Nic takiego

Śmierć? To doprawdy nic takiego.

Plotki mają to do siebie, że rozchodzą się w różnych kierunkach i zyskują zupełnie nowe wersje.

Kiedy pracowało się w firmie, człowiek ciągle stykał się z narzekającymi obywatelami. Tymi niewinnymi i tymi winnymi.

Ludzie opętani ideą są najgorsi.

Nic takiego - dwa niewinne słowa, będące furtką, zaproszeniem do rozmowy.

Milioner Tadeusz Bacewicz był śmiertelnie chory i jego odejście było kwestią czasu.

Jednak.. okazało się, że ma swoje sekrety. Wokół siebie zaś ludzi, którzy są gotowi zrobić dosłownie wszystko dla własnych korzyści.

Prokurator Grzegorz Hala wiedział, że telefony w środku nocy nigdy nie są zapowiedzią dobrych wieści.

Gdy zamienił się na dyżury z przyjacielem Zygmuntem nie przypuszczał, że będzie prowadzić sprawę zabójstwa prominentnej osoby.

Szybko wychodzi na jaw ,że wersji testamentu było kilka a jedną z osób powołanych do dziedziczenia jest Henryk Kaczmarski , przyszły mąż córki Grzegorza - Łucji.

Czy policyjne śledztwo ma coś wspólnego z przeszłością urzędnika i anonimami, które otrzymuje?

Wraz z policjantkami- Michaliną Murawską i Kają Dalke mężczyzna usiłuje się dowiedzieć co właściwie zaszło i kto odebrał życie Tadeuszowi.

A przy okazji musu się zmierzyć z własną przeszłością i wydarzeniami z 2012 roku.

Co odkryje to niezwykłe trio i czy wszyscy są gotowi na to by poznać prawdę?

Wiem ,że Pani Kasia jest jedną z najbardziej znanych autorek powieści kryminalnych w Polsce jednak książka będąca otwarciem jej nowej serii jest moją pierwszą stycznością z jej piórem.

Intryga utkana na kartach powieści jest gęsta niczym pajęcza sieć - pełna mylnych tropów i nie oczywistych rozwiązań.

Szybko polubiłam trójkę głównych bohaterów i z przyjemnością zagłębiałam się w ich przeszłość.

Natomiast rodzina denata-jakkolwiek by to brzmiało- wywołała we mnie głęboki niesmak , wręcz wstręt.

I to właśnie jest jeden z największych atutów tej powieści – emocje. Autorka doskonale manipuluje odczuciami czytelnika, sprawiając, że z jednej strony kibicujemy śledczym, a z drugiej z rosnącym niepokojem obserwujemy, jak bardzo każdy z bohaterów ma coś do ukrycia.

W Nic takiego nic nie jest czarno-białe. Każda kolejna strona przynosi nowe wątpliwości, a odpowiedzi zamiast porządkować historię – jeszcze bardziej ją komplikują. Szczególnie ciekawie wypada wątek przeszłości Grzegorza, który powoli zaczyna splatać się z bieżącym śledztwem. To właśnie ten element dodaje historii głębi i sprawia, że nie jest to tylko klasyczny kryminał, ale też opowieść o winie, konsekwencjach i sekretach, które nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego.

Bardzo podobało mi się tempo akcji – wyważone, ale ani przez moment nie nużące. Autorka umiejętnie dawkuje napięcie, zostawiając czytelnika z poczuciem, że „jeszcze tylko jeden rozdział”… aż nagle okazuje się, że jesteśmy już na końcu książki.

Na szczególną uwagę zasługują też relacje między bohaterami. Trio: Grzegorz, Michalina i Kaja ma w sobie naturalność i autentyczność, dzięki czemu łatwo się z nimi zżyć. Ich współpraca, różnice charakterów i sposób prowadzenia śledztwa sprawiają, że z niecierpliwością czekam na kolejne części serii.

