Pomroka

Małe miasteczka mają swój urok, ale i swoje sekrety, których ich mieszkańcy zazdrośnie strzegą szczególnie przed obcymi. Czy w „Pomroce” Agnieszki Jeż, pierwszej części cyklu kryminalnego z komisarz Sonią Kranz ten schemat się powtórzy? Czy skomplikowana historia malowniczego Dolnego Śląska i jej mieszkańców pozwoli się odkryć, choć w części umożliwiającej ujęcie sprawcy gwałtow?

Sonia Kranz jest typową „czterdziestką na zakręcie”, która po odejściu męża próbuje na nowo układać sobie życie. Niewielki Mieroszów, do którego przeprowadza się wraz z nastoletnią córką Julką i spokojny posterunek z prozaicznymi sprawami, traktuje jak etap przejściowy, który ma pomóc stanąć jej na nogi. Jednak zbrodnia popełniona na młodej dziewczynie, jedynej przyjaciółce jej córki zmienia wszystko.

Ich relacje osobiste ulegają poprawie, jednak poczucie zagrożenia, nawet gdy sprawca przyznaje się do winy, nie opuszcza Soni ani na chwilę, a wątpliwości każą drążyć w śledztwie. Prawdy przyjdzie jej szukać nie tylko wśród okolicznych mieszkańców, ale i w mrokach historii związanej z powojennymi przesiedleniami i okaże się, że upływ czasu nie zmienia ludzi i ich motywacji.

Autorka umiejętnie wykorzystuje lokalny koloryt i historię regionu jako tło tej mrocznej opowieści, a inspiracja prawdziwymi miejscami i zbrodniami dodaje jej autentyzmu i głębi. I to się rzeczywiście wyczuwa. Podobnie jak emocje matki drżącej o swoje dziecko i kobiety przesuniętej w życiu na boczny tor. Bo z równą uwagą Autorka ukazuje życie zawodowe, jak i osobiste głównej bohaterki, co czyni ją wielowymiarową i na wskroś prawdziwą.

Niespieszny klimat powieści współgra z dopracowaną w każdym calu fabułą i jej umiejscowieniem w niewielkiej społeczności i malowniczej okolicy. Tu wszystko dzieje się w swoim tempie budując historię ludzkich losów, tę współczesną i tę sprzed lat i znajdując pomiędzy nimi bolesne powiązania. I płynie się przez tę opowieść dzięki lekkiemu pióru Autorki i emocjom, które tak trafnie potrafi ująć w słowa. Cieszę się, że druga część cyklu „Pastwa” ma dziś swoją premierę, a jeszcze bardziej, że już mam ją w swoich rękach.

Dzisiaj przychodzę do Was z propozycją książki pt. "Pomroka" Agnieszki Jeż.

Główna bohaterka komisarz Sonia Kranz po rozwodzie opuszcza Wrocław i przenosi się z córką do prowincjonalnego Mieroszewa. Policjantka prowadzi pierwsze śledztwo w nowym miejscu pracy i robi wszystko, by złapać sprawcę, który zgwałcił i zamordował młodą dziewczynę.

Czy Sonia znajdzie mordercę?

Co wspólnego z zamordowaną na córka pani komisarz?

Jaką przeszłość ukrywają mieszkańcy tych ziem?

#pomroka to kryminał o niezwykle wciągającej fabule. Przeszłość przeplata się z teraźniejszością. Autorka porusza temat rozwodu i skomplikowanej relacji matki z nastoletnią córką. W tle zagadka kryminalna do rozwiązania, która połączona jest z przesiedleniami, które miały miejsce po wojnie na tych terenach. Autorka świetnie wyprowadza czytelnika w pole podsuwając mylne tropy. Gęsta atmosfera i sekrety z przeszłości mieszkańców przyprawiają czytelnika o dreszcze. Napięcie towarzyszyło mi do ostatniej strony.

Finał jest zaskakujący.

Polubiłam styl autorki i z niecierpliwością będę czekała na kolejną powieść spod jej pióra.

Chętnie poznam dalsze losy pani komisarz.

Idealna lektura dla fanów kryminałów z wątkiem obyczajowym.

Zdecydowanie polecam!

BRUNETTE BOOKS

Gotowi na mroczna historię, rodzinne tajemnice i historyczny wątek w jednej książce?

