Krąg Czasu

Seft, mężczyzna obdarzony niezwykłym talentem do odnajdywania krzemienia, postanawia udać się na uroczystości przesilenia przemierzając Wielkie Równiny,

aby sprzedać na jarmarku świętojańskim wydobyty kamień i zdobyć miłość Neen - kobiety, którą skrycie darzy uczuciem.

Jego historia splata się z losem Joi, kapłanki a zarazem siostry Neen, której wizja monumentalnego kamiennego kręgu ma zjednoczyć plemiona i dać ludziom nowy, wspólny cel.

Niepokój narastający nad Wielkimi Równinami, susza pustosząca ziemię i eskalujące konflikty między pasterzami, rolnikami i mieszkańcami lasów tworzą atmosferę, która z każdą stroną staje się coraz bardziej gęstsza i dramatyczna.

Bohaterowie są autentyczni, a ich wybory wynikają z realiów świata, w którym jedno ubogie w plony lato może przesądzić o losie całego plemienia.

"Krąg czasu" o przede wszystkim opowieść o odwadze, solidarności i sile wspólnoty, która potrafi przezwyciężyć przeciwności losu.

To, że Ken Follett jest mistrzem epickich sag, wiadomo nie od dziś, ale do jego najnowszej powieści „Krąg czasu” przyciągnęła mnie przede wszystkim tajemnica zamknięta w megalitycznym kręgu Stonehenge. Miałam okazję odwiedzić to miejsce kilka lat temu, co wywołało we mnie wiele pytań o jego pochodzenie i przeznaczenie. Jedna z hipotez sięgała nawet pozaziemskiej ingerencji, więc byłam ciekawa, jak do tematu podejdzie Ken Follett.

Cofamy się w prehistoryczne czasy, gdy powstają wspólnoty rolników, górników, hodowców, ludzi lasu i kapłanek. Z rywalizacji rodzi się współpraca, z cierpienia siła. To moment, w którym kiełkują pierwsze idee, potrzeba wiary w sens istnienia człowieka i zrozumienia świata, który go otacza. I potrzeba zjednoczenia, by stworzyć coś, co przetrwa ich wszystkich, co zamknie w sobie ich historię na tysiące lat.

Autor z właściwym sobie rozmachem pokazuje, że nawet w czasach, gdy ludzie nie znali pisma, emocje były równie silne jak dziś, a natura ludzka niezmiennie skomplikowana. Miłość, pożądanie, zazdrość, ambicja i pragnienie zemsty stanowią motor napędowy ich życia na równi z pierwotnym instynktem przetrwania. Kobiety w tej powieści, choć żyją w świecie zdominowanym przez mężczyzn, są jej sercem. Silne, intuicyjne, kierujące się mądrością i empatią, potrafią widzieć dalej niż ci, którzy rządzą siłą.

Jest w tej książce coś pierwotnego, surowego, a jednocześnie niezwykle poruszającego, bo tu losy zwykłych ludzi splatają się z wielką historią świata. I dużo bardziej niż wyjaśnienie powodów, czy technicznych możliwości przemieszczenia gigantycznych głazów (których oczywiście nie zabrakło), pochłonęły mnie historie Sefta i Neen, Pii i Hana czy kapłanki Joi. To ich losami żyłam przez niemal siedemset stron, utożsamiając się z nimi i kibicując ich planom. Bo choć minęły tysiące lat, wciąż szukamy tego samego - miłości, sensu i miejsca, do którego należymy.

Ken Follett stworzył powieść, która potrafi wciągnąć bez reszty niezależnie od tego, czy sięgasz po nią z kubkiem ciepłej herbaty po całym dniu pracy, czy w cichą niedzielę, gdy świat może na chwilę poczekać. I nie bez znaczenia jest przystępny styl autora, dzięki któremu nawet tak odległa epoka staje się bliska i zrozumiała, a losy bohaterów niezwykle osobiste. Czysta magia słowa.

„Krąg czasu” to książka, w której autor spróbował odtworzyć wydarzenia z roku 2500 p.n.e. Kiedy to powstała jedna z najsłynniejszych budowli w Europie megalistycznych Stonehenge.

Ket Follett to autor, który zabiera czytelnika do dawnych czasów i pokazuje jak mogła powstawać dana, znana budowa. Miesza wydarzenia i odkrycia historyczne z fikcją literacką. Ukazuje nie tylko jaki trud ludzie wkładali w postawienie wielkich głazów, z których zbudowana Stonehenge, ale również życie tych ludzi. Pasterzy, kapłanek i tych co wydobywali krzemień.

Autor wspaniale oddał klimat tamtych czadów. To jak ludzie zakochiwali się, zdobywali pożywienie, w co wierzyli i do czego modlili się. Jak sobie radzili z suszą i czego bali się. Są tutaj barwne opisy otaczającego świata.

Byli wśród nich bardziej wybitne jednostki, które kierowały budowlą. Taką osobą tutaj był Seft, który przybył na letnie przesilenie nie po to by wymienić się krzemieniem, ale dla pewnej dziewczyny. Na Wielkiej równinie ludzie żyją w oddalonych od siebie osadach. Spotykają się tylko w czasie przesileń by wymienić się towarami. Miejscem spotkań jest drewniany Monument. Jest to miejsce, gdzie kapłanki odprawiają tajemnicze rytuały. Kiedy spalił się w jego miejsce Self i inni odbudowują go, ale już z kamienia. Niestety ogromne głazy znajdują się w odległej dolinie, a przeniesienie ich nie jest takie proste. Jak sobie z tym poradzili nasi przodkowie? Przekonacie się sami.

Jeśli znacie już twórczość Kena Folletta to koniecznie musicie przeczytać „Krąg czasu”. A jeśli jeszcze nic nie czytaliście tego autora to polecam tę książkę jak i poprzednie.

Ta powieść, to kolejna historyczna przygoda, którą autor przygotował z niezwykłym pietyzmem. Jak zwykle przygotował się doskonale. Zbadał dokładnie epokę, przeanalizował, wyciągnął wnioski i na podstawie własnych badań stworzył arcyciekawą treść.