Niemożliwe życie /opr. mkk./

Siedemdziesięciodwuletnia Grace, emerytowana nauczycielka matematyki mieszkająca w Anglii otrzymuje niespodziewany list. Dawna znajoma zapisała jej dom na Ibizie. Kobieta jest zaskoczona i niezdecydowana ale ostatecznie postanawia wyjechać. Tam rozpoczyna się przygoda jej życia, tylko czy jest na to gotowa? W jakim wieku człowiekowi już coś nie wypada? Jakie tajemnice skrywa wyspa?

Jest to opowieść Grace o tym jak zmieniło się jej życie po otrzymaniu listu od dawnej znajomej. Opowieść o przeszłości, która w niej tkwi, o niepogodzeniu się ze stratą, obwinianiu się o śmierć dziecka i o tym, że na nic nigdy nie jest za późno. Grace jest tutaj jedynym narratorem. To nietuzinkowe połączenie powieści obyczajowej z fantasy, które bardzo się mi podobało. Autor w dużej mierze zwraca uwagę czytelnika na naturę, na to jak inwazyjny wpływ ma na nią człowiek, jak bardzo chęć tworzenia nowych miejsc dostępnych jako atrakcja turystyczna niweczy to co piękne i może całkowicie zagrozić wyjątkowym gatunkom flory i fauny.

Wciągająca, troszke kojarzy się mi ze stylem powieści Musso przez te magiczne i wyjątkowe zdolności. Otwierająca oczy na bardzo ważne, a zapomniane i pomijane na codzień kwestie. Pełna tajemnic, trzymająca w napięciu i taka sięgająca dużo głębiej. Niezwykle dobrze się mi ją czytało i z ciężkim sercem ją odkładałam, czekając niecierpliwie kiedy znów zanurzę się w tej historii. Nie spodziewałam się, że książka aż tak przypadnie do mojego gustu, bo rzadko sięgam do takich pozycji czytelniczych. Jednak było warto. Serdecznie polecam.

Moim zdaniem, to jedna z tych książek, przy których, gdy już po dwudziestu minutach będziesz sprawdzać, ile jeszcze stron przed Tobą. Nie dlatego, że zastanawiasz się, czy ją porzucić, ale po to, żeby wiedzieć, ile jeszcze rozrywki Ci zostało i czy powinnnaś przełożyć plany na popołudnie.

„To, co zamierzam ci opowiedzieć” – zaczyna Grace – „to historia, w którą nawet ja trudno uwierzyć”...

Autorka zabiera czytelników w podróż pełną drugich szans i autorefleksji, gdy Grace Winters, emerytowana nauczycielka matematyki, niespodziewanie dziedziczy dom na Ibizie po dawno niewidzianym przyjacielu. Zamieniając znane wygody swojego domu na tajemnice Morza Śródziemnego, przybycie Grace z biletem w jedną stronę i otwartym sercem przygotowuje grunt pod jej przemianę. Bohaterka potrzebuje Ibizy bardziej, niż zdaje sobie sprawę. Smutek głęboko wniknął w jej duszę, żal się pojawił się żal, słowem - straciła poczucie własnej wartości i stała się niemal nieczuła na możliwość szczęścia. Grace udaje się na Ibizę do domu, który odziedziczyła, próbując zrozumieć śmierć swojej przyjaciółki. Nagle jest zmuszona wyjść poza swoją strefę komfortu i zaprzyjaźnić się z ekscentrykami z Ibizy, którzy wystawiają ją na ich dziwaczne pomysły.

Malownicze opisy surowego piękna wyspy i zagadkowych spotkań, których doświadcza, są niewątpliwie urzekające. Oprócz tego, Matt Haig wprowadza intrygujące tematy dotyczące stawiania czoła przeszłości, doceniania tajemnic życia i czasami niewytłumaczalnego piękna otaczającego nas świata.

Styl pisania Haig jest piękny i liryczny. Myślę, że ta książka była oczyszczająca. Nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo potrzebowałam przeczytać coś, co sprawiłoby, że jeszcze bardziej kocham życie.

Uważam, że bardzo ciekawym pomysłem jest umieszczenie zarówno na wkładce z przodu, jak i z tytułu okładki kolorowej mapy Ibizy. Czytelnik jest więc zaproszony wprost do zwiedzania wyspy...

Z całego serca polecam tę książkę, ale wiem, że nie pożyczę jej nikomu.

Książka z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl

Matt Haig po raz kolejny udowadnia, że potrafi snuć opowieści, które łączą realizm z elementami fantastyki i głęboką refleksją nad życiem. Niemożliwe życie to poruszająca historia o zmianie, odwadze i pogodzeniu się z przeszłością. Główna bohaterka, Grace Winters, emerytowana nauczycielka matematyki, otrzymuje niespodziewany spadek – dom na Ibizie. Wyjazd na wyspę staje się dla niej początkiem podróży nie tylko w sensie dosłownym, ale i duchowym. Musi zmierzyć się ze wspomnieniami, własnymi lękami oraz niezwykłymi wydarzeniami, które wykraczają poza granice racjonalnego pojmowania.

