Shibui. Japońska sztuka znajdowania piękna w upływie czasu

Od lat ludzkość próbuje oszukać czas. Wygładzić zmarszczki. Zamalować siwe włosy. Ukryć to, co przypomina, że życie nie stoi w miejscu. A przecież nasze ciała są najpiękniejszą mapą - zapisem przeżytych historii, podjętych decyzji, doświadczonych radości, strat i wszystkich miejsc, do których zaprowadziło nas życie. „Shibui. Japońska sztuka odkrywania piękna w upływie czasu” nie próbuje tej mapy wymazać. Wręcz przeciwnie. Zachęca, by spojrzeć na nią z czułością.

----------

Autorka zabrała mnie do świata japońskiej filozofii shibui - estetyki, która odnajduje piękno w prostocie, naturalności i przemijaniu.

Nie jest to książka o Japonii. To przede wszystkim opowieść o akceptacji zmian, które nieuchronnie przynosi nam codzienność. Autorka nie proponuje gotowych recept ani nie udziela prostych odpowiedzi. Dzieli się refleksjami, pokazując, że dojrzewanie nie musi oznaczać utraty piękna.

----------

Najbardziej urzekło mnie to, że nie jest to kolejny poradnik próbujący nauczyć mnie szczęścia w dziesięciu krokach. Sanae Ishida nie mówi, jak żyć. Nie stawia się w roli nauczycielki. Raczej zaprasza do spokojnej rozmowy. Jedne przemyślenia trafiały do mnie bardziej, inne mniej. I właśnie ta różnorodność okazała się jedną z największych zalet tej książki. Nie czułem, że ktoś próbuje mnie do czegoś przekonać. Miałem przestrzeń, by zatrzymać się przy tych fragmentach, które były mi najbliższe.

----------

Bardzo spodobało mi się również to, że shibui nie jest pochwałą stagnacji. To pochwała zmiany. Przypomnienie, że życie nieustannie nas kształtuje, a upływający czas nie jest przeciwnikiem, którego trzeba pokonać. Jest towarzyszem podróży. Każdy kolejny dzień zostawia na nas swój ślad. I może właśnie dlatego warto patrzeć na siebie z większą łagodnością.

----------

Po przeczytaniu ostatniej strony nie zostały ze mną konkretne porady ani cytaty, które chciałbym powiesić na ścianie. Zostało coś znacznie cenniejszego - pytania.

O to, czy naprawdę potrafię docenić to, co już mam?

Czy umiem zaakceptować zmiany, zamiast za wszelką cenę z nimi walczyć?

I czy dostrzegam piękno tam, gdzie świat najczęściej widzi jedynie upływ czasu?

----------

Bo być może najpiękniejsi nie jesteśmy wtedy, gdy wyglądamy młodo/młodziej. Być może najpiękniejsi stajemy się wtedy, gdy przestajemy bać się własnego starzenia.

Czy czujecie, że dookoła bombarduje was moda na to, by zatrzymać czas? A gdyby tak zaakceptować tę naturalną kolej rzeczy i pozostać sobą pomimo upływających lat?

Ta książka zabrała mnie w refleksyjną podróż po życiu, od celów, poprzez finanse, na aspekcie fizycznym kończąc. Zawiera elementy self care i uważności. Słabości potrafi przekuć w siłę, trudności w wyzwania. Jednak kluczowe jest to, że lęk zamienia w ciekawość i chęć do działania.

Warto czasami sobie przypomnieć o tym, by pomyśleć o sobie, a ta książka to robi. Warto czytać niezależnie od wieku.