Skazany

Coraz rzadziej zachwycam się twórczością zagranicznych autorów i to nie tylko dlatego, że częściej decyduję się na polskich twórców. Chodzi raczej o to, że w tych naszych rodzimych klimatach odnajduję więcej świeżości i oryginalności. Może brakuje mi obiektywizmu, może na arenie międzynarodowej trudniej się przebić, jednak moje statystyki są bardzo niekorzystne. Ale są dwie pisarki, dzięki którym moja wiara w możliwości obcokrajowców wzrasta i jedną nich jest bez wątpienia Freida McFadden.

"Skazany" to powieść, która podzieliła czytelników i nawet fani autorki trochę kręcili nosem. Miałam pewne obawy, bo pierwsza książka McFadden u nas wydana totalnie mnie pochłonęła, więc trudno było mi nie nastawiać się na kolejną petardę. Na szczęście po raz kolejny okazało się, że mój gust niekoniecznie pokrywa się z ogółem i mogę z satysfakcją stwierdzić, że się nie zawiodłam.

Fabuła pochłonęła mnie od pierwszych stron, mimo że dość długo rysowało się jedynie mocno obyczajowe tło. Było ono jednak istotnym preludium do właściwej akcji, podobnie jak stopniowo ujawniana przeszłość głównych bohaterów. Uwielbiam takie mroczne tajemnice, których pełne znaczenie możemy zrozumieć dopiero po zakończeniu całej opowieści. W tej historii naprawdę każdy szczegół ma znaczenie, a uważny czytelnik z pewnych detali może samodzielnie ułożyć prawdopodobny przebieg wydarzeń. A ostatecznie autorka i tak zaskoczy czymś zupełnie innym.

Jednak to do tych zaskoczeń muszę się właśnie przyczepić. Choć cała historia mnie pochłonęła i trzymała w napięciu, to zakończenie pozostawiło pewną zadrę. McFadden ma tendencję do przekombinowania, co zauważyłam już przy "Zamkniętych drzwiach", ale tam to nie raziło aż tak jak w tym przypadku. Uwielbiam zwroty akcji, ale gdy jest ich za dużo, fabuła traci. Ostatnie dwie strony tej książki były zupełnie niepotrzebne.

"Skazany" to kapitalna powieść, w której akcja rozwija się stopniowo, tylko rozbudzając wyobraźnię i apetyt na kolejne strony. Gdyby nie zakończenie, zaliczyłabym ją do najlepszych książek tego roku, ale mimo ogromnej sympatii do Freidy McFadden, nie mogę tego zignorować. Liczę na to, że jej kolejne historie będą mniej przekombinowane.

Moje 8/10.

Nazywam się Brooke Sullivan. Wróciłam tu. Moje rodzinne miasto. Miejsce, z którego uciekłam. To tu, 10 lat temu mój chłopak, Shane Nelson, zabił troje nastolatków. Mnie również próbował pozbawić życia. I to ja przyczyniłam się, do jego skazania. Los ze mnie zadrwił, dostałam pracę pielęgniarki w zakładzie karnym, w którym przebywa Shane. Czy to był dobry pomysł by tu wracać? Wspomnienia jeszcze nie ostygły. Nie chcę go spotkać, on nie może poznać mojego sekretu.

.

"Skazany " Freidy McFadden to jedna z tych książek, którą pomimo braku dynamiki, czyta się szybko. Kolejne strony powodują, że chce się czytać dalej. Czyli fabuła jest interesująca i intrygująca. Jednak w mojej ocenie, potencjał tej historii nie został do końca wykorzystany. Dobrą robotę zrobiło zastosowanie dwóch płaszczyzn czasowych, dzięki temu możemy śledzić, co wydarzyło się tego feralnego dnia, kiedy troje młodych ludzi straciło życie. Ale wtedy wchodzi ona, Brooke, a mi ręce opadają. Autorka zrobiła jej krzywdę przyodziewając w strój niezdecydowanej, naiwnej, zmieniającej co chwilę zdanie. Z łatwością przychodzi jej robienie tego, czego nie powinna. Tak ja ją postrzegam. Moim zdaniem to najsłabsze ogniwo tej historii.

"Skazany " to thriller psychologiczny, który nie do końca mnie usatysfakcjonował. Trzyma pewien poziom napięcia, były też ciekawe zwroty akcji, pojawiły się nawet emocje. Jednak absurdalne sytuacje studziły mój entuzjazm. Takim mocnym, wyrazistym punktem był epilog i ostatnie zdanie w książce. Daje to całkiem nowy, intrygujący obraz i dla samego zakończenia warto sięgnąć po tę książkę.

Freida McFadden to zdecydowanie jedna z moich ulubionych autorek thrillerów.

Brooke zatrudnia się jako więzienna pielęgniarka.

Wie, że przebywa tam jej niedoszły mo*derca.

Co zrobi, gdy go spotka?

Co ich łączy?

Napięcie, jakie towarzyszyło mi przy czytaniu Skazanego jest niemalże namacalne.

Cały czas odczuwalna była atmosfera grozy otoczona aurą tajemniczości.

Autorka sprytnie wodzi nas za nos, myląc tropy, nakierunkowując na podejrzanych by później wszystko odwrócić, zamieszać i zwieść naszą intuicję, dacie się zaskoczyć nie raz.

Z nią nigdy nic nie jest pewne i albo dowiadujemy się czegoś na sam koniec albo pozostajemy w zawieszeniu w fazie domysłów.

