Magdeburg 1007. Wróg uciekł, zanim stanął do bitwy

Opis od wydawcy

Polski zagon pod Magdeburg w1007 roku był działaniem wyprzedzającym niemiecką napaść imiał na celu spustoszenie wrogiego zaplecza. Cel ten został osiągnięty ipolscy jeźdźcy wrócili wraz zgrupą ludności słowiańskiej, zamieszkującej ziemie podbite przez Niemców. Mimo zgromadzenia się armii niemieckiej, nie doszło wówczas do bitwy.

Wbrew pozorom, to między innymi właśnie dlatego zagon ten zasługuje na upamiętnienie go wodrębnej książce. Jak przekazał niemiecki kronikarz Thietmar, wojsko niemieckie, dowodzone przez arcybiskupa Taginona, podjęło pościg za polską lekką jazdą już wtedy, gdy była spowolniona przez wyzwolonych Połabian. Odbierało to Polakom możliwość szybkiego marszu. Wówczas Tagino mógł narzucić bitwę na własnych warunkach, korzystając zprzewagi wuzbrojeniu. Mimo tych atutów, Niemcy wycofali się.

Należy zwrócić uwagę, że polska jazda, choć podjęła wyprawę oznaczeniu strategicznym, nie była dowodzona przez polskiego władcę ani jego syna. Mimo to stanowiła na tyle dużą siłę bojową, że przeciwnik nie podjął walki. Aby przedstawić, wjaki sposób Polacy odnieśli zwycięstwo, wksiążce tej opisano cechy lekkiej jazdy piastowskiej iich genezy, czyli jeździectwa wczesnośredniowiecznego.

Jest to szczególnie ważne, gdyż pod Magdeburgiem prawie doszło do starcia dwóch odmiennych sposobów walki…