Pętla

"Hi­sto­ria kołem się toczy, a lu­dzie się nie uczą. I dla­te­go naszą po­win­no­ścią jest męka."

Czterdziestoletni Piotr, który większość swojego życia opiera na miłości do swej partnerki, silnej przyjaźni z Mateuszem i wierze w Boga, nagle traci dwie najważniejsze osoby w życiu, bowiem jego najlepszy przyjaciel wikła się w romans z jego partnerką. Kiedy żal, poczucie zdrady, złości i osamotnienia nie daje mu spokoju podczas męskiego wypadu nad Jezioro Czarcie na Łotwie, dzieje się coś niewytłumaczalnego. Czy może to stanowić dla Piotra kolejną szansę? Jak ją wykorzystać?

Początkowo czułam się jak intruz, podglądacz, który wniknął do męskiego świata, słyszy męskie myśli, widzi męskim punktem widzenia i prawdę mówiąc było to dla mnie, jako kobiety, niezwykle ciekawe doświadczenie. Każda kolejna tytułowa pętla, gmatwająca bieg zdarzeń, zmuszała mój umysł do wzniesienia się na wyżyny swoich możliwości, do porzucenia wiecznie kierującej mną logiki i próby zastanowienia się, czy przeszłość da się naprawić. Pomysł na fabułę - znakomity. Prowadzenie jej - rewelacyjne. Choć nie byłam pewna czy tak abstrakcyjna tematyka do mnie przemówi, książka wzbudziła we mnie głębokie refleksje.

Przemiana, jaka stopniowo zachodzi w Piotrze, z wrażliwego, ślepo zakochanego i trochę zagubionego mężczyzny w mizoginistycznego, mściwego egoistę, pełnego nienawiści i pogardy, który bawi się w Boga, była absolutnie zadziwiająca. Bardzo podobały mi się wątki na pograniczu teologii i filozofii w wydaniu mrocznym, pełnym trudnych emocji, wkraczającym w zakamarki ludzkiej psychiki.

Po tym, jak duże wrażenie zrobiła na mnie książka "Uznanie", obawiałam się, że kolejne tytuły autora wypadną przy niej blado. Jak mocno się myliłam!

„Czasem pewne rzeczy są dla nas lekcjami, ale nie od razu to dostrzegamy”.

Piotr ma czterdzieści lat i czuje się spełnionym facetem. Ma piękną żonę, oddanego przyjaciela i wiarę w Boga, która jest dla niego fundamentem życia. Ma pracę, mieszkanie na kredyt i wymarzone auto. Ma też bardzo wysokie mniemanie o sobie.. Uważa się za człowieka uczciwego, porządnego, godnego naśladowania. Nieomylnego w swoich życiowych osądach i zasługującego na branie z niego przykładu. Piotr wierzy, że scenariusz jego życia ułożył sam Bóg, a wkrótce też przekona się czym jest wolna wola...

Raz w roku Piotr wraz ze swoim najlepszym przyjacielem, którego uważa za brata, oraz dwójką innych kumpli urządzali męską wyprawę. Pewnego dnia, tuż przed kolejnym takim wyjazdem idealne życie Piotra zaczyna pękać.. Mężczyzna dowiaduje się, że jego ukochana i najlepszy przyjaciel mają romans. Tegoroczny cel podróży, Łotwa, słynne łotewskie Jezioro Czarcie w środku gęstej puszczy, zwane też Okiem Diabła, gdzie podobno prawa boskie nie działają i wszystko może się zdarzyć.. staje się dla Piotra miejscem, gdzie rzeczywiście dzieje się wszystko. Życie zaczyna go wyprzedzać, a on przestaje za nim nadążać. I sam nie wie, czy jest sens je gonić, czy zostało mu już tylko potrzeć.. jak tkwi „wewnątrz gotującego się garnka ze smołą a diabli jeszcze dokładali do pieca”.

Co by było, gdyby życie „za darmo” dawało drugą szanse, by naprawić jakiś błąd, a potem trzecią i czwartą.. Pozwalało wybierać między linią życia A, B, C… D?