To kryminał dla tych, którzy lubią: – zawiłe intrygi

– mroczne tajemnice rodzinne

– bohaterów z bagażem doświadczeń

– i historie, w których prawda nie jest oczywista

A zakończenie? Zostawia niedosyt… ale w najlepszym możliwym znaczeniu.

bardzo się cieszę, że to jest nowe universum, choć i z Lipowem odrobinę połączone. Zaskoczyli mnie bohaterowie. Mam swoich ulubieńców. Czekam na kontynuację bo JAK MOŻNA BYŁO TAK SKOŃCZYĆ?! :)

Nic takiego to otwarcie nowej serii kryminalnej Katarzyny Puzyńskiej i już po kilku stronach wiadomo, że autorka absolutnie nie zamierza zwalniać tempa. W Zalesiu, w eleganckiej willi, ginie milioner, a prokurator Grzegorz Hala wchodzi w sprawę, która bardziej przypomina pole minowe niż klasyczne śledztwo. Każdy detal prowadzi do kolejnego sekretu, a anonimowe wiadomości tylko podkręcają atmosferę, pokazując, że przeszłość nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa. Puzyńska umiejętnie kreśli bohaterów niejednoznacznych, pokaleczonych, ale fascynujących takich, których chce się rozgryźć jak łamigłówkę. Dla fanów serii z Lipowa pojawiają się subtelne, pełne smaczku nawiązania, które wywołują uśmiech i poczucie, że wracamy do dobrze znanego, choć mrocznego świata. Język jest żywy, dynamiczny, a dialogi trzymają tempo tak dobrze, że ma się wrażenie oglądania świetnego serialu, nie czytania powieści. Napięcie rośnie stopniowo, ale pewnie jakby autorka celowo dokręcała śrubę dokładnie wtedy, gdy czytelnik zaczyna czuć się zbyt komfortowo. To książka pełna psychologicznych zagrywek, drobnych wskazówek i fałszywych tropów, które sprawiają, że nie sposób jej odłożyć. Osobiście uwielbiam twórczość Puzyńskiej i „Nic takiego” tylko umocniło mnie w przekonaniu, że ma absolutnie wyjątkowy styl. I choć finał daje satysfakcję, to pozostawia też apetyt na więcej dlatego już teraz nie mogę doczekać się kolejnej odsłony tej serii.

Prokurator Grzegorz Hala dostaje anonimy dotyczące bolesnego wydarzenia sprzed lat. Podkomisarz Michalina Murawska wróciła do jednostki w Piasecznie. Ma nadzieję, że rozwiązanie sprawy Bacewicza pomoże jej w karierze. Czy jednak dopadnie mordercę, mając do pomocy nieprzewidywalną, wymykającą się wszelkim schematom podkomisarz Kaję Dalke? I czy policjantki mogą zaufać prokuratorowi?

Jak dobrze było mi ją przeczytać. Ostatnio chyba żadna książka kryminalna tak bardzo mnie nie zachęciła do czekania na kolejny tom, a szczególnie jej ostatnie strony o tym co jest w bagażniku samochodu Prokuratora. Tak bardzo chcę wiedzieć! Mam kilka pomysłów ale się nie podzielę - to moja tajemnica, a Wy musicie sami przeczytać by na to wpaść!

Co do samego środka to nie mam do czego się przyczepić. Akcja się niesie, mamy kilka pobocznych wątków, tak samo jak dzieje się w życiu. Czasami jest lepiej, a czasami gorzej. Myślimy, że nasze tajemnice wyszły na światło dzienne, ale na szczęście się tak nie stało. Albo, że myślimy że mamy bliskiego przyjaciela, a okazuje się, że on uważa nas za zbędny balast oraz osobę niewartą uwagi. Nie możemy się w takiej sytuacji poddawać, ponieważ możemy pozyskać nowych, bardziej wartościowych osób, które może z czasem będziemy nazywać przyjaciółmi. 

Liczę na to, że seria pozostanie dobrze i wciagającą poprowadzona bym mogła spędzać wieczory z Grzesiem, Michasią i Piggy.

To najnowsza powieść Katarzyny Puzyńskiej i pierwsza część nowej serii kryminalnej.

Prokurator Grzegorz Hala zaczyna otrzymywać anonimowe listy przypominające mu o przeszłości, o której chciałby zapomnieć. W tym samym czasie w swojej willi w Zalesiu ginie milioner Tadeusz Bacewicz. Próbował zmienić testament. Na pierwszy rzut oka wygląda to jakby to był naturalny zgon, ale jednak okazuje się, że mężczyzna został brutalnie zamordowany. W kręgu podejrzanych jest najbliższa rodzina ofiary, jego lekarz oraz prawnik. Razem z prokuratorem sprawą zajmują się dwie policjantki – Michalina Murawska i Kaja Dalke. Pierwsza przeniosła się z jednostki w Warszawie do Piaseczna po osobistym kryzysie. Druga jest nieprzewidywalna i potrafi być niezauważalna, a to pozwala jej na dokładną obserwację otoczenia. Córka ofiary jest dziennikarką śledczą i również włącza się w dochodzenie, ale nie ułatwia sprawy.

