Pod lipowym wzgórzem. 1. Powrót do siebie

Jak długo można żyć dla innych, zanim człowiek zupełnie zgubi samego siebie?

To pytanie od pierwszych stron mocno wybrzmiewa w książce „Powrót do siebie” Agnieszki Matuszewskiej i przyznam, że trafiło we mnie wyjątkowo mocno. Bo przecież wiele kobiet każdego dnia zakłada maski — żony, matki, tej dzielnej i odpowiedzialnej... aż w końcu gdzieś po drodze zapominają, kim naprawdę są. Właśnie z taką bohaterką spotykamy się w tej historii.

Karolina postanawia zostawić za sobą miejski chaos i razem z mężem zaczyna nowe życie na odludziu, w ponad stuletnim domu na Lubelszczyźnie. Miało być spokojnie, blisko natury i wytchnienia. Tylko czy nowe miejsce naprawdę potrafi uleczyć to, co od dawna pęka w człowieku?

Już sam tytuł ogromnie mnie przyciągnął, bo „Powrót do siebie” brzmi jak obietnica czegoś bardzo ważnego i osobistego. Do tego klimatyczna okładka, która od razu zapowiada historię pełną ciszy, natury i emocji. Sama często marzę o tym, by wyrwać się z miasta gdzieś daleko, do miejsca, gdzie można usłyszeć własne myśli i zwyczajnie odpocząć od ludzi oraz codziennego pędu. Dlatego od początku czułam z Karoliną pewną więź. Bardzo lubię też odkrywać udane debiuty i później obserwować rozwój autora, a Agnieszka Matuszewska naprawdę pięknie weszła w świat literatury obyczajowej.

To jednak nie jest cukierkowa opowieść o sielskim życiu na wsi. Autorka pokazuje brutalne zderzenie marzeń z rzeczywistością. Remont domu ciągnie się bez końca, pieniędzy zaczyna brakować, mieszkańcy nie witają nowych sąsiadów z otwartymi ramionami, a małżeństwo Karoliny przechodzi coraz większy kryzys. Prawdziwość tej historii ujęła mnie najmocniej. Tutaj nic nie jest idealne. Emocje są surowe, momentami bolesne, ale przez to tak autentyczne.

Ogromnie zaciekawił mnie motyw wilków pojawiających się w pobliżu domu. Dodawał historii niepokoju i symbolicznego znaczenia, jakby bohaterka nie walczyła wyłącznie z problemami wokół siebie, ale również z własnymi lękami. Bardzo intrygująca okazała się też postać tajemniczej staruszki mieszkającej w lesie. Kim naprawdę była? Dlaczego jej obecność wywoływała tyle emocji i niepokoju? Właśnie takie momenty sprawiały, że trudno było odłożyć książkę choćby na chwilę.

Karolina to bohaterka, którą łatwo zrozumieć. Pogubiona, zmęczona, próbująca ratować rodzinę, a jednocześnie desperacko szukająca samej siebie. Jej emocje są wręcz namacalne. Czytając, czułam frustrację, bezsilność, ale też nadzieję, która mimo wszystko gdzieś tam się tliła. Autorka bardzo dobrze pokazała psychikę kobiety stojącej na życiowym zakręcie.

Największe wrażenie zrobiło na mnie to, że ta książka daje coś więcej niż zwykłą historię obyczajową. Ona zmusza do refleksji nad własnym życiem, nad tym, ile razy sami rezygnujemy z siebie dla innych. To opowieść pełna emocji, trudnych decyzji, ale też nadziei, że nigdy nie jest za późno, by odnaleźć własną drogę.

Jeśli lubicie realistyczne historie z pięknym klimatem, głębokim tłem psychologicznym i bohaterami, którzy wydają się prawdziwi, to koniecznie sięgnijcie po tę książkę. Ja już nie mogę doczekać się kolejnego tomu serii „Pod lipowym wzgórzem”.

„Nie uciekniesz przed życiem, choćbyś nie wiem, jak bardzo chciała. Ale jeśli czujesz potrzebę ucieczki, nie hamuj jej w sobie, tylko zaufaj instynktowi. Próba ucieczki jest czasem pierwszym krokiem do nowego życia. Nie bój się stawiać kroków w nieznanym kierunku. Swoją drogę znajdzie tylko ten, który ma odwagę podążać przed siebie.” .Mielibyście odwagę odmienić całe swoje życie? Wyprowadzić się w całkiem nowe miejsce, zmienić pracę, zostawić przyjaciół i znajomych… Bohaterka książki autorstwa Agnieszki Matuszewskiej „Powrót do siebie”, pierwszej części z serii Pod Lipowym Wzgórzem, tak właśnie zrobiła. .Razem z mężem i dziećmi przeprowadzili się na Lubelszczyznę, w zupełnie nieznaną im okolicę - do stuletniego domu w głebokiej wsi. Z dala od cywilizacji i tego wszystkiego, co było im do tej pory znane. Zostali wystawieni na ciężką próbę. Dom bowiem okazał się być w dużo gorszym stanie, niż zakładali, do tego w okolicy pojawiły się wilki, mieszkańcy wioski też nie byli do nich przyjaźnie nastawieni, a jakby tego było mało, okazało się, że Karolina jest w nieplanowanej ciąży… Jak potoczą się losy bohaterów? Czy w końcu szczęście się do nich uśmiechnie? Albo przynajmniej zakończy się seria niefortunnych zdarzeń?… .Historia wciągnęła mnie od pierwszej chwili. Napisana z perspektywy głównej bohaterki. Pełna jej przemyśleń, rozważań nad życiem, tym wszystkim, co dzieje się dookoła. Jednak nie jest to w żadnym wypadku jej studium psychologiczne, to ciekawa opowieść o życiu, o różnych jego odsłonach. Tych pięknych radosnych, jak i smutnych, rozczarowujących. O drodze do równowagi, znalezienia tzw. złotego środka, pogodzenia się ze samym sobą, ale też odnalezienia tej właściwej życiowej drogi. Zaś zakończenie - pełne napięcia i niewiadomej, ale też nadziei - bo przecież nie tylko te czarne scenariusze są możliwe… .Powieść mnie zaintrygowała i spowodowała, że już wypatruję kontynuacji - zwłaszcza po wspomnianym wyżej zakończeniu - no tego się nie robi czytelnikowi!

Miałam przeczytać tylko jeden rozdział do kawy, a skończyło się na zarwanej nocy. Historia Karoliny wciąga od pierwszej strony. Niesamowity klimat, świetnie poprowadzone dialogi i ta nutka niepokoju, która nie pozwala odłożyć książki na półkę. Jeśli szukacie książki, która zostanie w głowie na dłużej niż jeden wieczór – to jest ten tytuł. Czekam na kolejne tomy!