„Pętla” to pouczająca podróż po zakamarkach ludzkich pragnień, słabości, lęków. Historia o granicach człowieczeństwa i drodze do spełnienia oczekiwań. O upadkach i stratach. O samotności wśród ludzi, decyzjach i wyborach. O relacjach. Rozczarowaniach. Zachłanności. Względności oglądu rzeczywistości w zależności od punktu widzenia. Głęboka, celna, oryginalna. Zmuszająca do myślenia i niepozwalająca o sobie zapomnieć.

Polecam.

Powieści W.&W. Gregory’ego zaskakują mnie coraz bardziej i już tak bardzo się do tego przyzwyczaiłam, że z każdą kolejną jego książką nastawiam się na coś zupełnie nowego. Nie inaczej było w przypadku Pętli, która okazała się... zdecydowanie mocną pozycją, która zostawiła we mnie wiele pytań, na które nie do końca potrafię sobie odpowiedzieć. Więcej na ten temat w recenzji poniżej.

Piotr posiada trzy życiowe wartości, które szanuje ponad wszystko — miłość i wiara w Boga, miłość do partnerki oraz brutalnie szczera przyjaźń z Mateuszem. Jak każdego roku, mężczyźni w towarzystwie dwóch innych kumpli wybierają się na prawdziwie męską wyprawę. Tym razem zachodzi w nich pewna zmiana, a coś ewidentnie kładzie się cieniem na tym wyczekiwanym wyjeździe — Piotr dowiaduje się strasznej prawdy na temat swojego najlepszego przyjaciela. Miejsce, do którego się udają, owiane jest tajemnicą i atmosferą mroku. Co takiego ma w sobie Jezioro Czarcie na łotewskiej ziemi oraz może się wydarzyć w miejscu, w którym wszystko jest możliwe?

Zaczynając lekturę tej powieści, mogłam się tylko domyślać, co takiego odnajdę na jej kartach. Przyznaję jednak, że nie spodziewałam się czegoś aż tak... rozwalającego mózg, w dosłownym tego słowa znaczeniu. Czytanie tej książki było niczym obchodzenie wspomnianego tutaj Jeziora Czarciego, co może prowadzić do zguby... i postradania zmysłów.

Główny bohater to ten typ, którego nie do końca da się polubić. Piotr jest mężczyzną pewnym siebie i nieprzyjmującym żadnej odmowy – a przynajmniej takie wrażenie sprawiał. Jego wiara w Boga ma w sobie coś pięknego, ale i niebezpiecznego, co momentami mogło podchodzić pod fanatyzm. Ogólnie rzecz biorąc, postać ta nie do końca zdobyła moją sympatię, choć muszę docenić tutaj trud włożony w jej odpowiednie wykreowanie przez autora – tutaj został wykonany kawał świetnej roboty i już z tego względu uważam tę książkę za naprawdę dobry twór.

Fabuła powieści poniekąd opiera się na tytułowej pętli, choć nie potrafię tego przedstawić w odpowiedni sposób. Czytanie o tym, co przydarzyło się Piotrowi i o tym, jakie decyzje podejmował po powrocie z łotewskich stron, było nie tylko ekscytujące, ale i po prostu szokujące. Pod płaszczykiem zwyczajnej kłótni autor zawarł tutaj rozważania nad przyjaźnią, miłością, wybaczeniem i jego brakiem czy też pragnienie cofnięcia czasu i poukładania swojego życia od nowa – tak naprawdę za wszelką cenę.

Jeśli chodzi o moje wrażenia po tej powieści, są one po prostu bardzo dobre. Jedynym minusem, który wychwyciłam, a który jest tylko i wyłącznie moim osobistym odczuciem jest fakt, jak dużo religii odnalazło się na kartach tej książki. Taka tematyka mi nie przeszkadza, ale gdy robi się jej za dużo, to też nie do końca mi to pasuje – jednak jest to tylko moje subiektywne spojrzenie, a całość oceniam naprawdę bardzo dobrze.

W.&W. Gregory ma świetne pióro, ale o tym piszę już za każdym razem, gdy recenzję powieści autora. Jednak nic nie poradzę na to, że tak po prostu jest. Pętla to tytuł, który przemielił moje myśli i nie pozwolił na to, bym chociaż na chwilę przestała zastanawiać się nad tym, co takiego jest w Piotrze, co mnie nieskończenie niepokoi. No cóż, zakończenie było... mocne, choć to chyba za słabe określenie.

