Morderstwo w Lakeview Hall. Kryminalne zagadki panny Beatrice

Osobiście uważam, że książka jest warta przeczytania i polecam wszystkim, którzy lubią kryminały bez brutalnych opisów i przemocy, w tym słownej. Książka jest przyjemna, a relacje, rozmowy i zachowania bohaterów miejscami bawią do łez.

Szykuje nam się świetna i lekka seria, połączenie romantyzmu Jane Austen i kryminalny wątek rodem z książek Agathy Christie. Wydaje się mieszanka nieprawdopodobna, a jednak to połączenie jest idealne.

Beatrice ma już 20 lat, porzuciła nadzieję na znalezienie męża, w swoich kręgach może uchodzić za starą pannę. Mieszka u bogatych krewnych, a ci wymagają od niej tylko tego, żeby była miła i brała udział w przyjęciach. Jednak ciężko być miłą i ogładną gdy ma się przed sobą nadętego i przemądrzałego bufona jakim jest książę Damien. Pewnej nocy Beatrice znajduje w bibliotece zwłoki a obok nich pochyla się książę. Czy to on jest mordercą, czy dziewczynie coś grozi? A może tak jak dziewczyna szuka sprawcy? Spróbujcie rozwiązać tę zagadkę.

Od samego początku zapałałam pozytywnymi uczuciami do Beatrice, cała rodzina uważa ją za grzeczną i odrobinkę zahukaną, a tymczasem to dziewczyna z pazurem, ciętą ripostą i poczuciem humoru którego można pozazdrościć. Wiele zabawnych sytuacji zdarza się dzięki niej i prowadzonemu przez nią śledztwu w sprawie morderstwa. Wszyscy bohaterowie są barwni i warci uwagi, miałam wrażenie, iż każdy z nich coś ukrywa i te tajemnice będą się powoli ujawniać.

Książka wciąga i jest tak przyjemna (może głupio to brzmi jeśli chodzi o wątek kryminalny), że nie ma ochoty się jej odkładać. Styl cozy crime jak najbardziej mi pasuje i jeśli też gustujecie w tym gatunku to polecam. Na uznanie zasługuje też piękna okładka, przyciąga oko, okładkowe sroczki spójrzcie na to cudo, brakuje tylko barwionych brzegów.

Całym serduchem polecam, szczególnie jeśli musicie sobie zrobić przerwę od krwistych i mocnych historii.

Miałam w planach być miła, uprzejma, posłuszna, trzymać emocje na wodzy, jak przystało na dobrze wychowaną młodą damę. Ciocia nie wybaczyłaby mi zachowania, które wymykałoby się z ogólnie przyjętych norm. Ale cóż, chęci chęciami, a życie swoje. No, bo kto by się spodziewał, że przyjęcie w Lakeview Hall skończy się znalezieniem w bibliotece martwego pana Otleya, przyjaciela właścicieli tejże posiadłości. Nie miałam wyjścia, to pan Otley, a raczej jego zwłoki, sprowokowały mnie do działania. Musiałam dowiedzieć się, kim jest morderca. Hmm, nie tylko ja, ten cały pożal się Boże, książę Kesgrave, również postawił sobie za cel wyjaśnienie zagadki.

Co z tego wyszło?

No muszę przyznać, było ciekawie.

.

Na okładce książki widnieje znaczek z napisem "cosy crime ", ja bym jeszcze dodała "nice crime", "comfortable crime". Czy kryminał może być uroczy? Ten w moim odczuciu jest. Ta historia, mimo morderstwa w tle, była zabawna. Cała intryga była zmyślna, interesująco poprowadzona. Jak to się dobrze czytało. Chociaż specyficzny styl i język systematycznie spowalniał moje czytanie. Ale pomińmy to i skupmy się na bohaterach, bo bardzo udali się autorce. Panna Beatrice, pomimo niezrozumiałego przeze mnie fetyszu rzucania jedzeniem w obiekt swojej pogardy, dała się poznać, jako odważna i inteligentna młoda dama. Autorka nie poskąpiła jej poczucia humoru, duszy buntowniczki, która nie boi się łamać konwenanse. Jej postać, to trochę taki symbol walki o głos kobiet w świecie zdominowanym przez mężczyzn. W książce zarysowuje się również motyw "hate to love", liczę, że będzie ciąg dalszy potyczek słownych i spotkań Beatrice i księcia Damiena, by rozwiązać kolejną łamigłówkę.

Czytajcie, bo dobre.

Jaki jest przepis na idealne cosy crime? Trzeba być drugą Jane Austen i Agathą Christie w jednym. Potrzeba stworzyć dwudziestosześcioletnią, bardzo błyskotliwą bohaterkę, która będzie już uznawana za starą pannę. Dołożyć do tego nieziemsko przystojnego i tak samo bardzo aroganckiego księcia oraz oczywiście trupa. Bo czym jest cosy crime bez trupa i zagadki kto zabił. Ponadto punktem obowiązkowym jest osadzenie fabuły w dostojnej wiejskiej posiadłości w XIX wiecznej Anglii.