Autorka przenosi nas w mroczny świat śledztwa, tajemnic i ludzkich słabości. Zbudowała historię, która łączy elementy thrillera psychologicznego i kryminału. Pisze lekko, naturalnie i płynnie. Fabuła nie nuży.

To wciągający od pierwszych stron, pełen napięcia i emocji kryminał o winie i strachu. Klimat książki jest ciężki, ale nie przytłaczający. Akcja rozwija się niespiesznie i z wyczuciem, co powoduje, że napięcie wzrasta stopniowo. Od pierwszych stron panuje tu lekko złowieszcza, pełna podejrzeń atmosfera.

Wątek kryminalny zasługuje na pochwałę. Bardzo dobrze zbudowana intryga, która na początku wydaje się przejrzysta, ale okazuje się, że jest pełna manipulacji i fałszywych dowodów. Zawężony krąg postaci podejrzanych wcale nie ułatwia znalezienia sprawcy. Dobrze ukazana jest praca policji. Trio śledczych doskonale się uzupełnia. Nie obejdzie się bez ciekawych dialogów, starć, kłamstw i wyjątkowej lojalności. Oprócz głównych bohaterów poznajemy jeszcze inne postacie, które przerażają, ale i zaskakują.

„Nic takiego” to mocny i dopracowany początek nowej serii, który wciąga od pierwszych stron.

Zakończenie bardzo mi się podobało, a koniec jest obiecujący i zachęca do poznania kolejnych części. Ta książka to świetne rozpoczęcie cyklu. Jeśli szukacie serii kryminalnej, która się zaczyna, warto się nią zainteresować.

Powieść zaczyna się mocnym akcentem: Tadeusz Bacewicz, późniejsza ofiara brutalnego morderstwa, podejrzewa własną rodzinę o chęć doprowadzenia go do śmierci. Jednak jest na to gotowy co więcej przygotował plan, mający dać mi wszystkim nauczkę..

Ten mroczny cień konfliktu rodzinnego zawisa nad całą historią i staje się jednym z kluczy do zrozumienia motywów bohaterów. Kiedy Bacewicz zostaje zamordowany, choć był śmiertelnie chory, sprawa trafia w ręce prokuratora Grzegorza Hali — mężczyzny zmagającego się z obsesyjno-kompulsywnymi zachowaniami, starannie ukrywanymi przed współpracownikami.

W dniu przejęcia śledztwa dociera do niego kolejny anonim, trzeci już, co buduje atmosferę paranoi i sugeruje, że ktoś bacznie obserwuje każde jego działanie, do tego dochodzą tajemnicze wydarzenia sprzed lat, które pragnie ukryć..

Śledztwo prowadzą również dwie policjantki: podkomisarz Michalina Murawska i podkomisarz Kaja Dalke. Ta pierwsza, pozornie stabilniejsza zmaga się z problemami z synem i tajemnicą swojej przeszłości ( została adoptowana ) Dalke- ubrana w cekiny, wierząca w karty tarota, wyciągająca kartę za każdym razem, gdy zadaje pytanie w toku dochodzenia -daje historii niecodzienny, lekko metafizyczny ton. Jej intuicja bywa zaskakująco trafna, co tworzy kontrast z realistyczną, drobiazgową pracą policyjną.

Bacewicz planował zmienić testament, dodaje całej sprawie dodatkową warstwę intrygi: motywy rodzinnych sporów, żądza pieniędzy i być może zemsta splatają się w zaskakujący sposób. Cała rodzina i najbliższe otoczenie jest podejrzane.

Córka denata celebrytka- Oliwia wprowadza jeszcze jeden mroczny wątek. Publicznie walczy z policją, budując na tym swoją rozpoznawalność, ale prywatnie otrzymuje własne anonimy — rysunki dziecięce, elementy wyprawki...

Mówiąc krótko to bardzo wciąga i trzymająca w napięciu książka otwierająca nową serię.

W willi na jednym z bogatych osiedli życie traci bardzo wpływowy biznesmen. Niby nic dziwnego, przecież ktoś kto ma kontakty i masę kasy może przecież stać się czyimś celem. Dziwne jest jednak to, że jego życie i tak dobiega końca, gdyż jest śmiertelnie chory.

Wszystko to dzieje się dokładnie w momencie kiedy ma ogłosić zmiany dotyczące dziedziczenia. Czy to właśnie był motyw?

