Puste jest piekło

Hrabstwo Sussex wydaje się spokojnym, angielskim regionem. Jednak w jednej z niewielkich miejscowości do niego należącej, zaczynają się dziać rzeczy niepokojące. W nieznanych okolicznościach jedna z nauczycielek angielskiego, pracująca w miejscowym liceum, pada ofiarą zabójstwa, co nie przechodzi bez echa w lokalnej społeczności. Kto mógł się tego dopuścić i jaki miał motyw? To pytanie nurtuje lokalną policję, jak i sierżant Kaur, która została przydzielona do tej sprawy. Przy ciele kobiety znajdują karteczkę z cytatem, który przewija się przez całą książkę, albowiem stanowi jedną ze wskazówek. Zabójca jednak nie poprzestaje na jednej ofierze i zabija dalej, bliskie osoby zmarłej. Co łączy te wszystkie ofiary i dlaczego morderca skupia się właśnie na nich? Pula potencjalnych podejrzanych nie zmniejsza się, ale wciąż rośnie. Kto z nich zabił?

„Puste jest piekło” to pierwszy tom otwierający cykl Kaur Harbinder oparty na odrębnych przygodach zamkniętych w poszczególnych tomach. Elly Griffiths to pisarka, która stała się jedną ze znanych autorek kryminałów, a jej książki cieszą się dużym zainteresowaniem wśród czytelników. Ja jednak czytałam jej książkę po raz pierwszy i pomimo wielu dobrych recenzji, zawiodłam się na niej.

Książka rozpoczyna się ciekawie. Jest to kryminał nastrojowy, trochę w klimacie dark academia. Stare mury brytyjskiej szkoły, mundurki, nauczycielska kadra i jej tajemnice. Sekrety, które tylko czekają na odkrycie, pośród stylizowanych gabinetów, starych manuskryptów i zapomnianych listów. Przez to dużą rolę w tej historii odgrywa klimat. Ciężka atmosfera niepewności podaje w wątpliwość zachowania bohaterów, ponieważ każdy wydaje się coś ukrywać. Cień podejrzeń pada na Clare, która odgrywa tutaj kluczową rolę, albowiem to ona analizuje twórczość, jak i życie R.M Hollanda, na którego wiktoriańskiej powieści „Nieznajomy” morderca planuje i dokonuje następnych zabójstw. Jednak nie jest jedyną dziwnie zachowującą się postacią. Elly Griffiths zadbała o to, by nie było łatwo odkryć prawdę. Wraz z każdą stroną i rozdziałem poznajemy postacie, które zostały mozolnie wykreowane. Każdy z bohaterów walczy z demonami przeszłości, co zostaje opisane z drobnymi szczegółami. Z tego powodu możemy podejrzewać wszystkich o popełnienie brutalnych zabójstw. Niestety rozbudowane opisy życia prywatnego każdego z bohaterów powodują zanik napięcia i tajemniczości, przez co książka przekształca się bardziej w pamiętnik, a nie kryminał, na jaki liczyłam.

Wraz z rozdziałami zmienia się narracja, co w moim przypadku się nie sprawdziło. Momentami nie mogłam się skupić na fabule, albowiem zmiana narratora wprowadzała nowy tok myślenia. Na przykład, gdy do głosu dochodziła Georgia, czyli nastolatka, w której „buzowały” hormony (co akurat autorce udało się oddać genialnie), powodowało radykalną zmianę punktu widzenia z dorosłych, dojrzałych osób na młodą dziewczynę. Postać sierżant Kaur była dla mnie zbyt delikatna. Uwielbiam, gdy postacie kobiet są kreowane na mocne, z aurą tajemniczości wokół siebie. Wszystko to jednak zostaje przytłoczone przez dokładny opis jej życia prywatnego, przeżyć w tytułowej szkole w Sussex, a także poruszenie wątków odchodzących od fabuły utworu. Jawi się ona jako osoba uprzedzona do całego świata i dość trudna w obyciu, dlatego mnie już od początku odpychała.

Moim zdaniem zbyt rozbudowane opisy bohaterów niszczyły tajemniczość i napięcie, jakiego się oczekuje od kryminału. Momentami prawie zapomniałam, że historia dotyczy zabójstwa, a nie zwykłego życia mieszkańców Sussex. Rzeczą, która jednak mnie zachwycała była ilość cytatów, tytułów różnych książek i utworów. „Puste jest piekło” jako tytuł książki i cytat przewijający się przez utwór to hołd złożony literackiej tradycji gotyckiej. Kto przepada za licznymi nawiązaniami, cytatami, zabawą gatunkiem, ta strona powieści na pewno mu się spodoba.

