Niech żyje trąbka pocztyliona

Zazwyczaj nie po drodze mi z literaturą skandynawską. Po norweską prozę sięgam wyjątkowo rzadko. To błąd! Vigdis Hjorth swoją powieścią pt. „Niech żyje trąbka pocztyliona!”, z oferty Wydawnictwa Glowbook, w przekładzie Katarzyny Tunkiel, udowodniła, że literatura tworzona na północy Europy ma czytelnikom wiele do zaoferowania. Traktuje o kondycji współczesnego człowieka na tle przemian społeczno-politycznych, z którymi zmagamy się niemal codziennie.

Unijna dyrektywa pocztowa ma zmienić oblicze norweskiej korespondencji. Wzrost opłat za przesyłki może doprowadzić do nieodwracalnej ruiny poczty i obrócić wniwecz świat tradycyjnych listów. Tylko czy Norwegowie są gotowi na zmiany? Jak zareagują na unijne wytyczne? Czy obchodzi ich jeszcze los Postkomu, norweskich listonoszy oraz milionów nadawców i adresatów przesyłek, które każdego dnia znajdują się w pocztowym obrocie? O tym spróbuje opowiedzieć Wam bohaterka tej niekonwencjonalnej powieści.

Ellinor, 35-letnia konsultantka ds. mediów, każdego dnia mimowolnie rozlicza siebie i otoczenie z postaw i zachowań prezentowanych za dnia i w nocy. Za sprawą własnego dziennika wraca pamięcią do roku 2000 i porównuje dawną i obecną wersję własnej osoby. Myśli o tym, co się wydarzyło i co mogłoby się zdarzyć. Wiecznie poszukująca, alergicznie reagująca na powtarzalność, stale czegoś oczekuje od świata. Tylko czy świat ma jej coś do zaoferowania?

Choć nie nazwałabym bohaterki tej książki miłą i empatyczną jest w niej coś urzekającego, co pozwala czytelnikowi znosić jej humory i czerpać przyjemność z opowiadanej przez nią historii. W jej zmaganiach z codziennością możemy dostrzec odbicie własnych myśli i pragnień, o których nie zawsze mówimy, z obawy przed reakcją otoczenia i przed tym, że to, co wypowiedziane zniknie nim zdąży się spełnić.

Proza Vigdis Hjorth to ważny głos w dyskusji na temat roli człowieka we współczesnym świecie. Otoczeni ludźmi a jednak samotni, zirytowani zachowaniem innych, choć sami pełni przyzwyczajeń, zmagamy się z codziennością, szukając choćby najmniejszego życiowego celu. Tylko czy tak wygląda szczęście?