Osadnicy na Żuławach. Tom 2. Nowe nadzieje

Książka "Nowe nadzieje" jest drugim tomem dylogii "Osadnicy na Żuławach" i zarazem kontynuacją powieści "Dziki Zachód". Zatem książki z tego cyklu należy czytać w odpowiedniej kolejności żeby zrozumieć wszelkie zależności oraz ciąg przyczynowo - skutkowy wszystkich wydarzeń. Autorka pierwszy tom zakończyła w taki sposób, że jak na szpilkach wyczekiwałam dalszych losów bohaterów. Muszę oczywiście wspomnieć, że książka urzekła mnie piękną szatą graficzną, cudownymi grafikami w środku oraz barwionymi brzegami, które idealnie nawiązują do fabuły. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo przyjemny w odbiorze, a dodatkowego smaku tej historii dodają wstawki z ówczesnym językiem, co sprawia, że książkę czyta się naprawdę szybko i z dużym zainteresowaniem oraz zaangażowaniem. Ja od pierwszych stron zostałam ponownie pochłonięta przez wykreowany przez pisarkę świat, co sprawiło, że przeczytanie tej historii zajęło mi jeden wieczór. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona, przemyślana, dopracowana i dobrze poprowadzona. Uważam, że autorka w rewelacyjny sposób oddała klimat tamtego okresu ukazując to jak wyglądało wtedy życie ludności, z czym musieli się oni zmagać. Ta historia ma naprawdę bardzo bogate tło historyczne. Widać, że autorka zrobiła naprawdę dogłębny reaserch. Zadbała tutaj o detale co bardzo mi się podobało, wiele elementów mnie zaskoczyło i mocno mną wstrząsnęło. Natomiast plastyczne i pobudzające wyobraźnię opisy sprawiły, że czułam się tak jakbym towarzyszyła bohaterom we wszystkich poczynaniach, codziennych obowiązkach, co uwielbiam w tego typu powieściach. Bohaterowie dylogii zostali w realistyczny sposób wykreowani. Jestem pewna, że nawet pomimo dzielących nas lat i okoliczności z powodzeniem moglibyśmy się z nimi utożsamić w niektórych kwestiach, podzielając podobne troski i dylematy moralne. Na kartach powieści mogłam tak naprawdę poznać kilka rodzin osadników. Jedni całkowicie skradli moje serce już w pierwszym tomie i z całych sił im kibicowałam, inni irytowali mnie wcześniej swoim zachowaniem, a moje zdanie na temat niektórych postaci ulegało zamianie w tej części historii. Jednak każdy z nich nie zasługiwał na to z czym musieli się mierzyć: strach o bezpieczeństwo siebie i swoich bliskich, walka o przetrwanie, ciężka praca, głód czy też trudne decyzje mające swoje konsekwencje. Ważne są tutaj również relacje międzyludzkie. Pisarka w cudowny sposób pokazała jak ludzie w skrajnych, niebezpiecznych i trudnych sytuacjach potrafili się zjednoczyć, pomóc sobie nawzajem, podzielić się tym co mają i nie oczekiwać niczego w zamian. Autorka świetnie buduje napięcie, tak naprawdę trudno przewidzieć co wydarzy się na kolejnych czytanych stronach, jak zachowają się bohaterowie, jak potoczą się ich losy i jakie kłody jeszcze zostaną rzucone im pod nogi! Z przejęciem, strachem i czasami łzami w oczach czytałam niektóre fragmenty tej opowieści. Udało mi się zżyć z bohaterami. "Nowe nadzieje" to emocjonująca, poruszająca i wartościowa historia, która pokazuje, że nadzieja umiera ostatnia. Świetnie spędziłam czas z tą książką oraz jej bohaterami i czekam już na kolejne powieści spod pióra autorki w takim klimacie. Polecam!

"Nowe nadzieje" to druga część serii "Osadnicy na Żuławach". Rodziny, które zasiedliły Żuławy zmagają się z wieloma problemami, w tym z brakiem pożywienia oraz opału, bo w końcu to tereny w większości bezdrzewne. Obiecywano im żyzne gleby, a póki co spotkali się z zalanymi polami, z których trzeba odpompowywać wodę. Niektóre tereny są w dalszym ciągu zaminowane i właśnie podczas wybuchu niezabezpieczonej miny życie stracił jeden z przesiedleńców.

Ludzie wykazują się jednak niezwykłym hartem ducha, odwagą, walczą ze strachem, biedą, kombinują jak mogą. Część z nich angażuje się do pracy zarobkowej, ale niestety inni do pracy się nie garną przegrywają z nałogiem w postaci alkoholu.