To wszystko i jeszcze więcej znaleźć można właśnie w książce „Mordesrtwo w Lakeview Hall”. Bea jest najlepszą główną bohaterką jaką można sobie wyobrazić. Jest niepozorna, cicha, a zarazem błyskotliwa i przenikliwa. Natomiast książę Kesgrave doskonale jej w tej powieści partneruje. Od pierwszego ich spotkania wyczuwa się iskry przeskakujące pomiędzy nimi.

„Mordesrtwo w Lakeview Hall” to doskonały coy crime. Jest zbrodnia i zagadka do rozwiązania, jest też błyskotliwy humor.

Autorka sprostała zadaniu. Książkę czyta się lekko i z zaciekawieniem już od pierwszych stron.

“Morderstwo w Lakeview Hall” Lynn Messiny to historia kryminalna, która przenosi w czasie, ale na wesoło, z przyjemnym zabarwieniem humorystycznym. Jest to pierwszy tom serii Kryminalne zagadki panny Beatrice, która w momencie wydania tego tomu w Polsce, na rynku amerykańskim liczy już kilkanaście tomów. I po tej lekturze przyznaję, że dobrze - chętnie przeczytam kolejne! W tomie pierwszym poznajemy Beatrice Hyde-Clare, główną bohaterkę, cichą myszkę, która w momencie odkrycia zbrodni postanawia, że już taka cicha nie będzie - to znaczy przestanie ukrywać przed światem, jaka jest naprawdę. Oczywiście zmiany muszą następować stopniowo, ale Bea wykazuje się nie lada odwagą dzielnie tropiąc kolejne ślady, które potencjalnie mogły doprowadzić do zbrodni. Robi to z lekką pomocą znienawidzonego, zadufanego w sobie księcia Kesgrave, który z biegiem czasu ukazuje przed nią inną twarz… i choć dynamika między nimi zachwyca, wprowadza wiele uszczypliwie humorystycznych sytuacji, to tak prawdziwie oczarowuje tło, dokładność z jaką autorka je oddaje. Są to czasy regencji, jeśli dobrze udało mi się wyśledzić, to przełom XVIII/XIX wieku, co można wyczytać np. z tytułów lektur czytanych przez bohaterów. Sporo miejsca zajmują tu towarzyskie konwenanse, zasady, jakim wtedy w towarzystwie trzeba się było podporządkować. Z jednej strony przedstawione są nieco podkoloryzowane, tak by czytelnik mógł się podczas lektury pośmiać, z drugiej pozwalają porównać i docenić z jaką wolnością możemy żyć teraz. Naprawdę dobrze się przy tej lekkiej historii kryminalnej bawiłam, bo i intryga zbudowana jest tak jak lubię - w oparciu o klasykę, skupiona na zagadce i potrzebnej do jej rozwiązania dedukcji.

MORDERSTWO W LAKEVIEW HALL to cozy crime, jakiego było mi trzeba! Jak trafnie zauważono na okładce - to takie spotkanie Jane Austen z Agathą Christie, czy też Bridgertonowie z kryminalnym twistem! Z ogromną ciekawością śledziłam losy Beatrice - inteligentnej młodej kobiety, uznanej za starą pannę, która z niesamowitą wnikliwością próbuje rozwikłać sprawę morderstwa jednego z gości w Lakeview Hall. A pomagać jej będzie przystojny i nieznośny książę Damien, który jednocześnie okaże się niesamowicie przenikliwy. I chociaż między tą dwójką pojawiła się wyraźna chemia, to jednak w pierwszym tomie nie uświadczymy aż tak wyraźnego wątku romantycznego, a jedynie jego delikatny zaczątek i odrobinę motywu slow burn, wymieszanego z przekomarzankami postaci. Historia skupia się bardziej na śledztwie i łączeniu wszystkich drobnych okruszków informacji w całość i rozwiązaniu zagadki. Autorka w przemyślany sposób poprowadziła swoją opowieść i zgrabnie uknuła całą intrygę. Bawiła się z czytelnikiem, podrzucając mu tropy, które trzeba było uporządkować, by odtworzyć całą historię. A każda z postaci pobocznych dostarczała kolejnych twistów i istotnych informacji i pojawiała się tam nie bez powodu. Czytając, włączył się we mnie wewnętrzny detektyw i próbowałam rozwiązać sprawę razem z bohaterami. Lubię takie książki, więc z ogromną satysfakcją pochłonęłam tę lekturę i już nie mogę doczekać się drugiego tomu.

Polecam serdecznie!