Sprawą zajmuje się prokurator Grzegorz Hala, który jest wybitnym specjalistą, ale ma jedną wadę – trudną przeszłość, która teraz za sprawą zbrodni na Bacewiczu do niego wraca. Towarzyszą mu dwie śledcze doświadczona Michalina Murawska oraz ekscentryczna Kaja Dalke. Duet wybitnie do siebie nie pasujący, ale jak mawiał klasyk przeciwieństwa często się przyciągają.

Czy uda się rozwiązać sprawę zabójstwa Tadeusza Bacewicza? Jedno jest pewne, jest to ktoś z bliskiego otoczenia, komu bardzo zależało na tym aby umarł właśnie w tym jednym momencie.

„Nic takiego” to wciągający kryminał osadzony w klaustrofobicznej atmosferze rodzinnego domu, w którym dochodzi do śmierci ciężko chorego biznesmena. Autorka z wyczuciem wykorzystuje klasyczny motyw zamkniętego kręgu podejrzanych – tu dosłownie każdy z najbliższego otoczenia ofiary ma powód, by życzyć mu źle. Niewygodna prawda o rodzinnych relacjach, dawne urazy, a także niejasne interesy biznesowe splatają się w gęstą sieć sekretów, która przyciąga czytelnika od pierwszych stron.

Najmocniejszą stroną powieści jest umiejętne budowanie napięcia. Autorka stopniowo odsłania kolejne warstwy hipokryzji, kłamstw i emocjonalnych zależności, sprawiając, że w pewnym momencie każdy wydaje się równie przekonującym kandydatem na mordercę.

„Nic takiego” to dopiero moja druga przygoda z twórczością Katarzyny Puzyńskiej. Do tej pory miałem przyjemność czytać jedną powieść grozy.

Miałem co do tej książki ogromne oczekiwania. Mój apetyt został zaspokojony ale nie w pełni. Czegoś mi tu brakowało.

Nie jest to powieść zła, powiem więcej jest to bardzo dobra książką, ale po prostu nie wpasowała się idealnie w moje gusta.

Mimo wszystko polecam.

" [...] Plotki mają to do siebie, że rozchodzą się w różnych kierunkach i zyskują zupełnie nowe wersje. [...]"

Uwielbiam twórczość Katarzyny Puzyńskiej, dlatego z przyjemnością sięgnęłam po  najnowsze jej dzieło, pod tytułem "Nic takiego". To jest pierwszy tom nowej serii kryminalnej z wyjątkowymi i wyrazistymi postaciami, które skrywają w sobie pewne tajemnice. Poznałam tutaj między innymi:

- Prokuratora Grzegorza Hala. Mogę śmiało powiedzieć, że jest podobny do serialowego Monka. Uwielbia porządek.  Ma auto, któremu nadał imię. Czy wy też nadajecie imiona przedmiotom? Podobało mi się to, że mimo swoich licznych fobii, w pracy daje 1000% z siebie. Moim zdaniem jest idealnym prokuratorem. Chętnie poznam jego wszystkie skrywane tajemnice. Jedna jest tak kusząca, że już się nie mogę doczekać kolejnego tomu.

Katarzyna Puzyńska bardzo dobrze przedstawiła tę wyjątkową postać.

- Podkomisarz Michalinę Murawską — obecnie pracuje w Komendzie Powiatowej Policji w Piasecznie. Niedawno przeniosła się tutaj z dużego miasta. Dlaczego? Uwielbia dbać o kondycję, więc do pracy jeździ ukochanym rowerem. Coś nas łączy. Ta bohaterka woli pracować w nocy. Bardzo przejęłam się jej problemami osobistymi. Tę bohaterkę da się lubić.

- Podkomisarz Kaję Dalkę — zwaną Piggy. To bardzo tajemnicza osoba, która powoli się przed nami odsłania. Ma wyjątkowe atuty i rekwizyty. Przy tej postaci pozory mogą być bardzo mylące. Gratuluję autorce takiej bohaterki. Przypomina mi serialową Abby z Agentów NCIS.

Ta trójka tworzy wyjątkową i zgraną drużynę. Każda postać ma inną osobowość. Czy podołają trudnym zadaniom, które na nich czekają?

Oprócz tych postaci poznacie jeszcze inne osobliwości. Niektóre z nich totalnie was zaskoczą, a inne przerażą.

