Miłość, o której zapomniałam

W wyniku wypadku samochodowego Anna traci pamięć. Dom pod Warszawą, dwoje dzieci i kochający mąż - wszystko wskazuje na to, że prowadzi idealne życie. Problem w tym, że na samą myśl o powrocie do tej rzeczywistości odczuwa niepokój, a nie tęsknotę. Z każdym odzyskanym wspomnieniem odkrywa kolejne fragmenty swojej przeszłości i coraz wyraźniej dostrzega, że za fasadą szczęśliwego życia kryje się tajemnica, o której najchętniej na zawsze by zapomniała.

Agnieszka Jeż od lat udowadnia, że świetnie odnajduje się w kryminałach, umiejętnie łącząc zagadki zbrodni z rozbudowanym tłem obyczajowym. Tym razem pokazuje jednak swoje bardziej subtelne, emocjonalne oblicze i robi to z równie znakomitym efektem. Motyw utraty pamięci, stopniowego odkrywania prawdy oraz sekretów skrywanych przez najbliższych wciąga od pierwszych stron i nie pozwala oderwać się od lektury.

W swej najnowszej powieści - „Miłość, o której zapomniałam”, autorka z dużym wyczuciem pokazuje, że idealne życie często jest jedynie iluzją, a za pozornym szczęściem mogą kryć się bolesne doświadczenia, przemilczenia i decyzje, które odciskają piętno na całym życiu. To poruszająca opowieść o pamięci, tożsamości, miłości i trudnych wyborach, która skłania do refleksji nad tym, czy każdą prawdę naprawdę warto odzyskać.

Utrata wspomnień i przeszłości przez Annę stanie się początkiem poszukiwania siebie, nie tylko tej sprzed wypadku, ale przede wszystkim tej prawdziwej, która zagubiła się gdzieś pomiędzy kolejnymi dniami, kolejnymi kłamstwami, (nie)idealną codziennością.

Odkrywanie kolejnych fragmentów życia wraz z bohaterką trzyma w napięciu, porusza. Tu czają się sekrety. Choć opowieść utrzymana jest raczej w spokojnej tonacji myśli zagubionej kobiety, nie ma tu miejsca na nudę i ciężko odłożyć książkę, bo autorka ciągle podsyca naszą ciekawość.

Zachęca do refleksji, ale też pozwala spędzić przyjemnie czas.