Sandomierskie wzgórza. Tom 1. Potomkowie złych ludzi

Eustachy to mężczyzna z trudną przeszłością, bohater wielkiej wojny. Pragnie uciec od tego, co przeżył, od wspomnianej, które go nawiedzają. Udaje się do Sandomierza, gdzie ma zamiar zacząć spokojne życie. Niestety już na samym początku jest świadkiem bijatyki, a raczej pobicia pewnego chłopaka. Nie zamierza udawać, że nic nie widzi, staje w jego obronie, co nie kończy się bez obrażeń. Na szczęście otrzymuje pomoc, pracę i schronienie. Czy uda mu się odnaleźć upragniony spokój? Co przeżył? Jak potoczą się jego losy?

Marcjanna i Alina są siostrami, które nie mają lekko w życiu. Ich ojciec jest pijakiem, nie jednokrotnie znęca się nad nimi, a matka wychodzi z założenia, że muszą nauczyć się walczyć o siebie same. Niestety nie jest to proste.

Marcjanna marzy o odzyskaniu piekarni. Kiedyś należała do rodziny, jednak ojciec stracił ją przez długi. Młoda kobieta wdaje się w romans z synem aktualnych właścicieli. Ma swoje plany i marzenia, nie koniecznie takie same jak on. Co z tego wyniknie? Jak potoczą się losy młodej kobiety?

Alina ma dopiero 16 lat, a ojciec nie jest jej jedynym problemem. Zaleca się do niej stary kawaler, znajomy jej ojca, a ona tego nie chce. Obaj snują już wspólne plany, kiedy wkracza ktoś, kto będzie chciał Alinie pomóc. Kto taki? Czy mu się uda? Jaką ofertę złoży ojcu dziewczyny?

W książce znajdziemy historię kilku osób, które dobrze łączą się w całość. Nie ma najmniejszego problemu ze zrozumieniem, o kim aktualnie czytamy, nie gubimy się w treści, co według mnie jest zaletą.

Mnie książka przypadła do gustu i uważam, że spędziłam z nią bardzo miły czas. Autorka zabrała mnie do przeszłości, do Sandomierza i Gór Pieprzowych, a podróż ta była naprawdę fajna. W książce znalazłam w miłość, przyjaźń, problemy rodzinne, alkoholizm, traumy i wiele więcej. Bohaterowie muszą się zmierzyć z wieloma przeciwnościami losu.

Akcja sprawnie poprowadzona, ze zwrotami, które mnie umiały zaskoczyć. Czytało się ją dość szybko, a podczas czytania towarzyszyło mi wiele różnych emocji.

Bohaterowie ciekawi, dość dobrze wykreowani. Jest ich więcej, dlatego nie mogę wam zdradzić nic więcej niż w zarysie historii, aby nie powiedzieć zbyt dużo i nie odebrać radości z czytania.

„Potomkowie złych ludzi” to książka, z którą spędziłam miło czas i uważam, że warto po nią sięgnąć.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Edyta Świętek zaprosiła mnie w niezwykłą podróż czytelniczą. Tym razem zabrała mnie do przepięknej ziemi sandomierskiej – w Góry Pieprzowe oraz do miasta o wielowiekowych dziejach. Autorka snuje opowieść o losach Eustachego, Michała i jego matki, a także o córkach Ignacego, który przez swoje pijaństwo stracił wszystko – z zamożnego piekarza stał się nikim. Książka „Potomkowie złych ludzi” idealnie trafiła w mój gust czytelniczy. Urzekł mnie przede wszystkim piękny styl, jakim została napisana, ale także oczarował jej klimat oraz przygodowo-awanturniczy charakter, który bardzo lubię w powieściach.