Lata powojenne wymagały poświęceń, ale i pomocy której spodziewano się od rządu. Ludzie pomagali sobie także nawzajem, ratując się strawą, opieką nad dziećmi, oferując innym pomoc w postaci pracy. To godne podziwu, bo w końcu wszystkim było ciężko i nie każdy był tak wspaniałomyślny, że w swoich planach uwzględniał sąsiadów czy nieznajomych.

"Nowe nadzieje" to kolejna pouczająca literacka podróż do czasów, gdy życie było problematyczne. W tej części opowieść również snuta jest z punktu widzenia starego domu podcieniowego, który jako bystry obserwator przekazuje wiele ciekawostek i dzieli się swoimi doświadczeniami.

Sylwia Kubik jak mało kto potrafi zaangażować czytelnika w opowieść, którą się przeżywa, towarzyszy bohaterom w ich smutkach, małych radościach, w poszukiwaniu szczęścia i miłości. Autorka stworzyła bardzo poruszającą powieść o budowaniu wspólnoty, odnajdowaniu swojego miejsca na ziemi, ale i o ludzkich bolączkach, słabościach, wyzwaniach i nadziei na to, że jeszcze będzie pięknie.

Powieść ta kończy się w takim momencie, że być może kiedyś doczekamy się kontynuacji losów bohaterów. Chciałabym bardzo móc ponownie wrócić na Żuławy, bo świetnie się czyta takie historie. Polecam serdecznie!

,,Bo w życiu jest tak, że nikt niczego nie daje za darmo. Jak się człowiek sam przy swoich sprawach nie zakręci, to inny tego za niego nie zrobi”

Huk po wybuchu miny długo niósł się po żuławskiej ziemi. Mieszkańcy sparaliżowani strachem, bali się zrobić choćby najmniejszy krok. Z oddali słychać było jedynie rozdzierający serce krzyk. Ktoś, zupełnie niespodziewanie stracił szansę by żyć. Ktoś inny, dostał możność by uczynić swoją codzienność jeszcze lepszą i zawalczyć o swoje marzenia. Dla wszystkich wokół, była to niezwykle okrutna lekcja jak kruche i ulotne, może być ludzkie życie.

Nowa codzienność dla przesiedleńców jest bardzo trudna. Na karku czują już powiew zimy, na którą nie są przygotowani. Zalane pola, marne zbiory i brak opału, nie napawają optymizmem. Nie łudzą się również, że rząd pomoże im rozwiązać te problemy. Wiedzą, że są zdani sami na siebie i ogromną zaciętością walczą o lepsze jutro.

Celina, która ucierpiała po wybuchu miny, nie potrafi się pozbierać. Czuje, że nic dobrego już na nią nie czeka. Tkwi w zawieszeniu, niezdolna do jakiejkolwiek reakcji. Z marazmu, wyrywa ją rozmowa z Feliksą, która niezbyt delikatnie ale za to niezwykle skutecznie uświadamia ją, że straciła mnóstwo cennego czasu na użalanie się nad sobą. W Celinę niespodziewanie wstępuje nowy duch i postanawia walczyć o swoje marzenia. Mimo początkowego zagubienia, Cela wykazała się wielkim hartem ducha. Nie schowała się przed światem ale z całą mocą postanowiła odmienić życie dzieci, prowadząc szkołę. Jest absolutną bohaterką tej historii. Bardzo szkoda mi Feliksy, która marząc o wielkiej miłości, stała się jej ofiarą. Tak wiele niesłusznych oskarżeń i pretensji padło w jej stronę, bez choćby najmniejszej chęci szczerej rozmowy. Postępowanie Wandy, również niczego nie ułatwiało a niewypowiedziany żal i bezpodstawna zazdrość, skutecznie zatruwały jej życie.

Dom Loewena niestrudzenie dzieli się swoimi przemyśleniami. Jest szczery do bólu, nie przejmując się zupełnie zdaniem innych. Ma w sobie ogrom spokoju i dumy, ale tej wyłącznie pozytywnej. Zna swoją wartość i nikt ani nic, nie jest w stanie zburzyć jego spokoju.

Mimo tak wielu zdarzeń i zawirowań, akcja niczym strumień, ma swój powolny bieg. Nie ma w niej zbędnego pośpiechu a jedynie spokój. Bardzo to doceniam, gdyż mogę spokojnie delektować się powieścią. Nie mogę nie wspomnieć o przepięknym wydaniu i równie czarujących barwionych brzegach. Niezmiennie uwielbiam książki Sylwii. Mimo trudnych tematów, jakie niejednokrotnie porusza, zachowuje swoją delikatność i wrażliwość.

