Langer. Tom 3. Ozyrys

Bez względu na to, co o twórczości Remigiusza Mroza myślicie, trzeba mu oddać, że porwał Polaków sprzed telewizora i zagonił do czytania. Szanuję go za to ogromnie. Sama część książek autora uwielbiam, inne znowu mnie nie porwały. Mam jednak w stosunku do niego ogrom czołobitności, ponieważ udało mu się dokonać czegoś absolutnie niesamowitego :)

Jeśli zaś chodzi o wspomnianego „Ozyrysa”, trzeci tom cyklu „Langer” (tak, możecie czytać je osobno - połapiecie się), to przypadł mi do gustu b a r d z o !

Bawiłam się znakomicie! I chwała autorowi za to, że miał nade mną litość i zmniejszył ilość drastycznych opisów, w trakcie których skóra marszczyła mi się na… wiadomo czym. Pod tym względem „Ozyrys” jest dużo bardziej przystępny dla delikatnego czytelnika.

Tym razem jesteśmy świadkami rzeczy niebywałej, mianowicie doprowadzenia Piotra Langera przed wymiar sprawiedliwości. W końcu! Udało się! Radość nie trwa jednak zbyt długo, bowiem rozprawa sądowa zostaje przerwana przez brutalne zdarzenie, za którym prawdopodobnie stoi człowiek (choć trudno go tytułować tym mianem) słynący z bezwzględności i bezgranicznego okrucieństwa - tytułowy Ozyrys.

Langer, który schodzi w swojej chorej „popularności” na dalszy plan? Nie może być!

A jednak.

Znani z poprzednich tomów Paderborn, Siarkowska i Nina, ruszają w pogoń za zwyrodnialcem.

Czy nareszcie uda się pokonać zło?

A przede wszystkim, czy Piotr Langer naprawdę jest niewinny, o czym nieustannie, z przerażającym spokojem zapewnia?

Napiszę tyle: zakończenie Was pokona.

***

Bawiłam się świetnie! „Ozyrys” jest wyborną rozrywką dla miłośników mrocznych gatunków. Powalające prędkością zwroty akcji, wciągająca jak wir kryminalna łamigłówka, godne najlepszych thrillerów budowanie napięcia, przez które włoski na karku miałam w permanentnej gotowości.

I ten „Mrozowy” humor! Miodzio!

Że niby kuriozalny, pełen absurdów?

Łaska boska!

Na co dzień mam wystarczająco dużo racjonalizmu i realizmu. Aż po dziurki w nosie.

Wyłączcie telewizor i dajcie się porwać Mrozowi w mroczną krainę irracjonalności!

Uwielbiam!