Nasza nowa historia zaczyna się od śmierci znanego i bogatego biznesmena, który był mocno zaangażowany w politykę. Czy to było morderstwo, a może raczej samobójstwo? Z biegiem stron poznacie odpowiedź na to pytanie. Sprawa nie będzie taka prosta i oczywista. Będzie mnóstwo podejrzanych i mylnych tropów. Autorka już o to zadbała. Dzięki temu przywiązała czytelnika do swojej nowej powieści.

Prolog był dosłownie hipnotyzujący. Po jego przeczytaniu koniecznie chciałam poznać dalszą treść. Dalej było tak dobrze, że przepadłam z nią na długie godziny i nie chciałam odłożyć książki, nim nie poznałam zakończenia. "Nic takiego" jest małym grubaskiem. Ma ponad 600 stron. Warto je wszystkie poznać. Zakończenie bardzo mi się podobało. A sama  końcówka jest bardzo obiecująca.

Katarzyna Puzyńska w swojej najnowszej powieści idealnie połączyła ze sobą kilka gatunków: kryminał, thriller i literaturę obyczajową.

Jeżeli cenicie sobie twórczość tej autorki, to nie powinniście przegapić tak wyjątkowego dzieła.

„Nic takiego” Katarzyny Puzyńskiej to powrót autorki do klimatu, za który pokochali ją czytelnicy – mrocznego, gęstego od emocji i pełnego tajemnic kryminału z mocnym wątkiem psychologicznym. Tym razem fabuła koncentruje się wokół prokuratora Grzegorza Hali, który zaczyna otrzymywać niepokojące anonimy przywołujące dramat sprzed lat. Gdy równocześnie trafia do niego sprawa brutalnego zabójstwa milionera w Zalesiu, granica między zawodowym dochodzeniem a prywatnymi demonami bohatera zaczyna się zacierać.

Puzyńska tworzy tu galerię wyrazistych postaci – od zagubionego, lecz ambitnego prokuratora, przez podkomisarz Murawską z bagażem problemów, po nieprzewidywalną Kaję Dalke, która łamie wszystkie schematy. Każda z nich wnosi do historii własne napięcia i sekrety, a konflikt między nimi staje się równie interesujący, jak samo śledztwo. Mroczna, inteligentna dziennikarka – córka ofiary – dodatkowo komplikuje sytuację, sprawiając, że czytelnik co chwilę zmienia zdanie, komu właściwie można zaufać.

Emocje podczas lektury są intensywne: nieustanne napięcie, poczucie, że bohaterom grunt usuwa się spod nóg, a atmosfera gęstnieje z każdą stroną. Puzyńska doskonale buduje suspens – jej pióro jest dynamiczne, obrazowe, mocno osadzone w psychologii postaci. To thriller i kryminał w jednym, ale przede wszystkim opowieść o tym, jak przeszłość potrafi wracać w najmniej oczekiwanych momentach.

Książka idealna dla fanów wielowątkowych, intensywnych historii, miłośników zagadek, napięcia i bohaterów, którzy są równie skomplikowani jak sprawy, które prowadzą. Czyta się ją szybko, z rosnącą ciekawością, i trudno ją odłożyć, zanim autorka nie odkryje wszystkich kart.

To jedna z tych powieści, które nie tylko wciągają, ale też angażują emocjonalnie. Puzyńska ponownie udowadnia, że potrafi stworzyć historię gęstą, wielowymiarową i satysfakcjonującą – taką, po którą zdecydowanie warto sięgnąć.

„Czasem niedopowiedzenia są najlepsze. Druga strona uzupełnia je własnymi oczekiwaniami”.

Kto zabił umierającego na raka polityka Tadeusza Bacewicza? Czy to był ktoś kto brał udział w imprezie zwołanej przez ofiarę? Po co zabijać kogoś w ostatnim stadium choroby? Te pytania postawi przed sobą niecodzienne trio: prokurator Hala oraz dwie podkomisarz Michalina Murawska oraz Kaja Dalke. Popularna dziennikarz śledcza a prywatnie córka zamordowanego mocno zamiesza w dochodzeniu prowadzonym przez policję.

„Nic takiego” to powieść w stylu Agathy Christie. Ścisła grupa osób, zamknięte środowisko i .. trup. Tylko czy aby na pewno morderca to domownik lub jeden z gości? Tutaj trzeba uważnie przyglądać się śladom, dokładnie oglądać dowody i szukać prawdy pośród tajemnic i niedomówień. Każdy element ma swoje miejsce, ale nie zawsze na nie trafia. Sporo tutaj zmyłek i zaskakujących zwrotów akcji. Na koniec wszystko spójnie się łączy, pozostawiając parę znaków zapytania do rozwinięcia w kolejnych częściach.

