Ogrody ciszy

Zdarzają się książki, których recenzje przychodzą zdecydowanie najtrudniej. Najłatwiej napisać opinię książki lekkiej, łatwej i przyjemnej albo po prostu takiej, która najbardziej się nam podobała. A co kiedy w nasze ręce trafia literacka waga ciężka? Czy książeczka licząca sobie zaledwie 98 stron może zostać zaliczona do takiej kategorii? No i czy tak krótka książeczka finalnie może zmieść czytelnika z planszy? Za chwilę postaram się udzielić Wam kilku wskazówek w tym zakresie. Nie będzie to jednak lekkie. Uwaga! Uwaga! Przed nami jedna z najtrudniejszych książek jakie ostatnio wpadły w moje ręce. Tutaj świat całkowicie wywraca się do góry nogami. Zapraszam!

"O nic nie pytasz, nad niczym się nie zastanawiasz, właściwie nic nie mówisz i nic nie myślisz. Piękny byłby świat, gdyby wszyscy, tak jak ty, zupełnie nie myśleli. Takich obywateli właśnie potrzebuje państwo. Niemyślących."

Przyszłość. Ludzkość zostaje skrajnie podzielona. Część z ludzi, ta urodzona w wyższych strukturach otrzymuje możliwość życia i decydowania o śmierci pozostałych. Kolejna część zostaje zamknięta w obozach koncentracyjnych, w których zostają zgładzeni dla ich własnego dobra. Orfeusz jest jednym z psychologów działających w obozie. Do jego zadań należy przygotowanie oraz przekonanie ludzi, że czekająca ich śmierć to najlepsze, co tylko może ich spotkać. W pewnym momencie do jego gabinetu zostaje skierowany człowiek - numer, który jednak nie chce umierać. Cały system wartości, którymi do tej pory kierował się Orfeusz zostaje wywrócony do góry nogami. Nasz bohater zaczyna się zastanawiać czy świat, w którym funkcjonuje nie jest wielkim oszustwem.

Za sprawą Marka Grabowskiego trafiamy do świata, w którym tak naprawdę nie chcielibyśmy przebywać ani przez chwilę. Tutaj śmierć staje się przyjemnością, wyzysk i manipulacja normą. Jest szaro i depresyjnie. Z każdego wersu czuć bijący chłód. Ludzkie płody zostają zamykane w Słoikach Życia, ludzie żyją w odizolowanych od siebie, ogrodzonych miastach, a zwykła łapówka staja się podatkiem. W mieście funkcjonuje również obóz koncentracyjny, w którym przekonuje się ludzi, aby z uśmiechem na twarzy poszli do komory, bo przecież większy będzie z nich pożytek, a co za tym idzie większe spotka ich szczęście, jeśli zostaną przerobieni na dereż - substancję, z której można wyprodukować w zasadzie wszystko zaczynając od butów, kończąc na lakierze do włosów. Ludziom wmawia się również, że aborcja to najprzyjemniejsza czynność, jaką możemy sprawić płodom. Nie ma tutaj również miejsce na znany nam kościół. Ludzkość powróciła do wierzeń w wielkich i wszechmocnych greckich bogów.

"Ogrody ciszy" zabierają nas do świata w którym kłamstwo i hipokryzja to norma. Orfeusz, psycholog świadczący swoje usługi w miejscowym obozie koncentracyjnym i jego pusta jak lalka żona to duet, jakiego jeszcze nie widzieliście.

W trakcie lektury "Ogrodów ciszy" smutek będzie mieszał się Wam z poczuciem niesprawiedliwości, a gniew z zaskoczeniem. Marek Grabowski przedstawia nam wizję świata, którego za wszelką cenę chcielibyśmy uniknąć. Jak się okazuje zmiany jakie w nim nastąpiły nie dają możliwości powrotu do poprzedniego systemu wartości.

Mimo tego, że książka liczy sobie jedynie 98 stron potrafi zmieść czytelnika z planszy. Jest to zdecydowanie emocjonalna waga ciężka, która wypali głęboką dziurę w Waszych sumieniach.

Opowieść Marka Grabowskiego będzie idealną lekturą dla każdego fana Georgea Orwella i Aldousa Huxleya. Zarówno "Rok 1984" jak i "Nowy wspaniały świat" spokojnie mogą stanąć w szranki z historią przedstawiona w powieści Grabowskiego. Również czytelnicy "Żon ze Stepford" Iry Levina i "Wybornego trupa" Agustiny Bazterricy będą usatysfakcjonowani.

"Ogrody ciszy" śmiało mogę Wam polecić! Pamiętajcie tylko, że z wyprawy do świata przedstawionego przez Marka Grabowskiego nie wrócicie już tacy sami. Ta książka wypala emocje i zostaje w głowie jeszcze na długo po przeczytaniu. Z przyjemnością sięgnę po kolejne pozycje spod pióra tego autora!

