Malfoy. Historia najmroczniejszej rodziny czarodziejów

Draco Malfoy postać podana niczym teściowa, trudniąca się czarną magią i będąca równie mocno koniunkturalna co „mamusia” na łożu śmierci. Draco był jako postać wykreowany niesamowicie, ponieważ od samego początku już irytował i uosabiał wszystkie cechy osoby antypatycznej: od arogancji, przez pogardę dla innych, aż po przekonanie o własnej wyższości.

Przyznaję, że postać Draco im dłużej się go obserwowało, tym większe wątpliwości budziła, czy jest on zwykłym chamem, czy problem jest bardziej złożony i funkcjonowanie w świecie, gdzie był pozbawiony własnych wyborów, zostało tak, a nie inaczej wychowany. Książka nie wybiela bohatera, a bardziej pokazuje, jak zarazem można ponosić winę za czyny, jak i pozostać przy tym ofiarą środowiska.

Lektura sprawia, że dane jest nam zajrzeć pod maskę Malfoya i doświadczyć, jak jego odwaga ogranicza się do obrażenia kogoś na korytarzu, a w momencie gdy stawka rośnie i kończy się zabawa, gdy Czarny Pan ma swoje wymagania, to wtedy ironiczny uśmiech plastusia nie jest w stanie wiele zdziałać.

Przy całej mojej antypatii do tytułowego bohatera jest on nieco dojmujący, bo widać, jak stopniowo jego rodzinny parasol ochronny przestaje działać, a jego świat zaczyna się rozpadać niczym beza teściowej, a przy tym wszystkim mierzenie się z decyzjami swoimi i rodziców sprawia, że ta historia jest znacznie ciekawsza niż ta poznana w cyklu o HP.

Książka zdecydowanie nie rozgrzesza Malfoya, ale pozwala go lepiej zrozumieć, a momentami nawet współczuć, bo poznajemy oblicze człowieka uwikłanego w rodzinną przeszłość, własne wybory i ambicje. Czy Malfoya polubiłam? Nie, ale na pewno bardziej go rozumiem i inaczej na wiele spraw patrzę. Książka zdecydowanie pogłębia oblicze Draco i pokazuje, jak bardzo na całe życie rzutuje wychowanie.