Pani Puzyńska puściła tutaj oko do fanów serii Lipowo. Kręte i wyboiste ścieżki śledztwa poprowadzą również do tej cichej aczkolwiek tętniącej mordami miejscowości.

Takiego tria bohaterów jak Hala, Murawska i Dalke dawno nie spotkałam. Trzeba ich osobiście poznać, aby docenić ich siłę rażenia. Grzesiu Hala cierpi na zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, Misi Murawskiej mało kto podskoczy a jak to zrobi może zapoznać się bliżej z jej poziomem krav magi, Kaja Dalke to chodzący oryginał, połyskujący cekinami i wykorzystujący do pracy śledczej tajną wiedzę – tarota. Ciekawych, barwnych, charakterystycznych i specyficznych postaci jest tutaj więcej. Łączy je również to, że każda z tych „osobowości” skrywa jakiś mniej lub bardziej brudny sekret.

Kolejnym wielkim plusem tego kryminału (nie jest to komedia kryminalna, proszę nie mylić) jest humor. Czarny jak smoła, zaczepny jak młody kociak, błyskotliwy jak cekiny Dalke, inteligentny niczym sama autorka.

„Nic takiego” a jednak ma coś głębokiego w sobie, intryguje, zaskakuje, uzależnia. Nawet przecinki są tu przemyślane.

Słowo do Autorki: bardzo, ale to bardzo proszę o kontynuację. Takie trzy osobistości jak Dalke, Murawska i Grzesiu nie mogą się zmarnować.

„NIC TAKIEGO” to zachwycający kryminał połączony z elementami thrillera przepełnionym zagadkami,dokładnym śledztwem i poszukiwaniem prawdy.

Autorka wspaniale poprowadziła fabułę powieści w której dowodzi prokurator,podkomisarze a nawet córka zamordowanego.Każdy wnosi coś do sprawy,a czasem miesza.To powoduje,że czujemy się tak jakbyśmy byli obok działań bohaterów.Im więcej wiemy,tym mniej jesteśmy pewni skrywanej prawdy.

Historia trzyma w napięciu do ostatniej strony.I to właśnie na ostatnich stronach odkrywamy to,na co czekaliśmy.Razem ze śledczymi dedukujemy-co jest prawdą a co złudzeniem.

Akcja dzieje się w swoim tempie.Nic nie jest przyspieszane,ponieważ śledztwo wymaga czasu i go otrzymujemy.Pomiędzy szukaniem mordercy czytelnik otrzymuje barwnych bohaterów i ich życiowe problemy z którymi zmaga się na codzień.Dzięki temu bardziej utożsamiamy się z postaciami,którzy poza pracą mają życie prywatne i związane z tym rozterki.

„NIC TAKIEGO” to znakomicie rozpoczęta seria kryminalna autorki,która potrafi rozbudzić wyobraźnię,trzymając w napięciu przez całą lekturę.Zakończenie sprawia,że chcemy poznać to,co zobaczyły policjantki u prokuratora. Czekam zatem na kolejny tom a was gorąco polecam ten kryminał,którego długo nie zapomnicie.

„Nic takiego” to pierwszy tom nowej serii kryminalnej autorki. Podobnie jak seria o Lipowie, książka łączy w sobie elementy kryminału, thrillera oraz wątków psychologicznych.

Zagadka kryminalna rozbudowana, wielowątkowa z dużą ilością zwrotów akcji. Autorka doskonale potrafi zainteresować czytelnika, dzięki czemu książkę czyta się szybko, mimo swojej objętości. Mamy anonimy, testament, który w ostatniej chwili miał być zmieniony, rodzina, która chce położyć ręce na pieniądzach zmarłego. Córka milionera również ma traumatyczną przeszłość, a do tego jest dziennikarką, która będzie uprzykrzać życie śledczym. Zagadka kryminalna dynamiczna, mnóstwo tropów i poszlak do analizy, podążamy wraz z bohaterami po nitce do kłębka. Staramy się odkryć nie tylko kto zabił, ale i dlaczego, co nim kierowało. Nowy zestaw śledczych, bardzo przypadł mi do gustu i już nie mogę się doczekać kolejnego spotkania. Prokurator Grzegorz oraz dwie policjantki Michalina i Kaja, tworzą na prawdę różnorodny zespół. Każde z nich ma swoje traumy i demony, sekrety oraz dylematy moralne dzięki czemu stają się ludzcy, można się z nimi utożsamić. Nie dowiadujemy się też wszystkich szczegółów od razu, więc jest też sporo tajemnic do odkrycia, niektóre łamią serce, choćby historia Grzegorza.. Kaja pochodzi z osobliwej rodziny, jej historia skłania do refleksji, jak wygląda życie w głuchoniemej rodzinie. Jest też barwną i wyróżniającą się postacią, musi uciekać się do pewnej sztuczki, bo jest zbyt inteligentna w świecie gdzie żądzą faceci. Michalina zaś ma problemy z synem, ale też chce się skupić na pracy. Jej historia pokazuje jak trudno jest być samotną, pracującą matką, ale jednocześnie bije od niej siła.

