Ostatni dzwonek

Dwoje recepcjonistów w upadającym hotelu, każde z nich walczy o utrzymanie posady. W związku z redukcją personelu są na siebie skazani. Do tej pory widywali się stosunkowo rzadko, teraz muszą ze sobą współpracować. Ich zadaniem jest odnalezienie klientów hotelu, którzy na przestrzeni lat zgubili swoje obrączki. Z czasem sprawa ta przeradza się w zawziętą rywalizację, o całkiem satysfakcjonującą stawkę.

Książka zapowiadała się dość schematycznie, ale całkiem obiecująco w kontekście lekkiej, zimowej historii, ze zbliżającym się Bożym Narodzeniem w tle, niestety muszę napisać, że jest to najgorsza powieść autorki i strasznie się przy niej wynudziłam. Nie wiem, co poszło nie tak, ale z uroczej historyjki, książka zamieniła się w taniego harlequina.

Głównych bohaterów mamy dwójkę: Izzy jest ekscentryczną dziewczyną z sercem na dłoni, Lucas jest powściągliwy i nieco gburowaty. Oficjalnie się nie znoszą, lecz widać między nimi napięcie. Wciąż robią sobie na złość, lecz rzucają sobie również ukradkowe spojrzenia. Oboje chcą związku ze sobą, lecz wykręcają się od uczuć, jak tylko mogą, w imię czego? Nie wiem.

Ponad czterysta stron, przynajmniej o sto za dużo. Dziecinne dialogi, zachowania godne nastolatków z burzą hormonalną, z biegiem fabuły coraz nudniejsze sceny. Ot, romans bez polotu i fajerwerków. Niektóre zdarzenia upchnięte jakby na siłę, by książka osiągnęła określoną objętość. Od początku wiadomo, do czego całość zmierza. Podobnych historii każdy z nas widział lub czytał całe mnóstwo. Można tę historię opisać dosłownie w dwóch lub trzech zdaniach.

Miałam problem, żeby wczuć się w tę historię dlatego nieustannie po nią sięgałam i po paru stronach ją odkładałam. Połowę książki można by było wyciąć, a i tak czytelnik nie zdołałby się pogubić w tym, co czyta, gdyż większość zawartych w niej informacji, jest nieistotna.

Gdybym miała krótko podsumować tę powieść, to napisałabym, że jest to historia o kobiecie i mężczyźnie, którzy chcą iść ze sobą do łóżka, lecz na wszystkie możliwe sposoby utrudniają sobie to zadanie. Ciągle o tym dyskutują lub myślą i przez większą część nic z tego nie wynika. Ot lekki, niezobowiązujący, przydługi romans, który na długo nie zapadnie w pamięci.

Beth O’Leary jest brytyjską pisarką, której książki stały się bestsellerami i zostały przetłumaczone na ponad 30 języków. Autorkę można znać z takich książek jak „Współlokatorzy”, „Zamiana”, „W drogę!” oraz „Poszukiwany ukochany”.

„Ostatni dzwonek” jest komedią miłosną, która idealnie wpasowuje się w świąteczny klimat. Książka opowiada historię dwójki młodych ludzi, Lucasa, Brazylijczyka z niesamowitym ciałem oraz Izzy czarującej dziewczyny z doczepianymi różowymi pasemkami, którzy wszyscy dookoła uwielbiają. Oboje pracują w jednym hotelu Forest Manor. Izzy postanawia wysłać do Lucasa kartkę bożonarodzeniową z wyznaniem miłosnym. Jednak w święta Izzy widzi jak chłopak całuję się pod jemioła z jej współlokatorką. To po tym pomiędzy nimi wyrasta napięcie, oboje zaczynają sobie dogryzać. Niestety przez pandemię Forest Manor niestety zaczyna podupadać, ponieważ przez pandemię zarobki nie były takie same jak zawsze, wręcz ich nie było. Teraz para młodych niezwykle ambitnych ludzi musi odłożyć swoje uprzedzenia na bok i skupić się na ratowaniu hotelu.

„Ostatni dzwonek” to niezwykle wciągająca i lekka lektura, którą spokojnie można przeczytać, by oderwać się od trudności codziennego świata. Mimo że książka jest komedią z przeplatanym wątkiem miłosnym, opowiada ona nie tylko o miłości, ale też o rozłące z rodziną, problemami finansowymi, z którymi czasami się zmagamy oraz problemy natury emocjonalnej. Niesamowite jest to, że mimo tych wszystkich nie zawsze miłych wątków, potrafi ona umilić zimny wieczór.

Było to moje pierwsze spotkanie z tą autorką i jestem bardzo pozytywnie zaskoczona, całą książkę pochłonęłam w niezwykłym tempie. W trakcie czytania nie było momentu, w którym fabuła by mnie znudziła lub coś wydałoby mi się zbyt monotonne. Mogę pewnie powiedzieć, że „Ostatni dzwonek” mogłabym przeczytać jeszcze raz, a czerpałabym z tego taką samą przyjemność jak za pierwszym razem.

Moim zdaniem ta książka przypadnie do gustu fanom romansów, jak i komedii, lecz nie tylko.

Jest to na pewno dobra lektura, jeśli ktoś chce przekonać się do rozpoczęcia swojej historii z czytaniem książek.

N.K.

Szkolny Klub Recenzenta

Uwielbiam książki Bet’h Oleary. Moja miłość do jej twórczości rozpoczęła się od lektury „Współlokatorów”, którzy bez oporu skradli moje serce na tyle, ze zrobiłam jakieś dwa reready.

Przy każdej jej książce moje serce przyspiesza, raz szybciej, raz wolniej. „Ostatni dzwonek” zdecydowanie zalicza się to tej pierwszej grupy. Autorka miała świetny pomysł na fabułę: dwoje rywalizujących ze sobą wrogów będzie chciało ratować upadający hotel przed zamknięciem. Dlaczego? Bo to nie było dla nich tylko miejsce pracy, ale tez dom. W starociach pozostawionych w hotelu przez gości znajdą pudełko ze starymi obrączkami i pierścionkami, z wszystkich swych sił będą szukać właścicieli, a rywalizacji między nimi nie będzie końca.

Romans osadzony w hotelarskim świecie recepcjonistów? Jestem na tak. Ta niespieszna, lekko obyczajowa lektura choć dla niejednego będzie zbyt nudny dla mnie był doskonałą pozycją! Ci bohaterowie, ah, rozpływała się nad nimi! Byli tacy jak lubię: niewyidealizowani, poranieni, mający swoje „muchy w nosie”. Każdy z nich w swojej przeszłości przeżył bolesne chwile, rozumieli się jak nikt inny, ale przez pewne wydarzenia nie lubili się. Tą historie trzeba poznać, dać się wciągnąć w wir wydarzeń wewnątrz starego hotelu, kroczyć po korytarzach razem z bohaterami, wysłuchując ich rozmów z właścicielami starych pierścionków.

Moja słabość do książek autorki nie słabnie, wręcz przeciwnie, czekam na więcej, bo z każda kolejna książką funduje mi coraz to nowsze doznania. Tymczasem polecam wam „Ostatni dzwonek”. Gwarantuję, ze poczujecie przy niej cały wachlarz emocji.