Pomiędzy T.3 Wiatr zmian

Trzy kobiety, które bardzo różni doświadczenie. Każda z nich jest w innym miejscu w życiu. Najmłodsza, Nela chciałby mieć ojca tylko dla siebie, w ogóle chciałaby by było jak kiedyś, po co im jakaś Bocianowa z dziećmi? Weronika, młoda żona, jedyna osoba, która jest w stanie udźwignąć zarządzanie wielkim gospodarstwem, tęskni. Za dawną miłością, za bliskością i za rozmową. Bo jej mąż nadal nie wypowiedział ani słowa. Joanna, też tęskni, za niesłusznie oskarżonym ukochanym aby, nie tyle zapomnieć co czymś zająć głowę oddaje się służbie w polskim wywiadzie. Jednak cały czas ciągnie się za nią krótkie, ale bardzo nieudane małżeństwo.

Codzienność płynie szybko z dnia na dzień. Bohaterki nie są w stanie zauważyć jak powoli świat staje u progu czegoś strasznego.

Ta część jest najbardziej "pomiędzy". Cały czas mamy oczekiwania na coś ale to coś nie nadchodzi. Życie toczy się swoim rytmem. Pojawiają się coraz to nowsze problemy, rozterki, wybory, które mają zaważyć nie tylko na życiu bohaterek ale i osób wokół nich.

Wiem jak to zabrzmi. Jednak. Jedna ze scen w powieści obudziła we mnie wspomnienia. Nie straszne, nie miłe ale takie...normalne, nostalgiczne. Może się zdziwicie ale jest to fragment ze świniobicia. Na początku obecnego wieku, w moim domu wyglądało ono bardzo podobnie.

Co do fabuły. Jakaś tam akcja jest, tyle,że do większej połowy książki nic się za bardzo nie dzieje, ale może właśnie o to chodziło. O tę zwyczajność dnia codziennego?

Dopiero potem pojawiają się ciekawe zwroty akcji i coś tam zaczyna się kluć. Nastroje społeczeństwa powoli ale konsekwentnie się zmieniają. Na scenę polityczną wkraczają nowe postaci, które na zawsze zmienią świat. Czekam na ciąg dalszy i pomimo iż ta część, w moim odczuciu, jest taka sobie ze względu na fabułę, to na pewno jest potrzebna aby odpowiednio wczuć się w klimat tamtych czasów i tego co nadchodzi. Polecam.

đ „Wiatr zmian” to już 3 tom serii Pomiędzy. Autorka po raz kolejny zabrała mnie do lat 20 ubiegłego wieku. Do czasów kiedy niechęć Niemców do Polaków coraz bardziej rosła. Po raz kolejny również mogłam zobaczyć jak żyje się w tamtych czasach trzem kobietom.

đ Nelę jest rozdarta pomiędzy obowiązkiem wobec ojca, a własnymi marzeniami. Pragnie poznać świat. Tym bardziej, że jej rodzinne miasto staje się niebezpieczne.

đ Weronika po śmierci teścia przejmuje gospodarkę i pracuje ponad siły.

đ Joanna natomiast pracuje dla polskiego wywiadu. Nie jest to bezpieczne zajęcie, tym bardziej, że ma na nią oko pewien miłośnik piłki nożnej i motocykli.

đ Bohaterki tej powieści żyją w trudnych czasach. Nie tylko Niemcy podnoszą ciśnienie, ale również Polacy nie są jednomyślni. Nie wszyscy są zadowoleni z odzyskania przez Polskę Niepodległości i nie wszyscy są zwolennikami Piłsudskiego.

đ Książkę czyta bardzo szybko i przyjemnie. Autorka posiada lekki styl pisania. Dużą uwagę zwraca na emocje bohaterów. Na ich wewnętrzne rozterki i rozdarcie. Pani Zofia dość szczegółowo opisuje realia panujące w okresie międzywojennym. Opisy te są bogate i działają na wyobraźnię, ale nie przytłaczają.

đ Książka dostarcza wielu emocji. Wzrusza, daje nadzieje a czasami złości.

đ „Wiatr zmian” oraz poprzednie dwa tomy bardzo polecam miłośnikom sag rodzinnych, powieści z historią w tle i tym, którzy lubią silne, kobiece postacie.