Już na wstępie Edyta Świętek zaznaczyła, że na potrzeby powieści pokusiła się o pewne zmiany w faktach historycznych. Stworzyła bohaterów, których z miejsca pokochałam. Borykają się oni z problemami, które dopiero teraz zyskują większe zainteresowanie. W czasach, gdy dzieje się akcja powieści, pojęcia takie jak zespół stresu pourazowego czy dorosłe dzieci alkoholików były całkowicie nieznane. Problemy te ciągnęły się z pokolenia na pokolenie, a sposób, by odciąć się od bolesnej przeszłości, nie istniał. Dopiero we współczesnych czasach kładzie się większy nacisk na zdrowie psychiczne.

Tytuł powieści może wywoływać złe skojarzenia – i tak być powinno, bo bohaterowie tej książki są potomkami złych ludzi. Nie oni sami są źli, ale ich życie zostało naznaczone trudną lekcją. Zostali skrzywdzeni przez swoich bliskich, którzy z założenia powinni ich chronić. Jednak wyciągnęli właściwe wnioski. Są potomkami złych ludzi, ale postanowili żyć inaczej.

Historia w powieści opowiadana jest w dwóch liniach narracyjnych, na przemian z perspektywy mężczyzny i dziewcząt. Główny bohater stanowi zagadkę, a jego zaskakującą cechą jest męski punkt widzenia, który czasami bywa dosadny i rubaszny. Stanowi to doskonały kontrast do historii dziewcząt, które mimo trudnych życiowych doświadczeń potrafią snuć niewinne marzenia i fantazje.

Ależ przepiękna jest ta historia! Zawiera wszystko to, co tak lubię: przygodę, skomplikowane ludzkie losy, przepiękny język i niezwykłą mądrość płynącą z opowieści. Edyta Świętek swoją książką skradła moje serce, pokochałam jej bohaterów od samego początku – choć nie wszystkich. Postać pustelnika Amrożego to obraz człowieka dobrego i mądrego, który w tej powieści ma niebagatelne znaczenie. Podobnie postać Eustachego i jego życiowa postawa budziły mój niekłamany zachwyt i podziw. Imponowało mi również zachowanie matki Michała, która potrafiła żyć chwilą i czerpać z niej radość. Mimo że miejsce, w którym żyła, nie zapewniało jej luksusów, potrafiła docenić to, że ma dach nad głową i poczucie spokoju. Nie martwiła się tym, co przyniesie przyszłość – dla niej liczyła się chwila, a innym potrafiła okazywać dobroć i życzliwość.

„Potomkowie złych ludzi” to wspaniała historia i fascynująca przygoda czytelnicza. Dziękuję, Pani Edyto, za tę mądrą i pouczającą powieść. To książka, jakich dziś już mało, dlatego tym bardziej cenię, że Pani ją napisała i przekazuje w niej cenne wartości. Powieść pochłonęłam jednym tchem, znajdując w niej wszystko, co lubię. Pierwszy tom kończy się w takim momencie, że oglądałam książkę ze wszystkich stron, nie dowierzając, że to już koniec. Niestety, muszę teraz czekać na ciąg dalszy, który, jak zapowiada wydawca, ukaże się niebawem.

Edyta Świętek zaprosiła mnie w niezwykłą podróż czytelniczą. Tym razem zabrała mnie do przepięknej ziemi sandomierskiej – w Góry Pieprzowe oraz do miasta o wielowiekowych dziejach. Autorka snuje opowieść o losach Eustachego, Michała i jego matki, a także o córkach Ignacego, który przez swoje pijaństwo stracił wszystko – z zamożnego piekarza stał się nikim. Książka „Potomkowie złych ludzi” idealnie trafiła w mój gust czytelniczy. Urzekł mnie przede wszystkim piękny styl, jakim została napisana, ale także oczarował jej klimat oraz przygodowo-awanturniczy charakter, który bardzo lubię w powieściach.

