Ogród rozpaczy ziemskich

Najlepsza powieść tej jesieni. 2 razy już machnęłam.

Ogród rozpaczy ziemskich Beatriz Serrano to powieść, która z brutalną szczerością obnaża kontrast między instagramową perfekcją a duszną pustką codzienności. Marisa, trzydziestoparoletnia mieszkanka modnej dzielnicy Madrytu, ma wszystko, co w teorii powinno gwarantować szczęście – stabilną i kreatywną pracę w agencji reklamowej, wygodne mieszkanie, stały dostęp do kultury i przyjemności. Dni spędza w Muzeum Prado, wieczory na balkonie z kieliszkiem wina. Z sąsiadem utrzymuje swobodną relację opartą na fizyczności, a ze starą przyjaciółką odświeża wspomnienia z czasów studenckich. Na papierze jej życie jest kompletne – lecz w środku rozgrywa się zupełnie inna historia.

Serrano tworzy portret kobiety, której codzienność powoli rozpada się na fragmenty. Utrata jedynej przyjaciółki z pracy staje się punktem zapalnym – nagle zaczyna brakować nie tylko rozmów, ale też poczucia bycia zauważoną. Leki uspokajające przestają przynosić ulgę, rozrywki tracą smak, a wizyta w supermarkecie nie jest już namiastką terapii. Autorka w niezwykle sugestywny sposób pokazuje, jak łatwo pozorny dobrobyt może zamienić się w ciężar, który przygniata do ziemi.

Tytuł powieści to czytelne nawiązanie do tryptyku Hieronima Boscha, którego fragmenty bohaterka ogląda w Prado, szukając ukojenia. To nie tylko punkt orientacyjny fabuły, ale też symbol – ogród, który miał być miejscem piękna, staje się polem rozpaczy, z której nie ma prostego wyjścia. Serrano z wprawą przeplata codzienne obserwacje Marisy z wewnętrznym monologiem pełnym autoironii, sarkazmu i smutku, tworząc przejmującą mozaikę współczesnej samotności.

Powieść błyszczy realizmem – autorka nie boi się mówić o przyziemnych, czasem nieatrakcyjnych aspektach życia. Opisuje pracę w korporacji, gdzie pod maską kreatywności kryje się wypalenie i wyścig o względy klientów. Ukazuje wieczorne rytuały, które mają wypełnić pustkę – filmy na YouTubie, szybkie randki, zakupy. Zamiast wielkich dramatów, są tu mikro-pęknięcia codzienności, które z czasem tworzą niebezpieczną rysę w psychice.

Marisa jest postacią boleśnie autentyczną – jednocześnie zabawną, irytującą i rozbrajająco szczerą. Jej obserwacje Madrytu, ludzi i samej siebie potrafią wywołać śmiech, ale też westchnienie smutku. Serrano pokazuje, że kryzys może przyjść po cichu, nawet wtedy, gdy z zewnątrz wszystko wygląda na poukładane. W tej szczerości tkwi siła książki – czytelnik może poczuć się współuczestnikiem jej milczącej walki.

Ogród rozpaczy ziemskich to powieść nieoczywista – łączy w sobie gorzką satyrę na styl życia klasy średniej z intymnym studium depresji i alienacji. To historia, która nie moralizuje, ale zostawia czytelnika z pytaniami o sens, o to, czym naprawdę jest spełnienie, i czy można je odnaleźć bez udawania przed sobą. Serrano oferuje literaturę współczesną w najlepszym wydaniu – ostrą jak kadr bez filtra, a jednocześnie dziwnie kojącą w swojej prawdzie.

Powieść, która zrobi wam dzień, rozśmieszy żeby za chwilę piekielnie zasmucić, pokazać świat takim, jaki jest, dotknąć do głębi, ale cóż... takie własnie jest życie, smutne, prawdziwe, pełne wzlotów i upadków, momentów absurdu, szczerego śmiechu i nieszczerych relacji. Marisa skradła mi serce od pierwszej do ostatniej strony i zostanie w nim na długo. <3

Piekielnie inteligentna Beatriz Serrano zabrała mnie na maraton doskonałej literatury pełnej cytatów, które mogłabym wyryć sobie w ścianie. To bez wątpienia jedna z najmocniejszych książek o millenialsach jakie czytałam. Jest ostro, szczerze i sukowato, czyli to co wszyscy lubimy najbardziej. Marisa to godna reprezentantka korporacyjnych niewolników, która spowita orfidalem i głębokim poczuciem osamotnienia żyje od piątku do piątku z nadzieją, że stanie się coś, co wyrwie ją z marazmu codzienności i tchnie w nią jakiś sens życia. Nudne dni umila sobie filmikami na Youtubie od których jest uzależniona i niezobowiązującym seksem z sąsiadem. Jednak to nie fabuła stanowi o sile tej książki - to moc spostrzeżeń tak trafnych, tak przerażająco trafnych, że trudno się z nich otrząsnąć. Genialna powieść.

Beatriz Serrano opowiada o młodej kobiecie uwięzionej w pułapce niezadowolenia; kobiecie, która wiedzie z pozoru idealne życie, ale czuje coraz większą udrękę, samotność i egzystencjalną pustkę. Marisa płacze, kiedy dzwoni budzik, bo nienawidzi pracy w agencji reklamowej. Łyka środki uspokajające i ogląda godzinami YouTube, by choć na chwilę złagodzić lęk i frustrację, uciec od rzeczywistości. Działa w trybie przetrwania i coraz bardziej traci samą siebie. Beatriz Serrano zagłębia się w kryzysy współczesnego człowieka – podejmuje tematy dotyczące zdrowia psychicznego, feminizmu, uzależnień, wpływu mediów społecznościowych, straty, samotności i goryczy rozczarowań. Oczami Marisy, z humorem i sarkazmem, obnaża kapitalizm i korporacyjne realia – personalne i zawodowe napięcia, grę pozorów, absurdy, hipokryzję, presję sukcesu. I co najważniejsze – pisze o smutku i pustce, które zagnieżdżają się w pozornie idealnym życiu. Trudno było mi utożsamiać się z Marisą jako bohaterką, ale rezonowały ze mną jej zmagania – bo ta postać doskonale odzwierciedla kondycję psychiczną współczesnego człowieka; kryzysy, których doświadczamy w związku z pracą, presją społeczną i relacjami międzyludzkimi. Przejmująca jest samotność Marisy, jej zagubienie, lęk i wewnętrzna walka z samą sobą – ale sarkazm i cięty humor Beatriz Serrano łagodzi ten smutny przekaz (podobnie zresztą jak i zakończenie, które, choć nagłe i niespodziewane, przynosi odrobinę nadziei).

Powieść, która uświadamia, że można czuć się samotnym w wielkim mieście. Że praca, rutyna i niesatysfakcjonujące więzi mogą stać się źródłem frustracji, niezadowolenia, samotności i lęku – pułapką, z której trudno się wyzwolić. I że wbrew pozorom nie jesteśmy sami – to rzeczywistość, którą wielu z nas doskonale zna.