Jeśli tak to przygotujcie ciepły koc, wielki kubek cieplej herbatki i sięgnijcie po książkę:

Pomroka- Agnieszki Jeż, wydawnictwo Luna

Na ponad trzystu stronach w miękkiej oprawie znajdziecie historię która na pewno zapadnie w Waszej pamięci. Sama grafika okładki daje nadzieję na mroczna historię w której znajdzie się światełko nadzieii na dobre zakończenie.

Cała opowieść bardzo wciągająca, ale jednocześnie wywołująca w wyobraźni obrazy, o których człowiek wolałby raczej nie myśleć. Tajemnice, zagadki w tej książce są że sobą tak poprzeplatane, a wątki kryminalne z problemami osobistymi tak konkurujące o pierwszeństwo uwagi głównej bohaterki, że człowiek oporcz ciekawości dalszych wydarzeń mocno empatycznie wczuwa się w całą historię. Opowieść też pokazuje, jak nasz mózg potrafi wyprzeć informacje, o których nie chcę pamiętać, jednocześnie zapisując je i ujawniając naszej świadomości w najmniej odpowiednich i oczekiwanych momentach.

Książka z każdą stroną wciąga coraz mocniej i jednocześnie coraz mocniej zarysowuje obraz kryminalnej sprawy, momentami zachaczajac o sceny jak z prawdziwego horroru. Całość sprawy jest mocno skomplikowana, a fabuła zaczął nawet o historyczne wydarzenia. Jeśli ktoś lubi mocniejsze klimaty książkowe to zdecydowanie książka dla niego. Choć to moje pierwsze spotkanie z tą autorka myślę, że na pewno sięgnę po jej kolejne książki.

Sonia, komisarz i matka jednocześnie z powodu prywatnych problemów, przeprowadza się wraz z nastoletnią córką do małego miasteczka. Chce dać sobie zaś na ułożenie własnego życia po rozwodzie i prywatnych problemach. Ale życie nie jest takie wyrozumiałe i rzuca jej wyzwanie. Jednak rozwiązanie tajemnicy morderstwa nie jest tak łatwe, zwłaszcza, że może być powiązane z innymi sprawami sprzed lat, a osobiste przeżycia bohaterki utrudniają obiektywne spojrzenie na niektóre wątki sprawy.

Czy mrozna prawda zostanie ujawniona, a rozwiązanie spraw sprzed lat zapali światełko nadzieii na spokojnieszą przyszłość?

"Pomroka" to pierwszy tom serii "Sprawy Soni Kranz". To kryminał z wątkiem obyczajowym.

"Pomroka" to książka warta uwagi, wciągająca od pierwszych stron. Komisarz Sonia Kranz szuka sprawcy morderstwa kilkunastoletniej dziewczyny, które popełniono w małym miasteczku na Dolnym Śląsku. Świetnie napisany kryminał z zaskakującym zakończeniem. Opisana sprawa kryminalna ma swój pierwowzór w prawdziwych wydarzeniach. Inspiracją do napisania książki była sprawa sprzed dwudziestu lat z Wałbrzycha.

Autorka porusza w książce również temat relacji matki, porzuconej przez męża, z nastoletnią córką. Dostajemy tu również trochę historii dotyczącej Dolnego Śląska.

Polecam lekturę! Chętnie przeczytam o kolejnych sprawach komisarz Kranz.

Agnieszka Jeż to autorka powieści obyczajowych i kryminalnych. Dla mnie jej piąty kryminał pt. „Pomroka” był tym pierwszym i choć podejrzewałam, że lektura przypadnie mi do gustu, to nie spodziewałam się, że dostarczy mi tylu emocji! Jest to kryminał kameralny, spokojny, małomiasteczkowy, skupiony na postaciach, ich historii oraz historii miejsca. A te jest niesamowicie ciekawe, ze skomplikowaną przeszłością – Dolny Śląsk, Góry Stołowe, podwałbrzyskie wioski, pełne miksu narodowościowego: kiedyś były to tereny niemieckie, teraz polskie, w międzyczasie gdzieś tam przewinęli się Czesi. Miejsce do tego wymierające – turystyka jest, ale nie na tyle, by się z tego utrzymać, nie ma innych zajęć, młodzi uciekają, bieda aż piszczy. To miejsce, w którym ciągle panują dawne zwyczaje, dużo częściej spotyka się małżeństwa, w których żona nie ma nic do gadania. Główna bohaterka Sonia Kranz właśnie takie miejsce wybiera na nowy początek – właśnie rozstała się z mężem, musi poukładać się na nowo, a jest to trudne, gdy wątpi się w samą siebie. Z tym, że Sonia nie jest sama, ma nastoletnią córkę, w której również buzują emocje. I te emocje i spostrzeżenia natury psychologiczno-społecznej to coś, czemu poświęcona jest spora część książki. Uwagi trafne, kobiety z pokolenia Soni z pewnością nieraz będą kiwać głową ze zrozumieniem. Ja znalazłam w tej historii sporo siebie, wzruszałam się, płakałam, ale i cieszyłam, złościłam i współodczuwałam rozczarowanie postaci. W końcu to ciągle kryminał, ciekawy, z gatunku tych, które lubię najbardziej – by odkryć sprawcę, trzeba odkryć historię. Jeśli więc i Wy lubicie kryminały spokojne ze skupieniem na człowieka i nie gardzicie tematami do refleksji, to jestem pewna, że i będziecie lekturą usatysfakcjonowani. A ja już czekam na dalsze przygody Soni!

