Niejednoznacznie pozytywny

Filip Chajzer to osoba której nie trzeba nikomu przedstawiać, dziennikarz który lubi robić uliczne sondy, człowiek hejtowany w internecie a przede wszystkim ojciec, który stracił swoje dziecko w tragicznych okolicznościach. To wydarzenie zmiotło go z życia, doprowadziło do depresji z którą zmagał się, a jednocześnie próbował sobie radzić na każdy możliwy sposób, dużo stracił, wiele gdzieś też po drodze zyskał, a przede wszystkim walczył o każdy dzień.

Biografię przeczytałam jakiś czas temu, całym sercem współczuję Panu Filipowi, nie raz zakręciła mi się łezka w oku bo to naprawdę nie jest łatwa książka, pełna trudnych przeżyć i strasznej zawiści i hejtu ludzi. Robienie sobie reklamy, zasięgów na tragedii ludzkiej to coś strasznego i dla mnie nie do pojęcia.

Niestety przed napisaniem mojej recenzji Pan Filip pokazał mi się z zupełnie innej strony, nie taką osobę widziałam w telewizji czy mediach społecznościowych przez ten długi czas. Nie w tę stronę to poszło, a szkoda bo bardzo ceniłam tego człowieka. Może to taka strategia, inny pomysł na siebie tylko nie podoba mi się krytykowanie czegoś w dosadnych słowach a później wchodzenie w to bez mrugnięcia okiem.

Mimo wszystko książkę polecam, emocjonalnie wyceniam ją bardzo wysoko, literacko dużo jej brakuje ale chyba tu nie o to chodziło.

W swojej książce Filip opowiada o niełatwym życiu osoby znanej publicznie, o swoich zwycięstwach i porażkach; o mierzeniu się ze skutkami swoich wyborów; o hejcie i niewyobrażalnej traumie, której życie mu nie oszczędziło.

"Niejednoznacznie pozytywny" to coś w rodzaju intymnych wspomnień, myśli przelanych na papier w najgorszych momentach życia Autora; rodzaj pamiętnika-spowiedzi rodzica, który miał/ma spełniać rolę terapeutyczną i przynieść ukojenie (wierzę , że tak właśnie się stało). To zapis chwil spędzonych z nieżyjącym już synkiem - Maksem, chwil tych całkiem zwyczajnych, a jednak tak magicznych i niezapomnianych.

Filip pięknie i emocjonalnie pisze o swoim Misiu, analizuje, roztrząsa, rozkłada na czynniki pierwsze wspolnie przeżytych dni. Te okruchy wspomnień, zdarzeń, słów tych wypowiedzianych i przemilczanych są wręcz metafizyczne, a jednocześnie pełne czułości, wrażliwości i tak mocno poruszające serce. Czytając tę książkę odnosiłam wrażenie, że Filip pisze niemal bez tchu, wręcz metodycznie, tak, by nie zapomnieć, by już zawsze pamiętać...

Te wspomnienia są tak rozczulające, pełne ckliwości i tęsknoty za tym, co było i jeszcze mogłoby być, że rozdzierają serce ?. Momentami napływ łez nie pozwalał mi kontynuować lektury, ale jakimś cudem udało mi się wytrwać do końca.

Filip bardzo otwarcie i szczerze pisze też o swojej depresji, próbach samobójczych, o duchowości oraz o walce, którą na co dzień toczy, by móc "normalnie" żyć. Mówi o tym, co pomogło mu przetrwać najgorszy czas...

Ta książka to rozbrajający, niewyobrażalny akt najgłębszej, bezwarunkowej miłości, jaka może zaistnieć między rodzicem a dzieckiem. Dla mnie NIESAMOWITA....