Podwójny wstrząs

„Podwójny wstrząs” to książka, która udowadnia, że kryminał może być jednocześnie elegancki, klimatyczny i wciągający bez uciekania się do taniej sensacji. Od pierwszych stron wciągnęłam się w historię i z przyjemnością wróciłam do świata Konstancji Tatarewiczówny – pełnego tajemnic, niedopowiedzeń i subtelnych emocji.

Największą siłą tej powieści jest klimat. Autorka z niezwykłą dbałością odtwarza realia międzywojennej Polski – czuć atmosferę pałacowych wnętrz, wyrafinowanego towarzystwa i świata, w którym pozorny porządek skrywa mroczne sekrety. To nie jest dynamiczny thriller, tylko raczej kryminał „do smakowania” – z naciskiem na detale, obserwację i powolne odkrywanie prawdy.

Bardzo polubiłam bohaterów. Konstancja jest postacią, która przyciąga – inteligentna, odważna, ale jednocześnie uwikłana w realia epoki, które nie zawsze pozwalają jej działać tak, jak by chciała. Relacje między postaciami są naturalne i pełne napięcia, a subtelny wątek romantyczny tylko dodaje historii lekkości.

Sama zagadka kryminalna jest dobrze poprowadzona – intrygująca i nieoczywista. Do końca nie byłam pewna rozwiązania, co w tego typu książkach jest ogromnym plusem. To historia, która bardziej stawia na logikę i łączenie faktów niż na brutalność, co dla mnie było dużą zaletą.

Jeśli miałabym wskazać drobny minus, to momentami duża liczba postaci i nazwisk może wymagać większego skupienia – ale jednocześnie dodaje to realizmu całej opowieści.

To książka idealna dla osób, które lubią kryminały z klimatem, elegancją i nutą nostalgii. Dla mnie była to bardzo przyjemna, wciągająca lektura, przy której można się zrelaksować, a jednocześnie dać porwać dobrze skonstruowanej zagadce.

Część I serii, "Potrójny blef", kończy się nader dramatycznie.

19 czerwca 1932 do Żubrynówki zadzwoniła hrabina Teodora Pierzchowska, z Cianowic, z prośbą o pomoc w nieszczęściu. Niestety, tak płakała, że w ogóle nie można było zrozumieć czy chodzi o to, że panicz zaginął, czy, uchowaj Boże! - zginął ...

Naturalnym więc jest, że część II serii zaczyna się w tym momencie, w którym przejęty profesor Żubrzyński spieszy z pomocą do Cianowic. Nie sam - zabrał ze sobą Konstancję Tatarewiczównę, bo wysoko cenił jej wybitny umysł i medyka, Dionizego Porckolanko, którego poprosił o interwencję medyczną. Tak na wszelki wypadek, bo nieszczęście jakie zdarzyło się w Cianowicach mogło być równie dobrze wytworem kobiecej histerii, jak i wiązać się ze zbrodnią ...

I okazało się, że z dużej chmury spadł mały deszcz - panicz naprawdę zaginął, ale szczęśliwie właśnie został znaleziony cały i PRAWIE zdrowy ...

Wszyscy odetchnęli z ulgą.

Nie na długo ...

3 lipca zmarła hrabina Maria Wacława Woy-Mścisławska, właścicielka Cianowic. Był to wielki wstrząs dla rodziny i wszystkich obecnych, bo nic, ale to nic nie wskazywało na to, że mogłaby umrzeć właśnie teraz ...

A kilka dni później zginął tragicznie jej wnuk, panicz Zbigniew. Znaleziono go pod urwiskiem, z którego musiał spaść - ot, nieszczęśliwy wypadek, bywa ...

Ale Konstancja, Dionizy i komisarz Ewaryst Grzebinoga mieli różne wątpliwości i to samo wrażenie - obie te śmierci i ich okoliczności są zbyt teatralne by uznać je za naturalne ...

