Niedokończone opowieści Śródziemia i Númenoru. Wersja ilustrowana

Jeśli jest jakiś świat, który wart nieustannie zgłębiać i zaglądać w jego zakamarki to jest to właśnie legendarium Tolkiena. Książka nie ma klasycznej wersji opowieści jest ,to bardziej zbiór szkiców, fragmentów i rozwinięć, które pozostały po autorze.

?Książka zdecydowanie pozwala lepiej zrozumieć tło, szczegóły i poboczne wątki Śródziemia, ale i wiele sytuacji, czy wydarzeń. Opisane sytuacje były dla mnie często zaskakujące i zmieniły nieco spojrzenie na tak dobrze znane mi wydarzenia ze świata Tolkiena.

Mnie zachwyciły opisy militarne, za sprawą swojej szczegółowości, ten materiał znakomicie uzupełnia, chociażby Wojnę o Pierścień, która staje się bardziej realna i uzupełniona o wiele kontekstów. Ucieszyło mnie rozwinięcie wątku Pięciu Czarodziejów, ponieważ ten wątek nigdy nie znalazł czasu, ani miejsca w żadnej powieści, a tutaj dostałam niezwykle intrygujące tropy, które jeszcze bardziej mnie zaciekawiły tym właśnie wątkiem.

Kluczowy jednak był dla mnie wątek Númenoru, ponieważ jest to zachowany w całości tekst i ukazuje jego losy przed zagładą. Ma w sobie ta historia jakiś mistycyzm i monumentalizm, ale i sporą dawkę melancholii, bo czytanie zarówno o wzlotach oraz upadku jest dojmująca i przychodzi ze skojarzeniem mitu Atlantydy.

Christopher Tolkien doskonale sprawdził się w roli przewodnika wprowadzając mnie, do tego świata, wyjaśniając skrupulatnie, co sprawiło, że sama książka nie jest chaotyczna, lecz jest spójną podróżą przez Śródziemie.

To wydanie jest zdecydowanie gratką dla fanów Tolkiena, wydaje mi się, że osoby nie zaznajomione, chociażby z podstawami tego uniwersum mogą napotkać problemy, ponieważ to mimo wszystko książka wymagająca. Książka pozwala poznać nieco bardziej wizję twórcy, wręcz w tej wizji współuczestniczyć. Dla mnie wydanie fenomenalne.

To książka, którą trudno czytać „na raz”. To raczej zbiór, do którego wraca się wielokrotnie, odkrywając coraz to nowe szczegóły i smaczki. „Niedokończone opowieści Śródziemia i Númenoru” to nie jest powieść w klasycznym sensie, lecz prawdziwa gratka dla miłośników Tolkiena. To swoisty pomost między "Silmarillionem", "Władcą Pierścieni" a "Hobbitem" oraz dzieło, które łączy różne epoki i nadaje im głębszy sens.

J.R.R Tolkiena znają dziś wszyscy, wspólnie z Aragornem, Frodem, Samem, Gandalfem i innymi bohaterami wyruszaliśmy w wyprawy, których celem była walka o zapewnienie Śródziemiu spokoju i pozbycie się pierścienia Saurona. Złapałam też w dłonie „Hobbita” i wspólnie z Bilbo Bagginsem zaczytywałam się w historię Thorina Dębowej Tarczy, kibicując, aby historia skończyła się dobrze, z wiadomym skutkiem. No i oczywiście był Smaug, Ci z Was, którzy czytają mnie od jakiegoś czasu wiedzą, że kocham smoki i cieszę się na każde spotkanie z nimi, czy to w literaturze, czy w kinematografii. Przyszedł czas na książkę „Niedokończone opowieści Śródziemia i Numenoru” to książka, która pozwala spojrzeć na uniwersum Tolkiena z zupełnie innej perspektywy. To nie jest kolejna powieść przygodowa ani opowieść o znanych bohaterach, to raczej podręcznik do historii Śródziemia, kronika pełna niedokończonych fragmentów, szkiców i zapisków, które ujawniają nam, jak skrupulatnie J.R.R. Tolkien budował swój świat.

„Niedokończone opowieści Śródziemia i Nummenoru” obejmuje rozległe okresy, od Pierwszej Ery, kiedy w Beleriandzie wznosiły się wielkie królestwa elfów i ludzie stawiali pierwsze kroki w heroicznej historii, przez Drugą Erę Númenoru, aż po Trzecią Erę, znaną z „Władcy Pierścieni”. Każda z części jest wypełniona zarówno opowieściami, które znają miłośnicy Tolkiena z innych książek, jak i materiałem całkowicie nowym, a mianowicie fragmentami, które nigdy nie doczekały się pełnej redakcji ani opublikowania za życia autora. Historie przedstawia syn autora Christopher, który przypuszczalnie wybrał utwory, które były najbliższe ukończeniu i najprawdopodobniej najbardziej zainteresowałyby miłośników Śródziemia. Poszczególne utwory zostały zaprezentowane z wstępem od syna autora, który wyjaśnia nurtujące kwestie, które mógłby wzbudzić wiele wątpliwości miłośnikom Tolkienowego uniwersum, polski wydawca także zostawił swoje wyjaśnienia. To pewnego rodzaju hołd, który stworzył syn dla ojca i zapalonych czytelników jego historii. Mamy tutaj tak ze przypisy, wstawki redakcyjne, a na końcu publikacji oprócz przypisów końcowych, autor zaopatrzył książkę w obszerny spis imion oraz nazw własnych, co bardzo ułatwia odświeżenie i wyjaśnienie wątpliwości, gdyby się jakieś pojawiły.

„Niedokończone opowieści Śródziemia i Nummenoru” jest przykładem wydawniczego kunsztu. Ilustracje Alana Lee, Johna Howe’a i Teda Nasmitha nadają opowieściom dodatkowy wymiar, każda grafika to nie tylko ozdoba, lecz prawdziwe przedłużenie wyobraźni autora, które pozwala poczuć monumentalność pejzaży, piękno elfich królestw czy grozę wojen i katastrof. Wizualne detale harmonizują z tekstem, tworząc wrażenie kompletnej podróży po Śródziemiu. Książkę polecam to każdemu, kto zna i ceni „Władce pierścieni” i inne dzieła Tolkiena, jest to doskonałe dopełnienie pod względem lepszego zrozumienia świata wykreowanego przez autora. Prawie każda niepewność, czy niedopowiedzenie, nad którymi się zastanawiali czytelnicy, została wyjaśniona zarówno w tej książce, jak i w innych dziełach. O Tolkienie można powiedzieć, że był perfekcjonistą, i myślę, że w swojej twórczej pracy, wizji kreacji historii i świata nie pozostawiłby tak wiele niedopowiedzeń.

Christopher Tolkien powinien zostać doceniony za swoją ostrożność, obfitość notatek i szacunek dla pracy ojca oraz wpływ, jaki wywarł na świat literatury.