Miłość i odwaga

Czy można jednocześnie marzyć o miłości, walcząc o własną wolność,żyjąc każdego dnia w cieniu wojny? Czy młoda kobieta, wychowana według surowych zasad, potrafi odnaleźć w sobie siłę, by sprzeciwić się światu, który od dawna wyznaczył jej miejsce?

Uwielbiam książki, które przenoszą mnie do dawnych lat, pozwalają poczuć klimat ulic, codziennych rozmów, lęków i nadziei ludzi żyjących w czasach, których już nigdy nie doświadczymy. Lata 1918–1919 mają w sobie coś niezwykłego, bo z jednej strony ból po wojnie, a z drugiej ogromną nadzieję na odzyskanie wolności. Już sam tytuł tej powieści jest niezwykle wymowny, bo dokładnie o tym opowiada ta historia. Poznałam historię o miłości, ale też o odwadze potrzebnej do walki o siebie, o marzenia i o ojczyznę.

Nie mogę też nie wspomnieć o samym wydaniu tej książki, bo jest po prostu przepiękne. Okładka od razu przyciąga wzrok i idealnie oddaje klimat tej historii, a barwione brzegi sprawiają, że całość prezentuje się wyjątkowo elegancko i klimatycznie. To jedna z tych książek, które aż chce się postawić na honorowym miejscu w biblioteczce.

Akcja powieści rozgrywa się w Poznaniu w latach 1918–1919, w czasie kiedy w Wielkopolsce wrze, a ludzie coraz mocniej wierzą, że Polska może odzyskać niepodległość. Główną bohaterką jest Felicja Wolińska — młoda dziewczyna wychowana w tradycyjnej rodzinie, w której kobieta ma jasno określoną rolę. Szczególnie mocno pilnuje tego jej matka, boleśnie doświadczona stratą syna na wojnie. I właśnie ten rodzinny konflikt był dla mnie jednym z najmocniejszych elementów tej książki. Z jednej strony mamy matkę żyjącą według dawnych zasad i próbującą chronić córkę przed światem, a z drugiej Felicję, która coraz bardziej czuje, że nie potrafi bezczynnie patrzeć na to, co dzieje się wokół niej.

Bardzo podobało mi się to, jak autorka pokazała przemianę głównej bohaterki. Felicja początkowo pomaga żołnierzom jako wolontariuszka w dworcowej jadłodajni, słucha ich historii, zbiera żywność, angażuje się całym sercem w pomoc potrzebującym. Jednak z czasem zaczyna rozumieć, że chce zrobić coś więcej. I właśnie wtedy historia nabiera jeszcze większego tempa. Renowacja broni, działalność konspiracyjna, zadania zwiadowcze, te momenty sprawiły, że nie mogłam oderwać się od książki. Cały czas zastanawiałam się, czy Felicja poradzi sobie w tak niebezpiecznych sytuacjach. Czy jej działalność nie sprowadzi zagrożenia na rodzinę? I czy w świecie pełnym strachu oraz niepewności znajdzie jeszcze miejsce na prawdziwe uczucie?

Ogromnie doceniam też to, że Aneta Krasińska nie stworzyła historii przesłodzonej ani przesadnie patetycznej. Jej styl pisania jest bardzo naturalny, emocjonalny i niezwykle obrazowy. Czytając, naprawdę czułam klimat dawnego Poznania... ulic pełnych napięcia, rozmów o wolności, strachu przed tym, co będzie jutro, ale też tej niezwykłej nadziei, która wtedy rodziła się w ludziach. Uwielbiam, kiedy autorzy potrafią pokazać historię właśnie w taki sposób, gdzie poznajemy nie tylko zbiór dat, ale przede wszystkim prawdziwe życie zwykłych ludzi.

Bardzo poruszył mnie również wątek kobiet i ich miejsca w tamtych czasach. Felicja musi walczyć nie tylko o ojczyznę, ale też o własny głos i możliwość decydowania o sobie. To bohaterka, którą naprawdę da się polubić. Jest odważna, momentami zagubiona, emocjonalna, ale jednocześnie niezwykle silna. Jej historia pokazuje, jak wiele musiały poświęcać kobiety, które chciały zrobić coś więcej, niż oczekiwało od nich społeczeństwo.

W tej książce czeka na Was naprawdę wiele emocji. Są chwile wzruszenia, napięcia, strachu, ale też nadziei i ciepła. Są momenty spokojniejsze, rodzinne, przeplatane scenami pełnymi ryzyka i niepewności. Bardzo podobało mi się to połączenie powieści obyczajowej z tłem historycznym i elementami konspiracyjnymi, bo dzięki temu historia ani przez chwilę nie była nudna.

