Krzyki (bez)nadziei

Książka napisana w formie pamiętnika teraz już dorosłej Kamili. Znajdują się tu wspomnienia, wiersze, listy oraz monologi z samą sobą.

To przepełniona bólem i poczuciem niesprawiedliwości opowieść dziecka, które nigdy nie poczuło miłości matki, pojawiającej się od czasu do czasu. Wychowało się przy ojcu alkoholiku i siostrze materialistce. Jedynie babcia jak umiała i tyle na ile mogła o nią dbała, jednak odeszła zaraz po ojcu...

Bardzo głębokie przemyślenia, znajdziecie tu wątek prób samob#jczych, utraty bliskich, braku miłości zwłaszcza tej rodzicielskiej, przemocy psychicznej i uzależnień. To bezgłośne wołanie o pomoc dziecka, nastolatki, kobiety chowajacej się za ścianą ułudnej wesołości.

Lektura niesamowicie potrzebna zwłaszcza rodzicom, otwierająca oczy na coś o czym nawet nie zdajemy sobie sprawy. Jako dorośli często zmagamy się z problemami nie okazując tego na zewnątrz, ale nie przyszło nam do głowy,że i dzieci potrafią zrobić to samo.

To również książka ku przestrodze, aby nic nie brać za pewnik i zamiast wgapiać się bezmyślnie w ekrany zacząć przyglądać się własnemu dziecku. Usiąść, porozmawiać...nie oceniać, nie krytykować ale wesprzeć i spróbować pomóc. Zadanie trudne aczkolwiek nie niemożliwe, a bardzo prawdopodobne iż taka chodźby krótka chwila współodczuwania zmieni komuś tragiczny finał życia... Pomimo ogromu bólu zawartego w tej książce, jest i jakaś maleńka iskierka nadziei.

Debiut literacki autorki, na pewno inny od tych mi znanych ale...świetny i wart każdej minuty. Czytajcie, zatrzymajcie się i zastanówcie...póki nie jest za późno

Krzyki (bez) nadziei to poruszająca opowieść o nastolatce, która od najmłodszych lat zmaga się z problemami, jakich żadne dziecko nie powinno doświadczać. Ojciec alkoholik, matka, która ją porzuciła, siostra pełna wrogości… W domu nie ma rozmów, są tylko kłótnie i poczucie samotności. Nic dziwnego, że Kamila zaczyna mieć myśli samobójcze – w jej świecie trudno znaleźć choćby odrobinę nadziei.

To jednak coś więcej niż historia o trudnym dzieciństwie. To głęboka opowieść o tym, jak nasze myśli – szczególnie te najmroczniejsze – potrafią wpływać na życie. Autorka w mistrzowski sposób oddała wewnętrzne rozterki bohaterki, czyniąc z książki coś w rodzaju pamiętnika pełnego przemyśleń, bólu, ale też momentami przebłysków siły.

Zżyłam się z Kamilą od pierwszych stron. Jej historia poruszyła mnie do głębi, ponieważ sama miałam epizod z natarczywymi, samokrytycznymi myślami. Czytając, miałam wrażenie, jakby ktoś przelał na papier moje własne dawne myśli. To było niezwykle emocjonalne doświadczenie – momentami bolesne, ale też oczyszczające.

Krzyki (bez) nadziei to książka, która naprawdę daje do myślenia. Jest świetnie napisana, wciągająca od pierwszej strony. Jeśli ktoś chce zrozumieć, co dzieje się w głowie osoby z depresją lub zmagającej się z problemami psychicznymi – ta książka będzie doskonałym początkiem.