Czy u Was też tak mroźny wiatr hula po polach? Wróciłam właśnie do domu przemarznięta do szpiku kości. W takich momentach doceniam, że wracam do ciepłego mieszkania , gdzie nie muszę się martwić o opał. Ani skąd go zdobyć, ani go nie szukać. Wystarczy, że odkręcę bardziej kaloryfer i już nie marznę. Uzmysławiam sobie, że nie mam co narzekać. A po lekturze "Nowych nadziei" tym bardziej. W drugim tomie ponownie odwiedzamy przesiedlencow na Żuławskiej ziemi. Ponownie uczestniczymy w ich codziennych zmaganiach, które stanowią nie lada wyzwanie. Jest walka o byt, o gospodarstwo, o zdobywanie pożywienia, osuszanie zalanych terenów. Jest ból, cierpienie, strata, rozgoryczenie. Są marzenia i tląca się nadzieja. Jest też wsparcie zupełnie obcych ludzi, wzajemna pomoc i życzliwość. A także miejsce na miłość. Dodatkowo powraca osobliwy narrator w postaci domu podcieniowego, który jest świadkiem historii oraz bacznym obserwatorem toczących się zmagań o przetrwanie mieszkańców.

Sylwia Kubik w niezwykle mistrzowski i jakże wciągający sposób, kreśli obraz życia osadników okolic Marienau i Myszkowa, odkrywając ich historie, marzenia i trudne zmagania. Fabuła jest porywająca, a postacie pełne głębi i autentyczności co sprawia, że trudno oderwać się od lektury.

"Nowe nadzieje" są prawdziwą, uczciwą podróżą poprzez ludzkie cierpienia, ale też wytrwałość i zawziętość w obliczu tak trudnych, powojennych czasów , na nieznanym terenie.

Autorka umiejętnie wciąga nas w życie swoich bohaterów, ujawniając ich wewnętrzne konflikty, marzenia i walkę o przetrwanie. Pani Sylwia po raz kolejny mnie nie zawiodła i pokazała, że jest mistrzynią w pisaniu powieści historyczno-obyczajowych. W niesamowity i obrazowy sposób przedstawiła rzeczywistość ówczesnych czasów, tak jak mogło to wyglądać naprawdę. Jej bohaterzy cierpią, patrząc bezradnie na śmierć swoich bliskich i sąsiadów. Z ogromną determinacją krążą po okolicznych miejscowościach, szukając swojego miejsca do życia, do osiedlenia się na stałe. Walczą o życie, a wreszcie o miłość. Pomimo wszystko wierzą w lepsze jutro.

Warto zaznaczyć, że książka, jak i cała dylogia porusza ważne tematy takie, jak miłość, rodzina, przyjaźń, przemijanie, upór i determinacja, prowokując do refleksji nad własnym życiem. Gorąco polecam wszystkim poszukującym książki, która poruszy ich serce i umysł.

Tych kilka rodzin, które poznaliśmy w poprzedniej części nadal musi mierzyć się z tak innym od znanego im klimatu, inną ziemią i jakże innymi możliwościami. Żuławy to piękna kraina, ale dla ludzi wychowanych przy lasach, pagórkach, górach, wartkich strumykach w otoczeniu mnóstwa różnorodnych drzew, jawi się jako kara za grzechy... Ziemie Odzyskane wymagają od nich wiele nakładu pracy, a władza...cóż władza w pierwszej kolejności musi zadbać o stolicę i niby jest, ale tak jakby jej nie było. Łatwo nie jest, jednak upór, wizja czegoś lepszego pcha osadników do przodu.

Pierwsza część skończyła się w takim momencie, że na kontynuację czekałam z niecierpliwością. Nie napiszę Wam jakie były skutki tego wydarzenia, za to gorąco zachęcę do sięgnięcia po całą dylogie. To jak Sylwia Kubik przelała na papier historię powojennych Żuław, ludzi którzy tam trafili zasługuje na pełne uznania słowa. Bohaterzy są niezwykle dobrze wykreowani, tacy żywi, realni do szpiku kości, niektórych można lubić i kibicować im całym sercem, a niektórych...ech, ma się ochotę postawić do pionu.

Powojenna zawierucha, szukanie własnego kąta, własnej drogi życiowej, walka o przetrwanie, o to aby było co jeść, marazm po ciężkich przeżyciach i chęć poprawy egzystencji. Nadzieja jaka tli się w mieszkańcach nie mogła mieć lepszego finału niż przy ostatniej wigilijnej scenie. Bo czyż nie tym właśnie jest Boże Narodzenie... nadzieją na lepsze?

Ponownie, podobała się mi narracja domu Loewena, który nie owija w bawełnę, jak trzeba to i deską przyłoży...a i on też czeka...

Ja również czekam, bo autorka nie zamknęła tak całkiem drzwi tej niezwykłej historii. Chętnie przeczytam dalszy ciąg bo naprawdę ciężko było mi opuścić bohaterów... Czytajcie lub słuchajcie, naprawdę warto.