Powieść zachwyca atmosferą tajemnicy i baśniowości, ale jednocześnie skłania do refleksji nad tym, co w życiu naprawdę ważne. Haig z miłością opisuje naturę Ibizy, ale nie pomija też problemu jej degradacji, przypominając, jak łatwo tracimy z oczu piękno świata, które uważamy za oczywiste. Książka jest również pełna ciepła, nadziei i pokazuje, że niezależnie od wieku i doświadczeń zawsze można zacząć od nowa.

To opowieść, która wciąga, wzrusza i pozostawia w sercu ślad. Idealna dla tych, którzy szukają niebanalnej historii o życiowych drogowskazach, magii codzienności i sile, jaką daje otwartość na zmiany. Gorąco polecam!

„Niemożliwe życie” to książka z gatunku fantasy. Ale tym razem nie znajdziemy tu smoków, wampirów ani czarodziejów. Tym razem poznamy życie starszej pani, która pewnego dnia otrzymała pewne umiejętności i nie wie co z nimi zrobić.

Nauczycielka matematyki pewnego dnia otrzymuje list od dawnej koleżanki. Okazuje się, że otrzymuje ona w spadku dom na Ibizie. Dlaczego akurat jej przekazuje dom, ktoś z kim od lat nie widziała się? Co z rodziną zmarłej? Aby otrzymać odpowiedzi na te pytania Grace udaje się na wyspę. Wraz z Alberto poznaje życie Chryste, które było niesamowite i dość tajemnicze.

Przez pierwsze 100 stron przez książkę wręcz płynie się. Później trzeba trochę bardziej skupić się, ponieważ dochodzi do wielu niesamowitych wydarzeń, które ciężko sobie przyswoić. Nie znaczy to, że lektura jest nudna. Wręcz przeciwnie. Z każdą kolejną stroną byłam coraz bardziej ciekawa tego co stało się z Chrystie i jak nagle zmienia się los naszej pani od matematyki.

Autor posiada lekki a zaraz dość angażujący czytelnika styl pisania. Nie zabraknie również nutki humoru, która powodowała szeroki uśmiech na mojej twarzy. Mamy tutaj narrację pierwszą osobową, którą tak bardzo ostatnio polubiłam. I przede wszystkim ciekawy i tajemniczy klimat. Pełno tutaj również przygód, które wciągają bez reszty.

Książka jest nieco inna niż te jakie dotychczas czytałam, ale ta „inność” bardzo spodobała mi się i chciałabym żeby przygoda Grace trwała bez końca.

„Niemożliwe życie” to książka pełna mądrości życiowej. Skłania do refleksji i na pewno zostanie ze mną na dłużej. Chętnie do niej kiedyś jeszcze wrócę.

Nigdy nie jest za późno na zmiany, nawet jeśli wydaje się, że nasza codzienność jest przewidywalna jak matematyczny ciąg.

"Gdybym wiedziała w co się pakuję wróciłabym do domu pierwszym samolotem."

"Nie przetrwałabym tego Bożego Narodzenia, gdyby nie Twoja życzliwość "

Grace Winters była nauczycielką matematyki i od zawsze kochała zawód, który wybrała, choć jej życie nie było usłaną różami bajką o wiecznym szczęściu.

Doświadczyła bowiem ogromnej straty na zawsze pozostawiającej pustkę w sercu. Odeszli bowiem jej ukochani mężczyźni - syn Daniel oraz mąż Karl.

I choć ma już siedemdziesiąt dwa lata los sprawia jej niespodziankę w postaci nieoczekiwanego spadku po przyjaciółce z pracy Christinie van der Berg .

Kobieta choć od dawna mieszkała w Wielkiej Brytanii nie miała w tym kraju nikogo bliskiego i od zawsze marzyła o karierze piosenkarki.

To właśnie doświadczona koleżanka pchnęła ją do realizacji owego szalonego marzenia.

Choć podarunek wydaje się pozbawiony podstaw starsza pani postanawia sprawdzić, co odziedziczyła, a sekrety skrywane przez Christinę zdecydowanie zmieniają perspektywę bohaterki..

Dlaczego młodsza z kobiet nie żyje?

I jak Ibiza odmieni panią Winters?

Historia spisana przez Matta Haiga pochłania bez reszty i nie pozwala o sobie zapomnieć.

Ta książka choć jej fabuła wydaje się całkiem zwyczajna hipnotyzuje od pierwszych stron a historie dwóch różnych kobiet są tak intrygującą mieszanką, że w odbiorcy rodzi się przymus jej poznania i rozwikłania zagadki z przeszłości.

Zwroty akcji , nieoczekiwane przyjaźnie oraz podróż- nie tylko ta dosłowna, lecz również, a może przede wszystkim duchowa czarują i skłaniają do refleksji. Przepiękna opowieść niosąca nadzieję i przypominająca o tym,że każda wędrówka ma jakiś cel nawet wówczas, gdy na pierwszy rzut oka trudno go dostrzec.