Czytając, czułam się tak, jakbym - parafrazując słowa piosenki Urszuli Sipińskiej - weszła w świat z seansu w starym Iluzjonie, świat w zupełnie starym stylu, gdzie w świetle świec ktoś grał na klawikordzie, jeździły automobile, stawiano pasjanse, a bal trwał aż do białego świtu.

Bo wątek kryminalny, niewątpliwie ciekawy, skomplikowany i niełatwy do rozwiązania - to jedno oblicze tej historii.

A drugie - to będący tłem wydarzeń i prowadzonego śledztwa świat, którego już nie ma. I który właśnie wtedy mocno się zmieniał, było coraz więcej nowinek technicznych i zmian w obyczajach. Pojawiły się domowe lodownie, panie mogły palić papierosy, zajadano się niedawno wymyślonym pischingerem. Tworzył, zwany galicyjskim Gaudim, architekt Teodor Talowski, w Warszawie montowano, Fiaty 508 i od kilku lat działała kobieca Brygada Sanitarno-Obyczajowa pod komendą Stanisławy Paleolog.

Ale wciąż kobiety nie mogły realizować się na równi z mężczyznami.

Choć Konstancja wiedziała, co chciałaby w życiu robić - prowadzić śledztwa i łapać przestępców - nie mogła. Konwenanse i obyczajność były ważniejsze, niż jej zdolności, szczerze podziwiane nawet przez mężczyzn.

Znakomita książka!

Jest plastycznym obrazem czasu dwudziestolecia międzywojennego, z takimi szczegółami jak nazwy papierosów i leków. Warto też zwrócić uwagę na różnice między wtedy a teraz, choćby w kwestii poglądów na to co jest zdrowe.

Sprawdzałam, na bieżąco, różne interesujące mnie sprawy: jak wyglądał Witold Conti, co zaprojektował Talowski, gdzie są i jak wyglądają dziś Cianowice itd. - i cieszy mnie ta wiedza.

No i jak zawsze u tej autorki - nie ma tu brutalności czy widowiskowego rozlewu krwi. Za to liczy się myślenie, logika, zauważanie i łączenie faktów. Tak lubię.

A zakończenie tym razem jest takie, że PRAWIE nic się nie kończy!

Mam nadzieję, że oznacza to, iż ciąg dalszy kiedyś nastąpi ...

1932 rok, w okolicach Ojcowa mieszkanki pałacu podkrakowskich Cianowic są mocno zaniepokojeni pewnymi wydarzeniami. Na pomoc wzywają dociekliwą Konstancję i Dionizego, medyka, który bądź co bądź może się przydać, zwłaszcza gdy kobietom dokuczają nawracające migreny, może będzie posiadał jakieś magiczne tabletki.

Niebawem dochodzi do dwóch śmier*ci, starszej kobiety i młodszego mężczyzny. Kto dopuścił się tak okrutnych czynów i czy przypadkiem nie dojdzie do kolejnej zbrodni.

Czy tylko mi sie wydaje, że ta powieść to taka polska wersja kryminału Agathy Christie?

Dwójka dociekliwych cywilów zostaje wyciągniętych w sam środek zbrodni. Tropy prowadzą w ślepe uliczki, a podejrzanym może być każdy. Akcja toczy się powoli, a dla mnie dodatkowym plusem jest jej miejsce. Mam sentyment do okolic Ojcowa bo nieopodal się wychowywałam, co prawda w innych latach ale zawsze ?

Zawiłe śledztwo, dużo fałszywych tropów i dobrze rozbudowany wątek obyczajowy, zwłaszcza zmieniająca się relacja między Konstancją, a Dionizym.

Może i nie ma jakiś szalonych, zapierających dech w piersiach wydarzeń ale podobnie jak królowa kryminału, autorka stworzyła przyjemną fabułę osadzoną w okresie międzywojennym. Humor też się pojawia, chociaż tak w umiarkowanej ilości. Okazuje się, że to nie pierwsza książka z serii i chętnie sięgnę po poprzednią. Polecam.