Jeżeli poszukujecie powieści dość nieoczywistej i takiej, która skłoni Was do usilnych rozmyślań nad tym, co jest dobre, a co złe oraz nad własnymi życiowymi wartościami, to zdecydowanie polecam Wam ten tytuł. Sama z kolei zacieram już ręce na kolejne powieści autora.

„Pętla” W.&W. Gregory’ego to wbrew pozorom proza polska. I może właśnie po prostu jako współczesną prozę polską najlepiej ją określić, bo jednoznaczna kategoryzacja jest tu niemożliwa – to książka, która zawiera w sobie elementy thrillera psychologicznego, kryminału, fantastyki, literatury pięknej i psychologicznej, powieść, której w pewnych momentach nie należy brać dosłownie, a raczej alegorycznie. To historia dojrzałego (pod względem wieku) mężczyzny, Pawła, który ma się za dobrego chrześcijanina, partnera, przyjaciela. To on opowiada nam tę historię, on kreuje swój obraz w naszych głowach, ale popełnia błędy – przyznaje się do drobiazgów, które nam ten obraz dobrego człowieka zaburzają. Kreacja tej postaci jest doskonała! Rozbudowana, niejednoznaczna, ciągle dostarczająca kolejnych wątpliwości. I właśnie tak, właśnie na tej niepewności, tym ziarenku kiełkującym, które daje znać, że coś w tej narracji jest nie tak, opiera się ciekawość czytelnika, te podejrzenia, które nie pozwalają się od książki oderwać. Niesamowite, nieprzewidywalne twisty fabularne wbijają w fotel, a tematyka jaką powieść porusza, mocno osiada w głowie – mowa o współczesnym społeczeństwie, ludziach, którzy siebie stawiają w centrum, którzy dostosowują wydarzenia, wartości do własnego widzimisię, ale nie tylko, tematów jest dużo, a każdy poruszany inteligentnie, tak, że czytelnik sam ma się nad wszystkim zastanowić. Dawno nie czytałam czegoś tak zaskakującego, nieoczywistego i po prostu naprawdę dobrego! Gorąco, gorąco polecam wszystkim, którzy lubią, gdy książka nie tylko dostarcza szerokiej gamy emocji, ale i daje do myślenia.

„Pętla” to druga książka, jaką miałam okazję przeczytać @w.w.gregory. Autor porusza tutaj temat wiary, miłości i przyjaźni. To co uderza już od pierwszych stron to jej klimat. Jest tajemniczy czasami zagmatwany. Akcja książki dzieje się w łotewskim Jeziorze Czarcie, zwanym również Okiem Diabła.

Książkę nie czyta się przez to szybko, ale nie oznacza to, że jest nudna. Wręcz przeciwnie. Wymaga większego skupienia by poczuć i zrozumieć wszystko to co się wydarzyło w życiu bohaterów.

Wspaniale został tutaj przedstawiony portret psychologiczny bohaterów. Zwłaszcza czterdziestoletniego Piotra, który przyjaźnie się z Mateuszem. Jak co roku panowie wraz z innymi kolegami wybierają się męską wyprawę. Wybierając się na te wyprawę Piotr nie przypuszczał, że dowie się o romansie swojego najlepszego kumpla i ukochanej. Perfekcyjnie tutaj zostały przedstawione emocje i uczucia jakie odczuwał Piotr. Co wydarzyło się w Oku Diabła? Jakie decyzje musiał podjąć główny bohater? Przekonacie się sami.

Książka nie jest gruba i czyta się ją z dużym zainteresowaniem. Autor ma swój niepowtarzalny styl pisania, który sprawia, że „Pętla” jest książka nieco inną książką niż do tej pory czytałam.

„Pętla” to książka w której się można zaplątać. Ale tego typu zaplątanie uwielbiam. I jeśli Wy również to bardzo polecam ten tytuł.

Cześć Misie

Znacie twórczość @w.w.gregory? Ja znam od niedawna i jestem zachwycona jego stylem pisania. Śmiało mogę powiedzieć, że pióro tego autora jest wyjątkowe. To, w jaki sposób łączy gatunki jest nieocenione.