Już na wstępie Edyta Świętek zaznaczyła, że na potrzeby powieści pokusiła się o pewne zmiany w faktach historycznych. Stworzyła bohaterów, których z miejsca pokochałam. Borykają się oni z problemami, które dopiero teraz zyskują większe zainteresowanie. W czasach, gdy dzieje się akcja powieści, pojęcia takie jak zespół stresu pourazowego czy dorosłe dzieci alkoholików były całkowicie nieznane. Problemy te ciągnęły się z pokolenia na pokolenie, a sposób, by odciąć się od bolesnej przeszłości, nie istniał. Dopiero we współczesnych czasach kładzie się większy nacisk na zdrowie psychiczne.

Tytuł powieści może wywoływać złe skojarzenia – i tak być powinno, bo bohaterowie tej książki są potomkami złych ludzi. Nie oni sami są źli, ale ich życie zostało naznaczone trudną lekcją. Zostali skrzywdzeni przez swoich bliskich, którzy z założenia powinni ich chronić. Jednak wyciągnęli właściwe wnioski. Są potomkami złych ludzi, ale postanowili żyć inaczej.

Historia w powieści opowiadana jest w dwóch liniach narracyjnych, na przemian z perspektywy mężczyzny i dziewcząt. Główny bohater stanowi zagadkę, a jego zaskakującą cechą jest męski punkt widzenia, który czasami bywa dosadny i rubaszny. Stanowi to doskonały kontrast do historii dziewcząt, które mimo trudnych życiowych doświadczeń potrafią snuć niewinne marzenia i fantazje.

Ależ przepiękna jest ta historia! Zawiera wszystko to, co tak lubię: przygodę, skomplikowane ludzkie losy, przepiękny język i niezwykłą mądrość płynącą z opowieści. Edyta Świętek swoją książką skradła moje serce, pokochałam jej bohaterów od samego początku – choć nie wszystkich. Postać pustelnika Amrożego to obraz człowieka dobrego i mądrego, który w tej powieści ma niebagatelne znaczenie. Podobnie postać Eustachego i jego życiowa postawa budziły mój niekłamany zachwyt i podziw. Imponowało mi również zachowanie matki Michała, która potrafiła żyć chwilą i czerpać z niej radość. Mimo że miejsce, w którym żyła, nie zapewniało jej luksusów, potrafiła docenić to, że ma dach nad głową i poczucie spokoju. Nie martwiła się tym, co przyniesie przyszłość – dla niej liczyła się chwila, a innym potrafiła okazywać dobroć i życzliwość.

„Potomkowie złych ludzi” to wspaniała historia i fascynująca przygoda czytelnicza. Dziękuję, Pani Edyto, za tę mądrą i pouczającą powieść. To książka, jakich dziś już mało, dlatego tym bardziej cenię, że Pani ją napisała i przekazuje w niej cenne wartości. Powieść pochłonęłam jednym tchem, znajdując w niej wszystko, co lubię. Pierwszy tom kończy się w takim momencie, że oglądałam książkę ze wszystkich stron, nie dowierzając, że to już koniec. Niestety, muszę teraz czekać na ciąg dalszy, który, jak zapowiada wydawca, ukaże się niebawem.