Genialna książka, oczywiście nie mogłam się oderwać od lektury i muszę przyznać, że tytuł jest bardziej niż adekwatny do treści.

Co więcej, po przeczytaniu zrozumiecie, że ma głębszy sens niż tylko domyślny jeden człowiek.

Czytając miałam swoje podejrzenia i mimo, że trafiłam killa razy to i tak zostałam nieco zaskoczona przez sprytne manipulacje ze stronu autorki.

Nawet jeśli często trafiłam w prawdę nie było uczucia zawodu, wprost przeciwnie.

Pomysł na fabułę genialny, prowadzenie jej od początku do końca także - tu nie ma miejsca na żadne znużenie, odstawienie książki póki się nie skończy nie wchodzi w grę.

Tr*py ścięlą się gęsto a nasza bohaterka pragnie rozwiązania sprawy do końca.

Mamy motyw past to future, który lubię w thrillerach a także dwie osie czasowe oraz perspektywę kilku osób, w tym sprawcy.

Szkoda było się rozstać z tą książką, kreacja postaci jest bezbłędna.

Są manipulujcy, inteligentni, przewidujący ale nie przewidywalni, mają wady i zalety a także da się ich lubić lub nie.

Sama historia tego, co się stało kiedyś a dzieje się także teraz jest wciągająca i pochłania nasze myśli.

Gdy czytałam tę książkę nie widziałam i nie słyszałam nic poza nią, byłam w świecie przedstawionym w niej i tropiłam winnych razem z naszą główną postacią, Brooke.

Mamy pełen obraz na zakończenie książki a jednocześnie jest maleńka furtka, z której łatwo by było zacząć drugi tom gdyby autorka chciała.

A gdyby nie, to ta historia równie dobrze jest kompletna.

Brooke po wielu latach powraca do rodzinnej miejscowości i wraz z 10-letnim synem, planuje zamieszkać w domu swoich zmarłych rodziców. Ma problem ze znalezieniem pracy w satysfakcjonującym miejscu, a zostaje zatrudniona jako pielęgniarka dopiero w pobliskim więzieniu o zaostrzonym rygorze. Okazuje się, iż w placówce tej przebywa była chłopak Brooke - Shane, który został skazany i osadzony 11 lat temu. Kobieta wówczas przyczyniła się do oskarżenia Shane’a i zaczynają do niej powracać koszmarne wspomnienie sprzed tych 11 lat. Wydarzenia z przeszłości będą odbijać się szerokim echem na teraźniejszości. Jedna noc, która na zawsze zmieniła życie wielu osób. Co się wówczas wydarzyło?

Freida McFadden ma tak specyficzny, a zarazem lekki i przystępny styl pisania, iż jej książki chce się czytać w każdej wolnej chwili. „Skazany” dostarcza czytelnikowi niezapomnianych emocji i wrażeń, a przedstawienie wydarzeń w dwóch liniach czasowych jedynie pogłębia uczucie niepewności oraz wzmaga jego ciekawość. Autorka w mistrzowskim stylu bawi się z nami w kotka i myszkę, podsuwając coraz to nowsze informacje i odkrywając tajemnicze karty z pewnej makabrycznej nocy sprzed lat.

Doskonale skonstruowany thriller psychologiczny, niesztampowy, z szokującymi tajemnicami z przeszłości oraz zakończeniem niezwykle ciężkim do rozszyfrowania. „Skazany” jest to błyskotliwie poprowadzona historia, w której nie zabraknie napięcia, niespodziewanych zwrotów akcji, a wszystko to osadzone w mrocznym, elektryzującym klimacie niewielkiej społeczności oraz murów więzienia. Nieprzewidywalność wydarzeń czyni tę lekturę niezwykle wciągającą i satysfakcjonującą. Autorka nie zawiodła pokładanych oczekiwań i dostarczyła czytelnikowi niemałych emocji. Polecam ogromnie, szczególnie jeśli lubicie, gdy autorzy stale wodzą Was za nos!

Gdybym miała opisać jednym słowem tę książkę to byłoby to słowo GENIALNA. „Skazany” to po mistrzowsku napisany thriller. Wszystko tutaj jest przemyślane i dopracowane. Nie ma szans by domyśleć się czy skazany za morderstwo Shane Nelson jest faktyczne winny czy ofiarą. Raz było mi szkoda i uważałam, że niesłusznie go skazano, a za chwilę uważałam, że jest świetnym manipulatorem. I tak przez całą książkę.

Brooke jest samotną matką oraz dyplomowaną pielęgniarką, która rozpoczyna pracę w zakładzie karnym dla mężczyzn. Ma przestrzegać trzech zasad. Wszystkich więźniów traktować tak samo, nie ujawniać swoich danych osobowych i nie nawiązywać z nikim więzi. Wszystkie trzy zasady złamała przekraczając bramę więzienia.

Akcja książki dzieje się na dwóch płaszczyznach czasowych. Dzięki czemu dowiadujemy się co takie wydarzyło się 11 lat temu. Książka wciąga od pierwszej strony, a napięcie towarzyszy od początku do końca. Znajdziemy tutaj również zaskakujące i powodujące gęsią skórkę zwroty akcji. A zakończenie jest z gatunku tych co wbijają w fotel i powodują, że z waszych ust wyjdzie WOW.

Dla mnie ten thriller psychologiczny jest napisany po mistrzowsku. I bardzo go polecam!