Przeprowadzę cię na drugi brzeg. Rozmowy o porodzie, traumie i ukojeniu

Książka Justyny Dąbrowskiej „Przeprowadzę cię na drugi brzeg” podzielona jest na dwie części. W pierwszej autorka oddaje głos kobietom, które podczas porodu zostały nieludzko potraktowane. Ich ból fizyczny i psychiczny związany z porodem nie został zauważony i uznany, ale nie tylko. Część kobiet doznała przemocy fizycznej i psychicznej ze strony personelu oddziałów położniczych. Zaczynając od niezapowiedzianego, siłowego rozszerzania wejścia do pochwy przed porodem, przez inwektywy skierowane do pacjentek, a na braku zgody na poruszanie się w trakcie porodu kończąc.

Ten ostatni punkt jest znany większości rodzących kobiet. Położne nie pozwalają zmieniać pozycji, wstawać. Rodząca musi leżeć na łóżku plackiem i najlepiej o nic nie pytać. Nie we wszystkich szpitalach jest zgoda na korzystanie ze sprzętu, który może pomóc uśmierzyć ból np. z piłki. Niestety tak samo popularny jest brak zgody na znieczulenie. Pacjentki są zbywane, personel mówi im, że ten ból to jeszcze nic i żeby nie przesadzały. Kto dał im prawo do decydowania? Każdy ma swój próg bólu. Co dla jednego jest znośne, dla drugiego może być nie do wytrzymania.

Podobnie jest z planem porodu. Większość osób o nim słyszała, ale czy ktokolwiek z pracowników zwraca nie niego uwagę? Personel medyczny raczej daje kobietom do zrozumienia, że są roszczeniowe…

Przykro mi to pisać, ale czytając tę książkę ucieszyłam się, że nigdy nie będzie mi dane rodzić naturalnie.

Druga część książki jest trochę podbudowująca. Trochę bo jest to rozmowa z położnymi, ale w przeważającej części nie pracującymi w Polsce. Opowiadają o tym jak rodzenie dziecka i współpraca położnej z kobietą wyglądają w ich kraju. Niektóre opisują to wydarzenie w taki sposób, że aż miałam ochotę kiedyś tego doświadczyć. Jednak chwilę później przypomniałam sobie, że mieszkam w Polsce i jesteśmy w tym temacie daleko za innymi krajami.

Książka bardzo ciekawa, ale dla osób, które miały trudny poród może być trudna. Może obudzić nieprzyjemne wspomnienia, które nie zostały przepracowane. Bardzo się cieszę, że miałam okazję przeczytać tę książkę, ale jestem zawiedziona, że tak wygląda poród w Polsce. Mam nadzieję, że niedługo to się zmieni.