Najbardziej urzekło mnie jednak to, jak mocno ta książka pozwala poczuć klimat tamtych lat. Zawsze tęsknię za takimi powieściami, dopracowanymi historycznie, ale jednocześnie bardzo ludzkimi i emocjonalnymi. Miłość i odwaga to historia o walce, dojrzewaniu, kobiecej sile i nadziei, która potrafi rozświetlić nawet najtrudniejsze czasy. Jeśli kochacie powieści historyczne, w których oprócz wielkich wydarzeń liczą się także emocje i prawdziwi bohaterowie, to zdecydowanie polecam wam tę książkę. Ja spędziłam z nią naprawdę wyjątkowy czas i z ogromną przyjemnością zanurzyłam się w świecie Poznania sprzed ponad stu lat.

Kiedy sięgnęłam po tę książkę spodziewałam się ciepłej historii o uczuciu. Dostałam coś znacznie więcej – opowieść, która uderza prosto w serce i nie puszcza do ostatniej strony. Klimat? Prawdziwy, momentami surowy, ale pełen nadziei.

Fabuła skupia się na losach dwojga ludzi, których życie nie oszczędzało. Aneta Krasińska mistrzowsko buduje napięcie między tym, co chcielibyśmy mieć, a tym, czego boimy się najbardziej. Nie ma tu tanich melodramatów – jest walka, strach, ale i ogromna siła, by się nie poddać.

Bohaterowie? Autentyczni do bólu. Z ich ranami, lękami i momentami zwątpienia. Przez większość książki miałam ochotę ich przytulić, a czasem – potrząsnąć, ale właśnie za to ich kochamy. Ta historia wywołuje całą gamę emocji: od łez frustracji, przez ciepło w sercu, po dumę z małych zwycięstw.

Akcja toczy się w dobrym tempie – ani za szybko, ani za wolno. Autorka nie męczy opisami, ale daje przestrzeń, byśmy mogli oddychać razem z postaciami. Felicja Wolińska to główna bohaterka, która nie chce stać z boku. To ona jest sercem i motorem tej historii. Poznajemy ją jako młodą dziewczynę dorastającą w konserwatywnym domu, gdzie kobieta ma ściśle określoną rolę, ale Felicja ma "niespokojnego ducha" i wierzy, że może zrobić więcej dla ojczyzny niż tylko pilnowanie domowego ogniska. Jej wewnętrzna przemiana. Jest głodna działania i wolności – bez zgody nadopiekuńczej matki pomaga żołnierzom, zostaje wolontariuszką, by potem dołączyć do konspiracyjnej grupy. Z biernej obserwatorki przeobraża się w odważną i zaangażowaną patriotkę, która podejmuje się nawet takich wyzwań jak renowacja broni i misje zwiadowcze. Klementyna to matka złamana przez wojnę Największym kontrastem dla Felicji jest jej matka. Głęboko zraniona matka. To wierna tradycjom kobieta, która niechętnie patrzy na emancypację córek. To, co często odbieramy jako jej konserwatyzm jest w dużej mierze próbą ochrony dzieci przed utratą.

Życie Felicji nie kręci się tylko wokół rodziny i walki. Kluczową rolę odgrywa też miłość.

Nieznajomy z kościoła to młody mężczyzna w wojskowym płaszczu i z wąsami, którego Felicja zauważa podczas mszy. Jest wysoki, szczupły i emanuje godnością i siłą. Mimo że początkowo ginie w tłumie, to właśnie za nim najwyraźniej tęskni, gdy podejmuje ryzyko w służbie dla Polski. W książce pojawia się też Bronek, a relacja między nim a Felicją jest piękna i romantyczna. Tworzy on ciekawy kontrast z wątkiem patriotycznym.

To właśnie te złożone i prawdziwe relacje tworzą tę historię tak autentyczną. Być może również inni mieszkańcy wspomnianej w recenzji kamienicy (pszczelego roju) oraz postacie historyczne, którymi autorka wzbogaciła swój świat, tworzą ten niesamowity klimat.

Styl pisania jest lekki, ale nie płytki – czyta się jednym tchem.

Dla kogo? Dla każdego, kto szuka książki nie tylko o miłości, ale przede wszystkim o odwadze – tej najtrudniejszej, codziennej. Spodoba się fanom wzruszających historii z życiowym pazurem i czytelnikom, którzy cenią sobie bohaterów z krwi i kości.

Moja ocena: 9/10

BRUNETTE BOOKS