Seria kryminalna z komisarz Olgą Balicką. 6. Części zamienne

Co najbardziej lubisz w drugiej osobie?

W szpitalu na oddziale położniczym umiera młoda ciężarna kobieta. Zrozpaczony mąż oskarża lekarza o celowe zaniedbania, które doprowadziły do jej śmierci. Olga, wstrząśnięta również innymi podobnymi wydarzeniami w kraju, postanawia zaangażować się w tę sprawę i odkrywa, że śmierć pacjentki to jedynie czubek góry lodowej. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, kiedy lekarz zostaje znaleziony martwy na progu własnego domu. W tym samym czasie w zakładzie medycyny sądowej ktoś bezcześci zwłoki trojga ludzi. Podejrzenie pada na jednego z pracowników, który znika bez śladu, jednak szef zakładu, doktor Jarosław Biały, nie daje temu wiary. A jeżeli ma rację, to czy śledczy powinni zainteresować się procederem kolekcjonera kości, który kilka lat wcześniej działał w podobny sposób na Śląsku?

Mrok. Tajemnica. Kobieta traci życie, bo przepisy prawa zabraniają ratowania. Lekarz, który powinien pomóc, umywa ręce. Śmierć zbiera swoje żniwo. Autorka zabiera nas do Jeleniej Góry, abyśmy wzięli udział w poszukiwaniu sprawców. A może kolekcjoner kości powrócił i znów wybiera ofiary? Sytuacja zmienia się jak w kalejdoskopie, akcja toczy się wartko, każdy nowy trop zmienia układ figur na planszy. Bohaterowie są wyraziści i polubiłam ich. Olga i Kornel tworzyli zgrany zespół, choć widmo tragedii rodzinnej unosi się nad nimi.

Autorka porusza trudny temat związany z handlem organami. Fabuła jest fikcyjna, ale temat jest powszechnie znany. Nie znałam wcześniejszych części i żałuję. Książka wciągnęła mnie tak bardzo, że skończyłam w jedno popołudnie. Wiem, że nadrobię pozostałe części i czekam na kolejną. Historia nie może zakończyć się w takim momencie, prawda?

Katarzyna Wolwowicz to ma tempo! Jeszcze niedawno czytałam jej „Mrok”, a właśnie skończyłam „Części zamienne”, kolejny tom z serii o komisarz Oldze Balickiej. I chyba mam swojego nowego faworyta, bo o ile myślałam, że ciężko jej będzie przebić moją ukochaną „Bursę”, tak zostałam pozytywnie zaskoczona. Chociaż może mój wstęp nie jest odpowiedni, bo „Części zamienne” to historia, podczas czytania której ciarki chodzą po plecach, jest naprawdę przerażająca, biorąc pod uwagę, że bezpośrednio wiąże się z aferą „łowców skór”, która tak mocno zagnieździła się w umysłach Polaków...

W szpitalu dochodzi do zgonu młodej, ciężarnej pacjentki. Lekarz, który ją przyjmował, zostaje oskarżony przez zrozpaczonego męża kobiety o celowe zaniedbania. Olga, która obecnie sama doświadcza żałoby, postanawia pomóc mężczyźnie, odkrywając coraz to gorsze przewinienia personelu medycznego. W tym samym czasie zakład medycyny sądowej zgłasza bardzo specyficzne, wstrząsające bezczeszczenie zwłok. Czy Oldze i jej współpracownikom uda się odkryć prawdę, którą ktoś (całkiem sprawnie zresztą) próbuje zatuszować? W jaki sposób pani komisarz upora się ze stratą bliskich?

Nie powinno Was zdziwić moje stwierdzenie, że książka była wciągająca - w przypadku tej autorki moje zachwyty nie są bezpodstawne. Ale "Części zamienne" są czymś więcej. Niby to fikcja literacka, ale fabuła opiera się na aktualnych tematach, które poruszają opinię publiczną w naszym kraju, opisując je w brutalnych detalach. A jednak główna bohaterka jest... wyjatkowo ludzka, jakaś taka bezbronna, co bardzo mnie do niej zbliżyło. Plus otwarte zakończenie daje nadzieję, że moja domowa biblioteczka powiększy się o kolejny tom.

Olga mierzy się z żałobą po śmierci rodziców. Nie przeżywa jej tak jakby to widziała jej siostra Elwira, przez co dochodzi do spięć między kobietami. Dodatkowo powrót Olgi i Kornela do pracy, to od razu podwójne uderzenie. Śmierć ciężarnej kobiety i zaskakujące zdarzenie w prosektorium Jarosława Białego. Czy te dwie, pozornie inne sprawy, mają ze sobą wspólny mianownik? Czy po raz kolejny ekipa Balickiej poradzi sobie z ciemnym obliczem Jeleniej Góry?

"Części zamienne". Gdy już wiem, co znaczy tytuł kolejnego tomu serii, aż ciarki mnie przechodzą brrr niełatwo jest czytać taką historię, gdy ma się dobrze rozbudowaną wyobraźnię czułam momentami zniesmaczenie. Tyle się tutaj wydarzyło. Stopniowane przez autorkę napięcie, niespodziewane zwroty akcji, nowe, zaskakujące tropy. To wszystko sprawiło, że nie było chwili wytchnienia. Im dalej w śledztwo, tym bardziej moje emocje wzrastały. A gdy już myślałam, że wszystko wiem, że już sprawa rozwiązana, wtedy bum... zostałam wbita w fotel. No i jak teraz czekać cierpliwie na ciąg dalszy?