Nagie serca

Tej książki nie miałam w planach na najbliższy czas, ale postanowiłam wykorzystać ostatnie dni okresu próbnego na czytniku, żeby sięgnąć po HEART BONES, jako że poprzednie książki autorki mnie zachwyciły. I co muszę wspomnieć już od razu - uwielbiam tę okładkę, chyba jedna z moich ulubionych do tej pory jeśli chodzi o powieści CoHo, zarówno w przypadku okładek do wydań oryginalnych, jak i tych tłumaczonych na język polski.

Boli mnie to, że aktualnie ta książka ląduje u mnie na ostatnim miejscu spośród dotychczas przeczytanych powieści Colleen Hoover. I nie chodzi mi o to, że była zła lub mnie zawiodła - wręcz przeciwnie. Była świetna, jak zwykle, ale po prostu inne książki CoHo porwały mnie bardziej i wycisnęły ze mnie dużo więcej emocji. Nie zmienia to jednak faktu, że HEART BONES zawładnęło moim sercem i gdy zaczęłam czytać podziękowania od autorki było mi trochę smutno, że to już koniec. Z drugiej natomiast strony czułam radość na myśl o zakończeniu, bo właśnie takie sobie wymarzyłam.

To książka bardzo prawdziwa, pełna bólu, samotności i poszukiwania miejsca na świecie, w którym będziemy czuć się dobrze jako my sami. Chociaż czasami nie jest to zależne od miejsca, a od osoby, która będąc przy nas daje nam motywację do życia i nadzieję na to, że kolejny dzień będzie lepszy. Główna bohaterka była żywym dowodem na to, jak bardzo człowiek może być zniszczony przez liczne wydarzenia z przeszłości. I wcale nie jest łatwo tak po prostu wstać, otrzepać się i iść dalej z wiarą, że rany zadane nam przez życie zagoją się niemal od razu. Trzeba odnaleźć w sobie siłę, by ból ich gojenia nie odebrał nam chęci dążenia do lepszego jutra...