Jest to pierwsza część nowej sagi autorki i od razu mogę wam napisać, że jest niesamowita, jak jej poprzednie. Z początku zaznaczyła nam, że nieco nagięła nam wątki historyczne, by lepiej było dopasować postaci do przygód, które tutaj przeżywają. Ponownie powitały mnie cudowne opisy przyrody i wszelkich miejsc, które rozpościerały się nie tylko w obliczu wzroku postaci. To właśnie dla nich uwielbiam twórczość autorki, gdyż do trudnych czasów potrafi poutykać piękno i poezję pokłonów w kierunku tego, co ich otacza. W ten sposób nawet złe zachowania, czy też niepewne czasy mają coś takiego jak nadzieja, której się trzyma nie tylko bohater, ale i czytelnik. Urzekło mnie zachowanie pewnej kobiety, która potrafiła żyć i cieszyć się chwilą. Pomimo tego, że miejsce, gdzie miała spoczywać było dalekie od jakiegokolwiek komfortu, ona doceniała ten czas, że ma dach nad głową i jest jej dobrze teraz. Nie przejmowała się tym, co będzie jutro, bo wiedziała, że chwila obecna jest najważniejszą, jakby tylko ona była realna. A co was tu czeka? Wpierw, co przychodzi i do głowy to romans, który podkreśla jak dwoje osób może mieć różne poglądy na przyszłość. Bywa również tak, że słowa o miłości mają niewiele wspólnego z tym, co się czuje, gdyż zyski przesłaniają wszelką widoczność. Również przyjdzie się komuś zmierzyć ze złymi zamiarami, które są ulokowane w skromnie i biednej osobie. Wybawca nawet nie przypuszcza, że los bywa przewrotny, ale i potrafi pozwolić się odwdzięczyć. To dawniejsze czasy, więc rodzice sami wybierali wybranków dla swoich córek. Nie patrzyli na to, czy będzie choć odrobine szczęśliwa, jedynie liczyło się dla nich to, co przyszły wybranek posiadał w posagu. Na szczęście zjawi się tutaj ktoś, kto powiedzmy, że wybroni kobietę z opałów:-)

Wątków będzie tutaj dużo więcej, ale nie chcę wam zabierać przyjemności z czytania:-) Pióra autorki z pewnością nie da się podrobić. Uwielbiam je czytać, bo pokazuje, że pomimo złych rzeczy, które ich spotykają, zawsze jest ten zalążek nadziei, że wszystko ułoży się dobrze:-)

Pierwszy raz spotykam się z twórczością Edyty Świętek przy okazji lektury książki "Potomkowie złych ludzi". Słyszałam dużo dobrego o poprzednich książkach Autorki, z tym większą przyjemnością sięgnęłam po Jej najnowszą powieść i była to świetna decyzja. To pierwszy tom świetnie zapowiadającej się serii Sandomierskie wzgórza.

Do Sandomierza przybywa tajemniczy mężczyzna o imieniu Eustachy w poszukiwaniu pracy i schronienia. Przypadkowe spotkanie z Michałem, młodym chłopakiem, w obronie którego staje, daje początek jego nowemu życiu. Wkrótce zaprzyjaźnia się także z pustelnikiem, a jego chata na odludziu w Górach Pieprzowych staje się jego nowym domem.

Równolegle poznajemy też historię dwóch sióstr, Marcjanny i Aliny, które nie mają łatwego życia. Szykanowane przez rodziców, bez posagu, nie przestają marzyć o szczęśliwej przyszłości. Okazuje się jednak, że życie szykuje dla nich coś, czego absolutnie się nie spodziewały.

Jestem pod ogromnym wrażeniem tej książki. Autorka stworzyła niezwykłą, dopracowaną w każdym calu historię, która wciągnęła mnie od pierwszych stron. To jedna z tych powieści, którą z jednej strony chcemy przeczytać jak najszybciej, a z drugiej nie chcemy, aby się skończyła. Dzięki niej mogłam odbyć wspaniałą podróż do malowniczego Sandomierza i niemal ujrzeć na własne oczy piękno Gór Pieprzowych. Autorka ze starannością o każdy najdrobniejszy szczegół ukazała nam życie w małej lokalnej społeczności, ale także życie pustelnicze, w chacie na odludziu, w otoczeniu przyrody, które dodaje powieści specyficznego klimatu.

Przedstawiła także problemy, z jakimi przyszło się wówczas mierzyć ludziom, jak nierówności społeczne czy walka o lepszy byt w trudnych, zwłaszcza dla kobiet, czasach.

Czytając chciałam więcej i więcej. Każdy z opisanych wątków bardzo mnie zainteresował i byłam ogromnie ciekawa dalszych losów bohaterów, dodatkowo świetnie wykreowanych. Historie każdego z nich są niezwykle interesujące, a postaci przede wszystkim bardzo autentyczne. Moją uwagę przyciągnął Eustachy, człowiek zagadka, który skrywa głęboko w środku jakąś tajemnicę, a bolesna przeszłość powraca do niego jak bumerang. Ujął mnie swoją dobrocią, wrażliwością i empatią.