Pierwszy raz w życiu zatkało mnie totalnie po przeczytaniu książki. Tak zszokowana to chyba nigdy nie byłam. Krótka pozycja, a ma taką moc, że po przeczytaniu trzeba się porządnie otrząsnąć. Dobre to jest i takie oryginalne, że aż strach. Poza tym taka krótka, ale mówić o niej można bardzo długo. Daje do myślenia. Mam nadzieję, że taka przyszłość nigdy nie będzie miała miejsca. Oby kolejne pokolenia nie musiały być składnikiem do tworzenia lakieru do paznokci czy też innych przedmiotów i produktów.

Wizja przyszłości, jaką przedstawił autor, z jednej strony jest zwariowana, a z drugiej okropna i przerażająca. To na pewno pozycja dla osób, które podejdą do tej fabuły z otwartym umysłem, gdyż niektóre, tkliwe tematy przedstawione są dość intrygująco. Nie można zarzucić autorowi braku wyobraźni. Powiedziałabym nawet, że rozbujał ją i to na maksa i tym mnie kupił. Teraz wiem, że można spodziewać się po nim wszystkiego i za każdym razem zaskoczy nas na nowo.

Podczas lektury nie wiedziałam czasami, czy mam się śmiać, czy płakać, ale oczywiście w pozytywnym znaczeniu tego sformułowania. Żona Orfeusza to dla mnie kobieta, która mądrością nie grzeszyła. Jakby wypuszczona z wariatkowa, ale za to jej postać, zapada w pamięć i rozbawia czasami do łez.

Nie będę Wam pisać, o czym dokładnie jest fabuła, bo ta książka nie ma nawet 100 stron. To jest pozycja na raz, więc pisanie tutaj o fabułę za dużo zdradzi. Chciałabym, żebyście sami zderzyli się z tym obrazem przyszłości.

Nie no powiem Wam, że nawet jak pisałam tę recenzję, to w głowie siedziały mi obrazy z tej książki. Przeraża mnie to, bo z jednej strony to jest wręcz niewiarygodne, ale z drugiej strony ogłupianie ludzi, likwidowanie ich i tworzenie nowoczesnych obozów koncentracyjnych wydaje się też bardzo realne, jak tak o tym głębiej pomyśleć.

Książka warta przeczytania skłania do przemyśleń i w pewnych momentach nawet rozbawia. Fabuła wydaje się ciężka, a tu mimo poważnych tematów, czuć pewną lekkość tej historii.

Polecam! Jestem pewna, że Was również pochłonie.

"Strach jest zawsze, kiedy idziemy ku jakiemuś celowi" - M. A. Grabowski

"Ogrody ciszy" to inny styl pisania niż ten który dotąd czytałam. Tutaj wszystko prowadzi nas do refleksji, każde zdanie, sytuacja. A gatunki przeplatają się z sobą. Fikcja miesza się z prawdziwymi, postaciami, historią, rzeczami.

Znajdujemy się w obozie koncentracyjnym w którym pracuje Orfeusz jako psycholog. Mówi wszystkim więźniom, że właśnie znaleźli się w bezpiecznym miejscu i niczego się nie muszą bać. Zadziwiające jest to prawda? Dookoła Orfeusza znajdują się osoby o greckich imionach, a także zwyczaje i rzeczy zaczerpnięte z mitologii greckiej. Zdziwieni? To jeszcze nie koniec. W wielu sytuacjach zauważymy latające małe robociki lub maszyny mówiące i zarazem wykonujące jakieś drobne czynności. Jednym zdaniem w tej książce mamy złączenie gatunków: fantasy, historii, si-fi, psychologii. Całość łączy spójną ideologia wyznawana przez Orfeusza i resztę personelu obozu. Myślenie głównego bohatera zmienia się jednak nie tak od razu, gdy do obozu przybywa człowiek o numerze: 812713.

Jest to dość moim zdaniem cięższa literatura. Dlaczego? Ponieważ przy czytaniu naprawdę musimy się skupić by zrozumieć myśli schowane na zdaniami, ideologię wyznawców, zachowania bohaterów i ukryte sensy. Religia miesza się z mitami greckimi, aborcja z czymś na wzór rozbudowanego invitro, historia z współczesnością, a nawet przyszłością.

A postacie wyglądały mi na przeciwieństwa: on zapatrzony ślepo w system i swoją pracę, ona dość luźno podchodząca do rzeczywistości. Po czasie zauważyłam jak bardzo zmieniło się podejście Orfeusza do jego wartości i zarazem do ludzi w jego otoczeniu. Widziałam jak powoli otwierają się mu oczy.

A także zrozumiałam znaczenie tytułu książki w głębszym znaczeniu już myślałam.