Tytuł książki ,,Pętla" W.W Gregory idealnie odzwierciedla fabułę. Sama miałam wrażenie, że jestem w takiej pętli i nie mogę się wydostać, a nawet nie chce się wydostać, gdyż ta książka wciąga jak bagno i w pewnym momencie czułam się stracona. ?

Czterech bohaterów, wspólna wycieczka na Łotwę na Jezioro Czarcie, gdzie mieli spędzić super męski czas. Okazuje się, że nie jest tak kolorowo, jak miało być. Tajemnice wychodzą na jaw, co rodzi konflikty między przyjaciółmi. Dzieją się rzeczy niezwykłe, skomplikowane, wręcz dziwne.

W tej pozycji urzekła mnie bardzo psychologiczna fabuła. Autor daje czytelnikowi ogromne pole do popisu nad rozpracowaniem co, dlaczego, po co itp. Aura tajemniczości wywołuje ciarki. Do tego miejsce wycieczki naszych bohaterów również nadaje trochę mroczny klimat. Wątek religijny został smacznie wpleciony. Bohaterowie wyróżniają się, tym, że każdy z nich jest inny pod każdym względem. Totalnie inne charaktery, inne poglądy na świat, na kościół, na Boga. Dopracowani z każdej strony. Fabuła totalnie pogmatwana, można się pogubić, dlatego też wymaga od nas skupienia i czytania ze zrozumieniem. Mimo to nie odrzuca. Dzięki temu zabiegowi jeszcze bardziej wciągamy się w historię, która okazuje się, nie taka delikatna, jak mogłoby się na początku wydawać. W pewnych momentach zastanawiamy się, co jest prawdą a co wymysłem. Ależ mi się to podobało. Ciągle rozkminiałam, ciągle mój umysł pracował na najwyższych obrotach. Wiecie, że ja lubię te psychologiczne podejście do tematu, a tutaj cała książka to dosłownie rollercoaster emocji i myśli. Przez całą książkę utwierdzałam się w przekonaniu, że tak właśnie jest w życiu człowieka. Emocje pozytywne przeplatają się z negatywnymi. Wiele sytuacji ma wpływ na nasze postępowanie i życie. W pewnym momencie ten cały mętlik i zawirowania scalają się i dają nam konkretny obraz tego, co chciał przekazać nam autor.

Brawa dla niego. Ja chcę więcej takich pozycji. To jest naprawdę extra. WOW!

Gdybyście mogli cofnąć się w czasie skorzystalibyście z takiej okazji? Coś byście zmienili w swoim lub cudzym życiu? A może obawialibyście się ingerować w przeszłość?

Mimo pytań, które mogą przywodzić na myśl science-fiction tej książki z pewnością do niej zaliczyć nie można. Ba, wymyka się ona wszelkim próbom przypisania jej do konkretnego gatunku. Gratuluję autorowi odwagi i fantazji w stworzeniu fabuły, która zaskakuje, a nawet szokuje swoją konstrukcją. Ten pełen niedowierzania moment, kiedy nagle ścieżka, którą podążałam z głównym bohaterem rozmywa się, a wkraczam na grząski nieznany teren, będzie wracał do mnie jeszcze długo. Nie zdradzę więcej, by nie odbierać nikomu z Was przyjemności z odkrywania tego, co ukryte, ale wierzcie mi, przeżycie było ogromne!

Ale nie obawiajcie się, to nie powieść nastawiona na efekciarstwo, a głęboka analiza trudnych męskich relacji. Już w „Uznaniu” Autor dowiódł wnikliwości i ogromnej empatii w nazywaniu emocji, a „Pętlą” jeszcze dobitniej potwierdził swoje mistrzostwo w tym niełatwym zakresie. Bo najpierw określenie, a potem wiarygodne, naturalne i szalenie sugestywne zobrazowanie słowem emocji towarzyszących wystawionej na próbę zdrady męskiej przyjaźni jest zadaniem w moim odczuciu niebywale trudnym, a Autor uczynił to ze stuprocentową trafnością i do tego barwnym, bogatym w metafory językiem.