"Potomkowie złych ludzi" to cudowna powieść przepełniona całą paletą emocji, od smutku po radość, od złości po nadzieję. Z niecierpliwością czekam na kolejny tom, a ten polecam z całego serca!

„Potomkowie złych ludzi” to pierwszy tom sagi „Sandomierskie wzgórza”. Początkowo myślałam, że nic nie przebije sagi krynickiej. Jednak ta książka podobała mi się jeszcze bardziej i pozostawiła duży niedosyt.

Są lata 20 XX wieku. Po wielkiej wojnie, do Sandomierza przybywa Eustachy. Mężczyzna o nieznanym nazwisku i pochodzeniu. Wykazuje się ciężką pracą i pomocą nowopoznanym przyjaciołom. Są też siostry, Marcjanna i Alina, które marzą o tym, aby wyrwać się z domu spod kurateli ojca tyrana. Losy wszystkich bohaterów przeplatają się ze sobą, a w tle jest odradzająca się po wojnie Polska.

To co mnie najbardziej ujęło w tej książce to klimat. Trochę mroczny i ponury z nutką nadziei na lepsze jutro. Powoli odkrywamy historie bohaterów i ich przeszłości. Szczególnie Eustachy bardzo pozostał mi w pamięci jako taki heroiczny bohater. Miałam wrażenie, że autorka zainspirowała się Markiem Czertwanem z „Dewajtis”. Jeżeli jednak tak nie jest, to mimo wszystko bohaterowie są do siebie podobni.

O królu złoty, jakie to było dobre. Autorka znowu to zrobiła. Po raz kolejny zabrała mnie do czasów, które już dawno minęły. W pełni oddała życie ludzi tuż po Pierwszej Wojnie Światowej.

Akcja książki dzieje się Sandomierz, do którego przybywa pewien tajemniczy mężczyzna. Od początku czuć, że coś ukrywa, ale zarazem widzimy, że jest dobrym i uczynnym człowiekiem. Ma jednak trudną przeszłość związaną z wojną. W Sandomierzu szuka schronienia i znajduje je w Górach Pieprzowych u pewnego pustelnika.

Oprócz Eustachego są tutaj również barwne i ciekawe kobiece postacie: Marcjanna i jej siostra Alina. Obie nie mają łatwego życia z despotycznym ojcem, który je bije i matką, która nigdy nie stanie w ich obronie. Obie nie mają szczęścia w miłości. Ale nie zdradzę jaki spotkał ich los.

Autorka w niezwykle plastyczny sposób ukazuje życie ludzi na początku XX wieku. To jak traktowano kobiety, z jakimi problemy musieli się zmierzyć ludzie i jaki wpływ miała na niektórych Wielka Wojna. A wszystko to otoczone jest pięknymi opisami krajobrazów Gór Pieprzowych i małej chatki pustelnika, która ma niezwykły klimat.

Akcja w tej książce nie jest dynamiczna. Wręcz odwrotnie. Ale nie oznacza to, że nic tutaj nie dzieje się. Ten tom jest jakby zapowiedzią tego co dalej wydarzy się. I już nie mogę doczekać się ujawnienia czegoś więcej o Eustachego oraz tego jak dalej potoczy się los obu sióstr.

Bardzo polecam każdemu kto lubi zanurzyć się w lekturze opisującej dawne czasy.

