegodziwych, a jej decyzje rzucają cień na kolejne lata, przypadające na okrutny czas wojny i powojnia.

Ta książka dotyka do żywego, bo pokazuje niesprawiedliwe oblicze świata. Joanna Jax przypomina nam, że dobroć i moralność nie są rzeczą dziedziczną - wspaniali rodzice bywają bezsilni wobec zła, które zakorzenia się w ich dzieciach. Z drugiej strony "Skradzione życie" to nie tylko opowieść o okrucieństwie, ale też o próbie wybaczenia, zrozumieniu cudzych błędów i szukaniu nadziei tam, gdzie wydawałoby się to niemożliwe.

Czytając tę historię, po prostu żyje się losami bohaterów. Joanna Jax pisze w taki sposób, że emocje wylewają się z każdej strony. Trudno opanować złość na bezwzględną Barbarę i równie trudno nie współczuć z całego serca Justynie czy Liliannie. Autorka nie wybiela bohaterów, jej postaci są prawdziwe, mają swoje słabości, popełniają błędy i podejmują trudne, często niejednoznaczne decyzje. Dzięki temu przejmujemy się ich losem, kibicujemy im, a czasem razem z nimi cierpimy…

Joanna Jax to autorka, po której książki sięgam z ogromną przyjemnością. Uwielbiam jej twórczość za emocje, dopracowane tło historyczne i bohaterów, którzy zostają w pamięci na długo po odłożeniu książki. Najnowsza książka autorki kolejny raz mnie zachwyciła.

„Skradzione życie” to książka, która pokazuje, jak łatwo można odebrać człowiekowi marzenia, tożsamość i przyszłość. Jednocześnie udowadnia, że prawda prędzej czy później upomina się o swoje.

Poznajemy Justynę Mazurkiewicz, utalentowaną wychowankę sierocińca, która tuż przed spełnieniem swojego największego marzenia traci wszystko przez wybuch wojny i anonimowy donos. Trafia do getta, a następnie na roboty przymusowe do Niemiec. Tam walczy o przetrwanie, nie porzucając swojej miłości do pisania. Po latach, już w Nowym Jorku, odkrywa, że jej przedwojenna powieść stała się światowym sukcesem pod cudzym nazwiskiem.

„Skradzione życie” to powieść, która już od pierwszych stron wciąga i wzrusza. Joanna Jax kolejny raz udowodniła, że jest mistrzynią tworzenia historii pełnych emocji, które nie tylko poruszają, ale też skłaniają do refleksji. Z niezwykłą wrażliwością i autentycznością splata losy bohaterów z dramatycznymi wydarzeniami historycznymi, pokazując, jak wojna potrafi odebrać człowiekowi wszystko: marzenia, miłość, tożsamość i poczucie sprawiedliwości. To książka o sile przetrwania i odwadze, by po latach zawalczyć o prawdę.

Po książki Joanny Jax sięgam w ciemno, bo wiem, że czeka mnie historia, która wywoła emocje i nie pozwoli o sobie szybko zapomnieć. Tak było również ze „Skradzionym życiem”. To powieść pokazująca, jak jeden nieprzemyślany gest może na zawsze odmienić los drugiego człowieka.

Choć główną bohaterką jest Justyna, początkująca pisarka, odebrałam tę książkę przede wszystkim jako opowieść o trzech kobietach. Trzech różnych charakterach, odmiennych marzeniach i decyzjach, które prowadzą je przez niezwykle trudne doświadczenia.

Justyna imponuje siłą i determinacją. Nawet wtedy, gdy życie wystawia ją na najcięższą próbę, nie porzuca swojej pasji. Pisanie staje się dla niej sposobem na ocalenie siebie, ucieczką od okrutnej rzeczywistości i nadzieją, że jeszcze kiedyś będzie mogła żyć normalnie. Barbara jest bogata, rozpieszczona i przekonana, że wszystko powinno układać się po jej myśli, a otoczenie ma funkcjonować na jej zasadach. Z kolei Liliana to kobieta zagubiona, nieszczęśliwa i owładnięta zazdrością. To właśnie ona, działając pod wpływem emocji, pisze list, który staje się początkiem tragedii. Jedna chwila słabości wystarcza, by odebrać drugiemu człowiekowi wszystko, co było dla niego najcenniejsze.

Tytuł „Skradzione życie” ma dla mnie kilka znaczeń. Nie odnosi się wyłącznie do losu jednej z bohaterek. Wojna kradnie wszystkim - odbiera młodość, marzenia, poczucie bezpieczeństwa, możliwość decydowania o własnym losie i zwyczajną codzienność. Niszczy także zaufanie do ludzi i wiarę w sprawiedliwość. W tej historii utracone zostaje nie tylko życie jednej osoby, lecz także przyszłość wielu ludzi, którzy z dnia na dzień tracą wszystko. Joanna Jax prowadzi swoje bohaterki. Nie ocenia ich i nie narzuca czytelnikowi gotowych odpowiedzi. Pozwala samemu zrozumieć motywy ich postępowania, nawet wtedy, gdy trudno je zaakceptować. Dzięki temu postacie są wiarygodne i pełne autentyczności.