„Puste jest piekło” jest dla mnie książką, która nie wyróżnia się znacząco wśród innych kryminałów, i o której szybko się zapomina po odłożeniu na półkę. Bohaterowie byli ciekawi, ale opisy zbyt rozbudowane. Jeśli o mnie chodzi nie sięgnę po kolejną część tej serii.

A.B.

Szkolny Klub Recenzenta

Nauczycielka angielskiego z jednej ze szkół średniej zostaje w brutalny sposób zamordowana, a obok niej znajduje się kartka ze słowami „Puste jest piekło”. Jest to cytat z książki pod tytułem „Burza” autorstwa Shakespear’a. Podejrzanych jest całe mnóstwo: nastolatek, który się w niej podkochuje, kolega z pracy, z którym miała romans, jego żona, która mogła dokonać zbrodni w wyniku zazdrości, przyjaciółka, z którą przestała dogadywać się tak jak wcześniej… Czy ktoś z nich dokonał tej zbrodni?

Główną bohaterką tej powieści jest Clare, wokół której zdaje się toczyć cała sprawa. Wszystkie tropy niebezpiecznie prowadzą do niej. Czy jest ona może tylko kobietą, dla której literatura gra pierwsze skrzypce, czy też przebiegłą morderczynią, która nie cofnie się przed niczym, by zlikwidować wszystkich, którzy z nią zadarli? A może jej ekscentryczna córka, która ma tajemnice, o których Clare nie ma pojęcia, mieszała pace w zbrodni? Detektyw Kaur będzie miała ręce pełne roboty, lecz uparła się, że rozwikła tę zagadkę i dopadnie mordercę.

Tej książce zdecydowanie nie brakuje klimatu. Gdzieś w tle cały czas przewija się „duch” R. M. Hollanda, którego mroczne opowiadanie odgrywa tu dużą rolę i w którego dawnym domu jest teraz szkoła. Całość przywodzi na myśl epokę wiktoriańską, w której kwitła klasyka literatury. Nazwałabym to połączeniem romantyzmu z nieco zamglonym duchem Anglii. Mroczna, duszna, klimatyczna. Taka właśnie była ta epoka.

„Puste jest piekło” jest książką, w której akcja rozwija się bardzo powoli. Nie znajdziemy tu pościgów, ani wysypu mrocznych zbrodni, lecz jest ona na tyle ciekawa, że nie mogłam się od niej oderwać. Historię poznajemy z trzech perspektyw: Clare, jej córki Georgii i detektyw Harbinder Kaur. Każda z nich ma inne spojrzenie na świat i inne przemyślenia. W głowie każdej z nich rodzą się podejrzenia, pytanie tylko, czy któraś z nich miała rację?

Na ogół jestem dobra „w te klocki” i umiem prawidłowo wytypować mordercę, tym razem jednak Elly Griffiths wyprowadziła mnie na manowce. Gdzieś tam w głowie, w pewnym momencie, miałam pewne podejrzenie, ale szybko się ono rozwiało na rzecz kogoś innego. Lubię być zaskakiwana, więc to, iż do samego końca byłam trzymana w niepewności, sprawiło, że lektura jeszcze bardziej zyskała w moich oczach.

Sięgając po tę powieść, musicie być przygotowani na to, że jest tu mocno rozbudowany wątek obyczajowy, który pozwala nam poznać codzienność i charaktery głównych postaci. Myślę, że powieść będzie odpowiednia nie tylko dla miłośników dreszczowców, lecz również dla czytelników, którzy zaczytują się raczej w delikatniejszych historiach. Nie ma tu rozlewu krwi, jest za to tajemnica, śledztwo i życie garstki ludzi połączonych literaturą i szkołą, w której pracują lub uczą się oraz rzecz jasna zbrodnia, której ta powieść się tyczy.

To mocny, mroczny i niecodzienny kryminał. Nie należy do najłatwiejszych lektur. Trzeba się nad nim pochylić, czytać ze zrozumieniem i kroczyć ścieżką, którą z takim zaangażowaniem wytyczyła autorka. Polecam czytelnikom wymagającym i lubujących się w plastycznych i celnych opisach.