„Obydwoje byli potomkami złych ludzi. Każde z nich w głębi duszy wciąż było dzieckiem bojącym się kary. Wylęknionym, choć nadrabiającym miną.” .Zdarzenia rozgrywają się w latach 20 XX wieku w Sandomierzu i jego okolicach. Głównym bohaterem jest Eustachy - tajemniczy nieznajomy, który pojawia się znikąd. Jest weteranem wojny z bolszewikami, ale oprócz tego nikt nic o nim nie wie, nawet Michał zwany Zadziorem, z którym zdążył się zaprzyjaźnić. W niedługim czasie losy mężczyzny zaczną się przeplatać z jestestwem Marcjanny i Aliny - córek dawnego właściciela okolicznej piekarni, który z rozpaczy po śmierci syna sprzedał dobrze prosperujący interes, a same pieniądze przehulał. Czy Eustachy dzięki własnej bezinteresowności i dobroci serca zdoła odmienić los nękanych przez ojca córek? I czy tylko jego mroczna przeszłość nie przypomni o sobie?… .Saga Krynicka autorstwa Edyty Świętek okazała się być jedną z moich ulubionych, więc nie mogłam postąpić inaczej, jak przeczytać pierwszy tom najnowszej - Sandomierskie Wzgórza „Potomkowie złych ludzi” - zwłaszcza, że sama znam to urokliwe miasteczko, gdyż nie tak daleko niego znajdują się i moje rodzinne strony. .I tym razem się nie zawiodłam! Uwielbiam styl Autorki, to jak kreuje postacie i fabułę, która jest ciekawa, a samo zakończenie powoduje, że już przebieram nogami w oczekiwaniu na kontynuację. Są tajemnice z przeszłości, wątek alkoholizmu i przemocy domowej oraz miłości - tej zawiedzionej i niespełnionej. To wszystko na tle przemian społecznych i gospodarczych po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej i w toku odradzania się państwa polskiego. Czegóż więc chcieć więcej! Ja jestem bardzo na tak i szczerze Wam polecam!

"Potomkowie złych ludzi" jest pierwszym tomem otwierającym nową sagę Sandomierskie wzgórza z akcją osadzoną w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Autorka jak zwykle należycie zadbała o realia historyczne. Równie pięknie ukazała surową naturę opisywanych terenów. 

Tym razem Edyta Świętek zabiera nas do Sandomierza i Gór Pieprzowych. Jej bohaterom przyjdzie mierzyć się z wieloma trudnościami, troskami, słabościami, tajemnicami i podejmowaniem trudnych moralnie wyborów. Co ciekawe, mimo upływu czasu tematy te nadal mają wpływ na ludzkie życie. Oczywiście pojawią się również radości, miłosne uniesienia i nadzieja. Jak to w życiu - los przygował im niejedną niespodziankę. Sporo tu także kontrastów. Niepoprawne relacje rodzinne czy ogrzewająca serce prawdziwa przyjaźń to tylko jeden z przykładów.

Niezwykle zaangażował mnie wątek sióstr Marcjanny i Aliny. Dziewczyny nie mają normalnego, spokojnego domu. Tu rządzi alkohol, przemoc i bieda, a towarzyszy ból i cierpienie.

Z kolei Eustachy, uczestnik wielkiej wojny, mężczyzna tajemniczy i budzący postrach wśród mieszkańców Sandomierza, także i mnie zaintrygował. W sumie nie wiemy o nim za wiele. Miewa koszmary związane z traumą, unika ludzi, a za bujnym zarostem skrywa prawdziwe oblicze... Jakie ono jest? Przed kim się ukrywa? Czy przeszłość upomni się o niego? Gwarantuję, że niejednokrotnie ta postać Was zaskoczy! Losy tej trójki w pewnym momencie łączą się i przecinają...

W trakcie lektury nasuwa się jedno kluczowe pytanie: czy tytułowi potomkowie złych ludzi powielą błędy swoich rodziców? A może jednak mają wpływ na swój los i szczęście? Nie dowiecie się tego, nie poznawszy tej historii.

To porywająca, przepełniona emocjami powieść o tym, że nigdy nie powinno się oceniać człowieka przez pryzmat pozorów i wyglądu. To książka z gorzkim posmakiem, zwracająca uwagę na ciemną stronę ludzkiej natury i psychiki. Czy bohaterom uda się odciąć od bolesnej przeszłości i piętna potomków złych ludzi? Polecam ogromnie!