Wciągający kryminał z elementami thrillera oraz głęboką analizą psychologiczną postaci. Wielowątkowa intryga oraz dobrze skonstruowani bohaterzy. Dla mnie świetny początek nowego cyklu, polecam

„Nic takiego” to kryminał, który łączy w sobie elementy thrillera i powieści psychologicznej. Osobiście uwielbiam takie połączenia.

Prokurator Grzegorz Hala dostaje tajemnicze anonimowe listy. Szybko okazuje się, ze są one powiązane ze sprawą sprzed lat, o której chciał zapomnieć.

Śmiertelnie chorego Tadeusza Bacewicza ktoś brutalnie zam0rdował. Mężczyzna chciał zmienić zapis testamentu i być może właśnie to było przyczyną jego m0rderstwa. Sprawa zajmuje się Podkomisarz Michalina Murawska, która liczy na to, że rozwiązanie tej zagadki pomorze jej w karierze.

Mamy tutaj również dziennikarkę śledcza – córka Bacewicza, która przeszkadza policji w śledztwie. Czy uda im się znaleźć m0rdercę?

Jedno jest pewne. Emocji tutaj nie brakuje. Jest dużo tajemnic i sekretów o przeszłości bohaterów, które wychodzą powoli na jaw. Akcja książki dzieje się w małej miejscowości, gdzie każdy zna każdego. Tempo akcji jest dość dynamiczne, dzięki czemu książkę naprawdę czyta się szybko pomimo 600 stron.

Jedyne co nie podoba mi się, to zakończenie tej części. Nie mniej jednak sięgnę po kolejny tom, którego jestem bardzo ciekawa.

Prokurator Grzegorz Hala wręcz do przesady lubi czystość i przestrzega procedur. Niektórzy twierdzą, że ma kij – wiadomo gdzie…

Podkomisarz Michalina Murawska ma polskie korzenie, ale azjatyckie rysy twarzy. Jest wysportowana, bardzo sprawna, regularnie trenuje krav magę.

Podkomisarz Kaja Dalke przypomina jarmarczną wróżkę, stroi się w ubrania z cekinami, nie rozstaje z amuletami i kartami tarota. Jest dzieckiem niesłyszących rodziców, umie czytać z ruchu warg i wbrew pozorom jest niezwykle inteligentna.

Ta trójka po raz pierwszy spotyka się przy sprawie śmierci Tadeusza Bacewicza, milionera, który ginie we własnej rezydencji od ran kłutych, w dniu sześćdziesiątych urodzin. Jak potoczy się dochodzenie tej oryginalnej grupy śledczych? I czy taki kontekst może stać się początkiem nieśmiałej przyjaźni?

Autorka drobiazgowo przedstawia etapy śledztwa, opisuje otoczenie, życie codzienne i psychikę bohaterów. Dzięki temu czytelnik ma wrażenie pełnego zanurzenia w przedstawionym świecie. Akcja toczy się niespiesznie, stopniowo ujawniając nowe okoliczności, koncentrując się na budowaniu atmosfery i myleniu tropów.

Ta powieść wykracza poza samą intrygę kryminalną. Jest bogata w wątki obyczajowe, relacje międzyludzkie, problemy rodzinne. Bohaterowie to skomplikowane postacie z przeszłością, co dodaje głębi i realizmu.

Narracja prowadzona jest z różnych perspektyw, pozwalając spojrzeć na wydarzenia oczami różnych postaci. Ciekawym zabiegiem jest wprowadzenie kilku rozdziałów, zatytułowanych „Wkrótce”, na zasadzie futurospekcji, czyli zapowiedzi przyszłych wydarzeń. Ujawnienie fragmentów przyszłości zwiększa napięcie i zaciekawienie.