Historia zaczyna się od wyprawy czwórki przyjaciół na Łotwę w okolice tajemniczego Jeziora Czarciego, gdzie dochodzi do konfrontacji pomiędzy głównym bohaterem Piotrem i jego wiarołomnym przyjacielem Mateuszem. Podobno w tym miejscu może się wiele wydarzyć, ale nikt, ani bohaterowie, ani czytelnik nie jest gotowy na to, co przynosi przyszłość.

Moją ciekawość, fascynację i zachwyt nieszablonową fabułą zdominowało w kulminacyjnym momencie przerażenie. Bo nieodmiennie przeraża mnie skomplikowana ludzka natura zdolna do najokrutniejszych czynów, do nadawania sobie władzy potężniejszej od boskiej, do tworzenia mechanizmów obronnych umożliwiających ucieczkę w głąb siebie. Przeraża też ogrom hipokryzji, powielanie tych samych błędów, fanatyzm i despotyzm. A znalezienie się w głowie jednostki tak pogmatwanej wewnętrznie budzi masę trudnych, często sprzecznych emocji.

Opis książki na okładce nie zwiastuje nawet w kilku procentach tego, co niesie ta powieść. Ale trudno napisać więcej, by za dużo nie zdradzić. Przygotujcie się więc na pełną zaskoczeń, dynamiczną, niesamowicie wnikliwą i operującą kontrastami historię, która wstrząsa i przeraża, zmusza do zadawania pytań i poszukiwania odpowiedzi. Na pewno wymagającą skupienia i uwagi, ale czarującą pięknem języka i po prostu wybitną.

"Pętla" to książka łącząca thriller, obyczaj z elementami społecznymi i powieść psychologiczną. Moim zdaniem to jeden z tych tytułów, który zasługuje na to, by było o nim głośno. 

W. & W. Gregory - podobnie jak w "Uznaniu" - tak i tu stawia na męskie relacje. Osobiście zawsze chętnie sięgam po tego typu tytuły. Bohaterowie są świetnie wykreowani. Zagłębiając się w ich świat i problemy, mocno wczuwamy się w tę historię. Stawiamy pytanie: czy możliwa jest przyjaźń pomiędzy gorliwym katolikiem a zadeklarowanym ateistą? Tak odmienne postawy i poglądy. Czyj światopogląd zwycięży? Sprawy religii to dość delikatny temat, jednak autorowi świetnie udało się poprowadzić ten wątek. 

Na pewnym etapie życie chyba każdy z nas ma mnóstwo pytań okołoreligijnych. Zaczynamy wątpić, odczuwać strach przed piekłem i samym Bogiem. Czy z góry wszystko mamy zapisane, przeznaczone? Czy w ogóle mamy na coś wpływ? I co z naszą wolną wolą? 

Tym, co wyróżnia Gregor'ego spośród innych autorów to język, jakim operuje. Dynamika, metafory, porównania. Można wyczuć poezję, ale nie taką, do której przywykliśmy, a coś mocniejszego w wydźwięku. Przyznam, że to dla mnie ciekawe doświadczenie. Dużo tu celnych, krótkich zdań. Pierwszoosobowa narracja tylko podbija ten efekt. Uczucia, emocje i rozterki, jakie towarzyszą Piotrowi, bardzo szybko do nas trafiają. W pewnym momencie nie nadążałam za tym wszystkim. Przygniatały mnie własne myśli i refleksje.

Widać, że autor jest doskonałym obserwatorem otaczającej go rzeczywistości. Książka jest przesiąknięta gorzką, smutną prawdą. Wiele tu trafnych uwag i spostrzeżeń. Jednocześnie pojawia się również odrobina humoru. Takiego mimochodem, wynikającego z opowiedzianej historii. 

To nieoczywista, wstrząsająca historia o trudnych wyborach, próbie naprawy błędów oraz życiu na granicy prawdy i kłamstwa. Szukacie lektury zaskakującej, pokręconej, innej i tak bardzo prawdziwej i gorzkiej w odbiorze? Dobrze trafiliście, bo "Pętla" idealnie spełni Wasze oczekiwania. Jednak pamiętajcie, że nie jest to łatwa książka. A czy ja się dałam zapętlić? Myślę że momentami tak...