Początkowo "Pomroka" Agnieszki Jeż nie wzbudziła mojego zainteresowania. Martwiłam się, że nie dam rady jej przeczytać. Z biegiem stron robiło się coraz ciekawiej. I szczerze wam powiem, że nie mogłam oderwać się od czytania. Tak pozytywnie zaskoczyć czytelnika potrafi Agnieszka Jeż. Doszło nawet do tego, że nie chciałam, żeby ta historia się skończyła. Polubiłam główną bohaterkę komisarz Sonię Kranz. Podobały mi się wątki obyczajowe. Zachwycona jestem prowadzonym śledztwem. Myślałam, że cała historia zakończy się inaczej. Kolejny raz autorka mnie zaskoczyła. Tę powieść polecam wszystkim miłośnikom thrillerów i kryminałów.

Po niewciągającym początku otrzymacie całkiem interesującą fabułę. Akcja się pomału rozkręca, ale to mi w niczym nie przeszkadzało.

Mamy tutaj samotną matkę nastoletniej córki, która więcej czasu poświęca pracy niż własnemu dziecku. Przeprowadza się z dzieckiem z dużego miasta do przygranicznego miasteczka. Spotkałam tutaj również nastolatkę Julkę, która jest typową buntowniczką. Ma żal do rodziców, że się rozstali. Tylko czy temu wszystkiemu winna była jej mama, czy raczej sam niewierny ojciec? Jak poradzi sobie z tą traumą?

Do tego wszystkiego dochodzi morderstwo i gwałt na nastolatce. Czy do podobnych tragicznych zdarzeń dochodziło już wcześniej? Ta sprawa nie będzie taka prosta, jakby się mogło wydawać. Poprowadzi ją nasza bohaterka Sonia. Czy odnajdzie prawdziwego potwora? Czy raczej morderstwo ujdzie mu na sucho? Czy Sonia i Julka odnajdą drogę do siebie i na nowo nauczą się żyć i kochać? Tego wszystkiego dowiecie się, czytając najnowsze dzieło Agnieszki Lis pod tytułem "Pomroka".

Autorka stworzyła wyjątkowy klimat, który przyciąga czytelnika. Warto przeczytać tę książkę.

Czy komisarz Sonia Kranz powróci?

„Pomroka” to książka, od której nie można się oderwać. Pani Agnieszka po raz kolejny napisała wciągającą historię kryminalną, która wciąga od pierwszych stron.

Pewnego dnia zostaje odnalezione ciało młodej dziewczyny. W trakcie śledztwa okazuje się, że jest to Zuzanna. Dziewczyna została odurzona i zgwałcona. Sprawą zajmuje się Komisarz Sonia Kranz, która po rozstaniu z mężem przenosi się wraz z 14 -letnią córką do Mieroszówa, do niewielkiej miejscowości na Dolnym śląsku. Przyjeżdżając tu chciała trochę popracować na posterunku policji i uporządkować swoje prywatne życie. Sprawa zamordowanej dziewczyna, która później okazuje się, że była koleżanką jej córki, zmienia wszystko. Czy to pojedynczy przypadek czy będą kolejne trupy? Jak ta sprawa wiąże się z napaściami na tle seksualnym sprzed lat? Przekonacie się sami.

Uwielbiam książki, które wychodzą spod pióra Pani Agnieszki Jeż. Nie są one za grube, a opisane w niej historie są bardzo wciągające. Bardzo lubię styl pisania autorki. Każde zdanie jest przemyślane i oddające w pełni klimat scen toczących się w tym przypadku na Dolnym śląsku. Czuć dreszczy, napięcie i ciekawość tego co za chwilę się wydarzy. Do tego autorka wspaniale wykreowała swoich bohaterów. Są oni pełnokrwiści, a ich życie prywatne przypomina życie nie jednego z nas.