O czym myślę po odwróceniu ostatniej strony? O tym, że czasami pierwsze przekroczenie prawa staje się równią pochyłą. O tym, że komuś szlachetnemu i uczciwemu trudno jest zauważyć fałszywą przyjaźń. I o tym, że czasami odpowiadamy: „nic takiego”, ale tak naprawdę chcielibyśmy porozmawiać i się otworzyć, w skrytości oczekując wsparcia…

I o tym, że nie zostawia się czytelnika w takim zawieszeniu! Umieram z ciekawości, co policjantki zobaczyły w garażu Grzesia.

Puzyńska dała mi to, czego od niej oczekiwałam, czyli gesty klimat, zmyślnie uknuta intryga i ciekawi niejednoznaczni bohaterowie.

Brutalne morderstwo milionera jest przepustką do wejścia w tę historię i zaczyna się ciekawie, ponieważ oczywisty motyw okazuje się jedynie wierzchołkiem góry lodowej. W tle jest prokurator Hala, otrzymujący anonimy dotyczące przeszłości. Kolejną postacią jest podkomisarz Michalina Murawska, która walczy o harmonie w życiu zarówno prywatnym jak i zawodowym, jednak kluczowa jest zagadka kryminalna. Mocnym punktem historii jest „chemia” bohaterów, ponieważ ich relacje są niezwykle dynamiczne, pełne nieufności, lojalności i „starć” na każdym kroku.

W moich oczach budowanie skomplikowanych relacji mićdzy postaciami to coś, w czym autorka sprawdza się świetnie i tutaj nie jest inaczej, ponieważ Puzyńska dała mi cały wachlarz emocji i napięć, co całej historii dało dodatkową głębię. Sama historia jest wielowymiarowa, bo to nie tylko historia o morderstwie, lecz o tajemnicach, także tych pozornie pogrzebanych oraz o winie, która nie będąc odkupioną, będzie wracać.

Historia za sprawą krótkich rozdziałów jest dynamiczna, a zwroty akcji bardzo dobrze podbijają napięcie. Pod fasadą thrillera, jest w tej historii gorzki portret społeczeństwa uciekającego przed przeszłością oraz tego jak łatwo można przykracać granice moralności.

Pisarka powróciła w dobrej formie, jest to zupełnie nowa seria, ale jakoś wyczułam aurę cech cyklu z Lipowa, ale podkręconego zdecydowanie bardziej mroczną energią. Takie historie chce się czytać.

Fabuła widać, że bardzo przemyślana i wszystkie fakty podawane stopniowo, zmuszają czytelnika do refleksji i podążania za śladami pozostawionymi przez mordercę. Szeroki krąg podejrzanych, który z biegiem stron się zawęża. Czujemy, jak krok po koku zbliżamy się do momentu kulminacyjnego. Jak przystało na dobry kryminał jeden trup to za mało, pojawiają się kolejne, a dochodzenie skręca w zaskakujących kierunkach.

Jest to nowa seria kryminalna autorki i nie dziwię się, bo z takimi bohaterami aż czeka się na kolejne. Prokurator jak i policjantki, to postacie nietuzinkowe, barwne, wzbudzające zainteresowanie, z wadami i przeszłością, którą stopniowo odkrywamy, ale nie do końca. Autorka zostawia aurę niedopowiedzenia, którą zapewne nam odsłoni w następnych częściach. Co oczywiście jeszcze bardziej wzmaga apetyt, by czekać na kolejne publikacje. Bohaterów lubi się od samego początku, aż chce się z nimi iść na kawę, by podpytać o ich sekrety.

„Nic takiego” to doskonale skonstruowany kryminał. Cały proces prowadzenia dochodzenia wciąga, a uczestniczenie w policyjnych procedurach i wnikliwych przesłuchaniach, daje dużo satysfakcji. Trafnie ukazana trudna praca policji oraz to, jak radzą sobie z problemami osobistymi. Te dwa bieguny wpływają na siebie bezpośrednio, czy da się je bezboleśnie pogodzić? Doskonała fabuła, wyraziści bohaterowie (uwielbiam Kaję Dalke), praca policyjna zobrazowana prawdziwie. Czyta się wyśmienicie, a zwroty akcji nie pozwalają odłożyć książki. Nic dodać, nic ująć, bardzo dobry kryminał Katarzyny Puzyńskiej. Czekam na kolejną część.