Saga rodziny Polakowskich. Tom 3. Nieuchronny zmierzch

„Nieuchronny zmierzch” to już trzeci tom „Sagi rodziny Polakowskich”, zamykający wieloletnią tułaczkę w poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi. To powieść będąca hołdem rodzinnych więzi, siły z nich wynikających i nade wszystko otoczona miłością, która daje siłę i pozwala wypatrywać lepszego jutra. W końcu to historia niezwykle angażująca, ale nieodległa od zadumy i nostalgii, napisana piórem pełnym emocji i przybliżająca komunistyczną rzeczywistość.

Trójka rodzeństwa, Zofia mieszkająca w Wielkiej Brytanii, Ela, która ma trudności w porozumiewaniu się z najbliższymi, a która obrała sobie za cel nieustannie wszystkich doglądać i Krzysztof, skrywający pewną tajemnicę dotyczącą swojej miłości. Każdy obarczony swoimi problemami, każdy zatroskany i każdy nieśmiało poszukujący swojego życiowego szczęścia.

Agnieszka Jeż w tej historii poruszyła bardzo różne tematy - od roli macierzyństwa i jego wpływu na kobiety, poprzez potrzebę miłości w życiu każdego człowieka, kończąc na homoseksualizmie, który w ówczesnych czasach był ogromnie napiętnowany.

Autorka w „Nieuchronnym zmierzchu” otwiera przed czytelnikiem świat przemian w czasie komunizmu, zarówno tych społecznych, ustrojowych i obyczajowych. Do bohaterów powracają wspomnienia z przeszłości, tęsknota za Kresami ale tez toczona batalia ze swoimi osobistymi traumami. To tutaj ból miesza się ze szczęściem, a miłość okraszona jest smutkiem. Ale tez tutaj wyczekiwana jest wolność dla Polski…

Przyznam się, że choć odrobinę inaczej wyobrażałam sobie zwieńczenie tej historii, to po lekturze jestem w pełni usatysfakcjonowana. Idealna pozycja dla tych wszystkich którzy uwielbiają sagi rodzinne i książki z historią w tle. Czytajcie tę serię, a ja ze swojej strony gwarantuję, że się nie zawiedziecie!

„Nieuchronny zmierzch” to już trzeci tom „Sagi rodziny Polakowskich”, zamykający wieloletnią tułaczkę w poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi. To powieść będąca hołdem rodzinnych więzi, siły z nich wynikających i nade wszystko otoczona miłością, która daje siłę i pozwala wypatrywać lepszego jutra. W końcu to historia niezwykle angażująca, ale nieodległa od zadumy i nostalgii, napisana piórem pełnym emocji i przybliżająca komunistyczną rzeczywistość.

Trójka rodzeństwa, Zofia mieszkająca w Wielkiej Brytanii, Ela, która ma trudności w porozumiewaniu się z najbliższymi, a która obrała sobie za cel nieustannie wszystkich doglądać i Krzysztof, skrywający pewną tajemnicę dotyczącą swojej miłości. Każdy obarczony swoimi problemami, każdy zatroskany i każdy nieśmiało poszukujący swojego życiowego szczęścia.

Agnieszka Jeż w tej historii poruszyła bardzo różne tematy - od roli macierzyństwa i jego wpływu na kobiety, poprzez potrzebę miłości w życiu każdego człowieka, kończąc na homoseksualizmie, który w ówczesnych czasach był ogromnie napiętnowany.

Autorka w „Nieuchronnym zmierzchu” otwiera przed czytelnikiem świat przemian w czasie komunizmu, zarówno tych społecznych, ustrojowych i obyczajowych. Do bohaterów powracają wspomnienia z przeszłości, tęsknota za Kresami ale tez toczona batalia ze swoimi osobistymi traumami. To tutaj ból miesza się ze szczęściem, a miłość okraszona jest smutkiem. Ale tez tutaj wyczekiwana jest wolność dla Polski…

Przyznam się, że choć odrobinę inaczej wyobrażałam sobie zwieńczenie tej historii, to po lekturze jestem w pełni usatysfakcjonowana. Idealna pozycja dla tych wszystkich którzy uwielbiają sagi rodzinne i książki z historią w tle. Czytajcie tę serię, a ja ze swojej strony gwarantuję, że się nie zawiedziecie!

Ależ to było piękne zakończenie sagi!

Sagi, która na długo zostanie w moim serduchu.

Ja wiem, że to wyświechtany frazes, często nadużywany przy okazji opisywania pozytywnych emocji towarzyszących lekturze książki, jednak naprawdę, uwierzcie mi, mocno związałam się z bohaterami tego świetnego cyklu. Przede wszystkim z bohaterkami.

***

„Nieuchronny zmierzch”, trzeci i jak już wspomniałam, ostatni tom Sagi Rodziny Polakowskich, to piękne zwieńczenie, zamknięcie burzliwych losów sybiraków, którzy wraz z prawie półtoramilionową grupą Polaków, zostali wywiezieni w głąb Związku Radzieckiego po 1940 roku. Wrócili nieliczni…

Agnieszka Jeż zabrała czytelników w podróż po prawie stuletniej historii meandrów rodu Polakowskich. O każdym z poprzednich tomów cyklu, opowiadałam Wam przy okazji ich premiery, pozwólcie więc, że nie będę powtórnie streszczała fabuły - po prostu serdecznie do moich opinii odsyłam. Skupię się na moich przeżyciach, na emocjach towarzyszących rozstaniu z bohaterami, których pokochałam.

***

To melancholijny, mocno refleksyjny tom, co odróżnia go w pewnym stopniu od poprzednich. Pełen rozważań o tym, co bezpowrotnie utracone, a jednocześnie o nadziei na lepsze jutro. O tak licznych w historii naszego narodu, przemianach społecznych, kulturowych. O odnajdywaniu swojego miejsca w kraju ciągłych zmian. A przede wszystkim o poszukiwaniu siebie, swojej tożsamości. Jednak najważniejszym dla mnie aspektem sagi, którym Agnieszka Jeż absolutnie mnie podbiła, są jej wspaniałe (każda z nich jest taka na swój niepowtarzalny sposób), silne bohaterki. Mam w zasadzie wrażenie, że to one stanowią trzon, kręgosłup rodziny Polakowskich, jak również całego cyklu. Każda z nich jest zupełnie inna, każda prezentuje inny rodzaj kobiecości. To kobiety wymykające się stereotypom, oczekiwaniom. Pokochałam je całym sercem.

Byłam ogromnie ciekawa, w jaki sposób autorka poprowadzi tę historię, w jaki sposób ją domknie. I choć moje wyobrażania nieco różniły się od efektu finalnego, po skończonej lekturze wiem już, że niczego bym nie zmieniła. Jest tak, jak być powinno.

Polecam ogromnie!