Wojna brutalnie przerywa ich codzienność. Getto, roboty przymusowe i kolaboracja stają się rzeczywistością, w której liczy się każdy kolejny dzień. Joanna Jax pokazuje ten świat przez pryzmat ludzkich doświadczeń, strachu, nadziei i prób zachowania godności, gdy wszystko wokół zdaje się ją odbierać. Bardzo podobało mi się, że fabuła nie opiera się wyłącznie na wojennych wydarzeniach. Równie ważne są emocje, relacje i konsekwencje podejmowanych decyzji. To właśnie one sprawiają, że losy bohaterek pozostają w pamięci na długo po zakończeniu lektury. To kolejna powieść Joanny Jax, która utwierdziła mnie w przekonaniu, że autorka potrafi pisać o historii w sposób poruszający i bardzo ludzki. Pokazuje, jak cienka jest granica między szczęściem a tragedią oraz jak jedna decyzja może odmienić los wielu osób. „Skradzione życie” to opowieść o utraconych szansach, bolesnych wyborach i konsekwencjach, które ciągną się przez całe życie. To także przypomnienie, że wojna odbiera ludziom znacznie więcej niż dom czy poczucie bezpieczeństwa. Potrafi odebrać tożsamość, marzenia i przyszłość. Joanna Jax stworzyła pełną emocji powieść z wiarygodnymi bohaterami, których losy na długo pozostają w pamięci. Dla miłośników powieści historycznych z wyrazistym tłem obyczajowym będzie to lektura, obok której trudno przejść obojętnie.

Bardzo cenię twórczość Joanny Jax i z przyjemnością sięgam po jej książki. Nie mogłam więc odmówić sobie lektury najnowszej powieści autorki, „Skradzione życie”. I cóż mogę powiedzieć, Joanna Jax ponownie mnie zachwyciła!

Justyna Mazurkiewicz jest wychowanką sierocińca, która dzięki wsparciu rodziny Małaczewskich dostaje szansę na naukę i kończy swoją pierwszą powieść. Książka ma zostać wydana, jednak wybuch wojny przekreśla jej plany i marzenia. Dodatkowo anonimowy donos sprawia, że Justyna trafia do getta, a jakiś czas później na przymusowe roboty do Niemiec. Czy po zakończeniu wojny kobieta będzie miała szansę, aby wreszcie wydać swoją książkę? A może to już się stało...?

Autorka ponownie urzekła mnie swoją powieścią. Joanna Jax po raz kolejny udowodniła, że jest mistrzynią w tworzeniu świetnych powieści historyczno-obyczajowych. Bowiem z niezwykłą starannością i dbałością o każdy najdrobniejszy szczegół opisuje wszystko tak, iż niemal ma się wrażenie, że stajemy się dodatkowym bohaterem powieści, a przy tym zabiera czytelnika w niezwykłą podróż w czasie. Choć akcja ma miejsce w trudnych czasach, wszak II wojna światowa to jeden z najokrutniejszych momentów w dziejach ludzkości. Autorka umiejętnie łączy wydarzenia historyczne z brutalną rzeczywistością, z jaką musiało się mierzyć tyle ludzi.

Joanna Jax stworzyła historię, od której nie mogłam się oderwać. Choć nie jest ona łatwa i przyjemna. Wręcz przeciwnie, dużo w niej smutku, bólu, cierpienia. A w trakcie lektury targało mną wiele emocji. Poznając losy Justyny, miałam ochotę płakać, a za chwilę krzyczeć. Nie mogłam pogodzić się z tym, jak dużo musiała przejść w swoim życiu i jak wiele jej odebrano. Bo choć miała niewiele, posiadała talent, o którym marzyło wielu, a przy tym była dobrym człowiekiem. I stanowiła przeciwieństwo Barbary, córki państwa Małaczewskich, która była zaślepioną zazdrością i żądzą sukcesu.

Joanna Jax wykreowała wielu świetnych bohaterów, całkowicie różnych, ale przede wszystkim bardzo autentycznych.

Tytuł powieści jest tu bardzo istotny, bo moim zdaniem można go interpretować dwojako. Po pierwsze, pokazuje, jak łatwo można pozbawić drugiego człowieka marzeń, planów, miłości, a nawet, jak się okazuje, tożsamości. Po drugie, odnosi się do wybuchu wojny, który tak wielu ludziom zabrał całe ich dotychczasowe życie. W jednej chwili ich codzienność się zmieniła, a każdy dzień był tak naprawdę walką o przetrwanie w tych okrutnych czasach.

To historia o marzeniach, miłości, zazdrości, cierpieniu, tęsknocie i wielkiej niesprawiedliwości. Doskonale ukazuje, do czego zdolny jest człowiek w imię chorych ambicji i zazdrości. W tym momencie żadne wartości nie mają znaczenia, a tylko po trupach do celu...

„Skradzione życie” to piękna, a zarazem trudna powieść przepełniona całym wachlarzem emocji. Przede wszystkim skłania do refleksji i stawia przed nami szereg pytań. Do czego jest w stanie posunąć się człowiek zaślepiony zazdrością i żądzą sukcesu? Czy ów sukces osiągnięty na cudzej krzywdzie naprawdę potrafi uszczęśliwić? Czy warto dla sławy i pieniędzy zaprzepaścić człowieczeństwo?