Jeśli lubicie dobrze napisane kryminały to Waszych biblioteczkach powinna się znaleźć „Pomroka”, która jest pierwszą częścią świetnie zapowiadającego się cyklu z komisarz Sonią Kranz.

Przenikająca najmroczniejsze meandry ludzkiego umysłu, zdolnego do aranżacji najbardziej bestialskich czynów. Z wrażliwością obrazująca zawiłość rodzinnych więzów i ich przejmujące implikacje. Intencjonalnie wikłająca w sieć zatrważających incydentów, które finalnym kadrem realnie szokują.

„Pomroka” to doskonale skrojona powieść kryminalna, zarazem mocno zanurzona w obyczajowej esencji. Tu ponura melodia rozpadu familijnych relacji, podświadomie odbieranego jako porażkę rozwodu, ale także nie do końca udanego konstruowania codzienności na nowo wybrzmiewa całkiem wyraźnymi nutami. Ot, zwyczajna wizja przeciętnego życia równie przeciętnej kobiety. Jednak ten dramatyzm prozy dnia oraz determinowane nim psychologiczne aspekty idealnie uzupełniają spowitą zbrodniczym woalem osnowę, nadając jej przy tym kompleksowego charakteru. Zainspirowana kameralnością i pewnego rodzaju surowością terenów na Dolnym Śląsku, Agnieszka Jeż tworzy fabularną przestrzeń precyzyjnie zakotwiczoną w rzeczywistych sceneriach podszytych historycznym płótnem. W końcu trudno o bardziej autentyczną wymowę, gdy tło staje się odrębnym, newralgicznym dla całości bytem. Co więcej, autorka śmiało czerpie z rozegranego przeszło dwadzieścia lat temu na ziemiach wałbrzyskich spektaklu zła – w obliczu tak wstrząsającego okrucieństwa, nie tylko fizycznego, ale także emocjonalnego, odczuwalne wzburzenie czytelnika staje się znacznie zintensyfikowane.

Przygraniczne miasteczko, będące po wojnie miejscem kreowanych przez los tragedii, staje się dla pani komisarz Kranz przystankiem na życiowej drodze. Porzucenie determinuje impuls do poukładania świata od początku, zacieśnienia stosunków z nastoletnią latoroślą, wreszcie do wykazania się na zawodowej ścieżce. Śledztwo, umyślnie ukierunkowane na interpretację motywu dokonania brutalnego morderstwa kilkunastolatki, warstwa po warstwie nieświadomie obnaża niepokojące tajemnice. Budzi usilnie wypierane przez pokrzywdzonych, uśpione w otchłani pamięci bolesne wspomnienia, wreszcie eksponuje paraliżujące prawdy, które wyłaniają się z naznaczonej tytułową pomroką przeszłości. To kompozycja niezwykle złożona, w fabularnym ujęciu lawirująca między pozornie odrębnymi zdarzeniami – gdy nabierają przejrzystości, odsłania się odmalowany nikczemnością portret ludzkich żądz, nieokiełznanych słabości i zaślepiających pragnień.

Ten tytuł to szalenie obiecujące preludium! Permanentnie trzymające w napięciu, niestroniące od dosłownych emocji, ulokowane w otoczeniu, którego gleba przesiąkła traumami powojennych przesiedleńców. Tu bezbarwna teraźniejszość architektoniczna tworzy nierozerwalny mariaż z jaskrawiącymi się pod powiekami powidokami przeszłości. I właśnie na tle tych klimatycznie nakreślonych pejzaży, melancholijnie zapomnianego przez większość miejsca, utkano wielowymiarową, wyzutą z jednoznaczności intrygę kryminalną. Fundamentalną konwencję tego gatunku zmyślnie zatarto nie tylko przekonująco oddanymi krajobrazami, ale także istotnymi kwestiami społecznymi, przybliżonymi niewątpliwie z odczuwalną empatią i szacunkiem. To książka duszna, inteligentnie skonstruowana, emocjonalnie absorbująca i relacjonująca z pasją lokalne środowisko. I mimo że tak wyraźnie podkreślono tu odmienione przez wszystkie przypadki zapomnienie, tej historii nie sposób zatracić w pamięci. Takiej definicji zła z pewnością nie można okryć całunem pomroki.