Grupa osadników z Wołynia, która w lecie przybyła na Żuławy powoli przyzwyczajają się do nowego miejsca do życia. Nie jest to łatwe, bo praktycznie zostali pozostawieni sami sobie a zbliżała się zima. Zima, na której przyjście nie byli przygotowani. Brakowało opału i żywności. Brakowało bezpieczeństwa. Jednak wciąż w ich sercach tliła się nadzieja…

Czekałam na tę książkę… Bardzo czekałam, bo po wydarzeniach, które miały pod koniec pierwszego tomu Osadnicy na Żuławach byłam ciekawa jak potoczą się losy bohaterów… Była ciekawa czy uda im się pogodzić z nową rzeczywistością… Pogodzić z decyzjami innych… Jednak nie wiedziałam, że ten tom tak mnie zaskoczy... Oczywiście pozytywnie, bo autorka kompletnie namieszała w życiu znanych i w większości lubianych bohaterów. Oj, nie było im łatwo. Co chwilę los rzucał im kłody pod nogi… Życie w nowym miejscu zostało okupione wieloma trudnościami… Problemami… Smutkami… Owszem były też iskierki radości i nadzieja, która dodawała sił do dalszego trwania w beznadziei... Były osoby, które rozjaśniały ciemne dni… Nowe nadzieje to fikcja literacka, ale czytając niniejszą pozycję cały czas zastanawiałam się na ludźmi, którzy wiele lat temu zostali wyrwani ze swoich domów i rzuceni w nowe miejsce… Zostali rzuceni na tereny, które przyznane nam zostały po zakończeniu drugiej wojny światowej… Z pewnością ich losy były podobne do tych, których mogliśmy poznać w cyklu Osadnicy na Żuławach. Z pewnością mieli takie same nadzieje… Z pewnością zetknięcie się z rzeczywistością było bolesnym upadkiem i prawdziwą walką o przyszłość. Nowe nadzieje to książka, która daje do myślenia... To historia obrazująca wichry historii i politykę, która za nic ma zwykłych ludzi. Absolutnie polecam tę niezwykłą historię. I mam szczerą nadzieję, że jeszcze kiedyś będziemy mieć szansę by zajrzeć jak radzą sobie poznani dzięki tej historii bohaterowie.

Trudno uwierzyć, że powieść, poruszająca tak trudne tematy, może jednocześnie tętnić pozytywnymi emocjami, nieść mądre przesłanie i jednocześnie otulać ogromną dawką nadziei… Cóż tu dużo pisać – świadczy to o ogromnym talencie autorki!

Nowy start Kresowian na żuławskich ziemiach był niezwykle skomplikowany – pełen niepokoju, pracy ponad siły, głodu, problemów z ogrzewaniem. Osadnicy miotali się w ciągłej obawie – jak nie przed gwałtami i wymuszeniami ze strony żołnierzy Armii Czerwonej, to przed szabrownikami lub walczącymi o przetrwanie rodakami.

Naprawdę dużo dowiedziałam się o całym procesie transferu przesiedleńców. Ten, kto tym działaniom nadał nazwę „repatriacji”, czyli „powrotu do ojczyzny”, musiał mieć naprawdę sporą wyobraźnię, koniecznie pragnąc podkreślić ich propagandowo pozytywny wydźwięk.

Podziwiam wolę przetrwania osadników, wysiłek włożony w próbę pogodzenia się z nowymi warunkami. Szczególną uwagę zwróciłam na pionierów z Myszkowa, na ich przedsiębiorczość, determinację i niezwykły optymizm. Przecież nie był im znany cel transportu, a o tym, gdzie się osiedlą, często decydował przypadek. Znalezienie odpowiedniego opuszczonego domu, nadającego się do zamieszkania, również stanowiło wyzwanie. Zniszczenia po walkach, celowe wyburzenia przez Niemców, podpalenia Rosjan skutkowały ruinami, brakiem szyb, światła, wody. Do tego niedobór sprzętu, brak zwierząt, zaminowane pola. Jak nie stracić nadziei, jak oswoić rozczarowanie, jak zapomnieć o dobrym czasie na Kresach? A oni potrafili być solidarni, otwarci na potrzeby innych i po ludzku – życzliwi. Można przecież zapuścić korzenie, dać szansę nowym znajomościom, cieszyć się każdą dobrą chwilą. Jedna z bohaterek dzieli się z siostrzenicą ważną radą – trzeba nauczyć się nie myśleć o tym, co było złe, ale starać żyć najlepiej, jak to możliwe.

Czytelniku – nie czekaj dłużej - zaparz herbatę, usiądź wygodnie i zaczytaj się. Pomyśl o tym, jak wiele posiadasz, jak wygodnie żyjesz, doceń, że nie marzniesz i nie jesteś głodny… Ta literacka podróż na Żuławy, to nie tylko cudowna rozrywka, ale również potrzebna lekcja.