To jedna z tych historii, które przypominają, co jest w życiu naprawdę ważne, a przede wszystkim pokazuje, że jeśli ktoś pozbawi nas niemal wszystkiego, od dóbr materialnych po tożsamość, to nigdy, choćby się bardzo starał, nie odbierze nam tego, kim naprawdę jesteśmy. Zachęcam do lektury!

Joanna Jax to autorka, po której książki sięgam z ogromną przyjemnością. Uwielbiam jej twórczość za emocje, dopracowane tło historyczne i bohaterów, którzy zostają w pamięci na długo po odłożeniu książki. Najnowsza książka autorki kolejny raz mnie zachwyciła.

„Skradzione życie” to książka, która pokazuje, jak łatwo można odebrać człowiekowi marzenia, tożsamość i przyszłość. Jednocześnie udowadnia, że prawda prędzej czy później upomina się o swoje.

Poznajemy Justynę Mazurkiewicz, utalentowaną wychowankę sierocińca, która tuż przed spełnieniem swojego największego marzenia traci wszystko przez wybuch wojny i anonimowy donos. Trafia do getta, a następnie na roboty przymusowe do Niemiec. Tam walczy o przetrwanie, nie porzucając swojej miłości do pisania. Po latach, już w Nowym Jorku, odkrywa, że jej przedwojenna powieść stała się światowym sukcesem pod cudzym nazwiskiem.

„Skradzione życie” to powieść, która już od pierwszych stron wciąga i wzrusza. Joanna Jax kolejny raz udowodniła, że jest mistrzynią tworzenia historii pełnych emocji, które nie tylko poruszają, ale też skłaniają do refleksji. Z niezwykłą wrażliwością i autentycznością splata losy bohaterów z dramatycznymi wydarzeniami historycznymi, pokazując, jak wojna potrafi odebrać człowiekowi wszystko: marzenia, miłość, tożsamość i poczucie sprawiedliwości. To książka o sile przetrwania i odwadze, by po latach zawalczyć o prawdę.

Od lat cenię powieści Joanny Jax, w których w centrum wydarzeń staje zwykły człowiek targany wichrami historii. Jej najnowsza książka, „Skradzione życie”, również sięga mrocznego okresu drugiej wojny światowej i lat powojennych, tworząc tło dla powiązanych ze sobą losów trzech kobiet i ich życiowych wyborów determinowanych zazdrością, desperacką chęcią zdobycia sławy i wolą przetrwania.

Tytułowe „skradzione życie” zyskuje tu podwójne znaczenie. Z jednej strony to okrutna wojenna zawierucha, która brutalnie odbiera bohaterom dotychczasowe życie, wolność, plany i nadzieje. Z drugiej, co budzi jeszcze większe emocje, to podłe ludzkie czyny, dla których wojna staje się idealną zasłoną dymną i wygodnym usprawiedliwieniem. Bo niektórzy ludzie w imię chorych ambicji i zazdrości o cudzy talent potrafią sprzeniewierzyć się absolutnie wszystkim wartościom, zawłaszczając czyjąś pracę, kradnąc sukces i nawet cudze życie.

Autorka kreśli portrety trzech kobiet. Justyny, która pozostaje prawa nawet w czasie najgorszej próby. Lilianny, która skreśla czyjeś życie powodowana nikczemnym impulsem, ale potrafi przyznać się do błędu i próbować go naprawić. I Barbary, zaślepionej zawiścią i żądzą sukcesu. Czy jednak można zbudować swoje szczęście cudzym kosztem?

Podążając tam, gdzie los rzuca nasze bohaterki, trafiamy do warszawskiego getta, na przymusowe roboty, ale mamy też możliwość przyjrzeć się tej drugiej stronie, kolaborującej z Niemcami. Po zakończeniu wojny krótko wchodzimy w nowe realia historyczne, w których dominuje sowiecka propaganda, ale również udajemy się za ocean, gdzie na nowo buduje życie część polskich emigrantów.

Ta powieść niesie ze sobą ogromny ładunek emocjonalny. Obserwowanie, do jakich moralnych upadków i potworności zdolny jest człowiek wobec drugiego człowieka, budzi wewnętrzny sprzeciw, a czasem wręcz czystą złość. Jednak dzięki płynnemu i niezwykle obrazowemu stylowi autorki, mimo trudnych emocji, historię tę czytałam niemal zachłannie, pragnąc jak najszybciej poznać finał losów bohaterów.

A historia ta pokazuje dobitnie, że choć zawierucha dziejowa potrafi zniszczyć świat, to najbardziej bolesny cios najczęściej zadaje nam stojący tuż obok, zawistny człowiek. Z tą refleksją autorka zostawia nas po przewróceniu ostatniej strony, udowadniając jednocześnie, że prawdziwego talentu nie da się tak po prostu ukraść i że czasem warto odpuścić, by nie zniszczyć samego siebie. Daje też nadzieję, że los sam wymierzy sprawiedliwość.