Trzciel – miasteczko przygraniczne, będące raz polskie, raz niemieckie, w którym mieszają się języki, wyznania i narodowości. Nastroje, od zawsze napięte, przybierają na sile wraz z pojawieniem się Hitlera na arenie politycznej. Wiejący z Berlina wiatr zwiastuje nieubłagane zmiany.

Pierwsza zacznie je odczuwać Nela Wieczorek, której polskie pochodzenie przeszkadza w szkole nauczycielowi. Dziewczynka coraz gorzej czuje się w rodzinnej miejscowości, a jej samotność potęguje rodzina Bociana, wynajmująca pokój od jej ojca. „Dziewczynka z patyków” pragnie wyjechać, uciec i odnaleźć swoją drogę.

Trudy bycia w mniejszości narodowościowej odczuwa także Weronika, zarządzająca majątkiem Meisingerów po śmierci teścia. Jest solą w oku rodziny męża, a bycie kobietą jeszcze bardziej utrudnia jej życie. Po latach wraca jej pierwsza miłość – Natan. I choć rozum podpowiada, aby została na miejscu, serce rwie się do mężczyzny obiecującego wspólną przyszłość w Ameryce.

Także u Joanny Podbielski wiele zmian. Praca w konspiracji i bycie kurierką dla polskiego wywiadu daje jej poczucie pewności siebie i kobieta, choć tęskni za Stanisławem, postanawia zawalczyć o swoją przyszłość.

W powieści czas płynie niespiesznym rytmem. Snuta przez panią Zofię Mąkosę historia oczarowuje nas swoją narracją, językiem i stylem. Losy bohaterów pochłaniają nas bez reszty i choć lękam się o nich, to trzeci tom przyniósł także wiele pozytywnych zmian w ich życiu. Nadchodzi niespokojny czas, ale jeszcze przez chwilę, niczym niezakłócany taniec latarnika, trwa…

Jest to trzecia część serii zatytułowanej „Pomiędzy” (1. W świetle latarni, 2. Bez miłości). Poznajemy w niej dalsze losy przede wszystkim głównych bohaterek.

Jest rok 1925, Trzciel - miasto przecięte granicą, w którym mieszkają Polacy, Żydzi i Niemcy.

Nela, która jest już nastolatką, chciałaby poznać świat, a musi pomagać ojcu i zająć się domem. Chciałaby zostać nauczycielką i w jej marzeniach wspiera ją Joanna. Nie jest pewna, czy ojciec ją kocha, czuje się odrzucona. To powoduje, że jest rozdarta pomiędzy obowiązkiem a chęcią życia bardziej beztroskiego i coraz trudniej jej znaleźć sobie miejsce. Tym bardziej że nastroje w mieście nie są dobre. Niemcy coraz częściej atakują Polaków. Obydwie narodowości żywią do siebie niechęć. Czy Nela spełni swoje marzenia?

Weronika, mająca już swoją rodzinę, po śmierci teścia całkowicie musi zająć się rodzinnym biznesem i wydaje się, że jest to zdecydowanie ponad jej siły. Dodatkowo kłopotów przysparza jej niemiecka część rodziny, która już wcześniej była do niej wrogo nastawiona. Jedynym pocieszeniem jest fakt, że mąż Fred czuje się coraz lepiej. Czy Werka podoła wszystkim obowiązkom? Czy Fred będzie jej pomocny? Czy Natan - biologiczny ojciec jej dziecka - wróci z Ameryki? Czy kobieta powie mu prawdę i ulegnie jego namowom? Czy i do niej uśmiechnie się szczęście?

Joanna, mieszkająca w Poznaniu, tęskni za ukochanym Stanisławem, który nadal pozostaje w areszcie. Jaki będzie wyrok? Czy sąd uzna go za winnego zamordowania własnej żony? Aby choć trochę zapomnieć, coraz bardziej angażuje się w pracę dla polskiego wywiadu. Czyhają na nią różne niebezpieczeństwa. Czy Joanna będzie potrafiła je w porę zauważyć? Czy zapomni o Staszku, a on o niej? Czy znajdzie miłość i szczęście?

Powieść pokazuje trudy codziennego życia w tamtych czasach, szczególnie te, z którymi musiały borykać się kobiety. Została napisana przepiękną polszczyzną z dbałością o szczegóły. Gorąco polecam całą serię.