Kolory zła. Tom 2. Czerń

Czerń w „Czerni” niejedno ma imię, choć mnie w pewnym momencie skojarzyła się bardzo jednoznacznie. Głównymi ofiarami są dzieci, a zachowań wobec nich mamy cały przekrój, od molestowania, przez morderstwa można rzec rytualne, aż po znęcanie się we własnych, czterech ścianach domów. Śledztwo rozpoczynające powieść nabiera z każdą stroną rozpędu i rozszerza się o kolejne watki, a poskładanie ich do kupy nie jest łatwe, co tylko wzmaga chęć poznania zakończenia. Tło, czyli malownicze miasteczko Kartuzy, ma swoje dwa oblicza, sielankowe dla przejezdnych czy gości i to prawdziwe, pełne tajemnic, wierzeń, bożków i rytuałów, do którego nie ma dostępu osoba z zewnątrz. Obyczajowe watki nie nudzą, nie ma się wrażenia, że są tu „zapychaczem”, bardziej uzupełniają, dzięki nim czytelnik poznaje drugą stronę medalu. „Czerń” jest po prostu rewelacyjnie napisana, mocniejsza niż poprzednia, bardziej angażująca, ale i też bardziej skomplikowana. Co przyniesie kolejny kolor zła? Polecam!

"Czerń" Małgorzaty Oliwii Sobczak to drugi tom cyklu "Kolory zła" i książka, która zrobiła na mnie naprawdę duże wrażenie. Pierwsza część była bardzo dobra, a ta moim zdaniem, jest jeszcze lepsza. Zdecydowanie jest to kryminał, który warto przeczytać.

Po sprawie Skalpela prokurator Leopold Bilski zostaje przeniesiony do Kartuz. Nie najlepiej radzi sobie z tą degradacją i daje to odczuć nowym współpracownikom. Sytuacja zmienia się wraz ze zgłoszonym w Sopocie zaginięciem trzynastoletniej Amelii, której sprawą zajmuje się Ania Górska. Jeden z tropów prowadzi do Kartuz, a gdy i tam znika kolejne dziecko, Bilski włącza się do śledztwa. Okazuje się, że miasteczko kryje wiele głęboko skrywanych tajemnic.

"Czerń" to rewelacyjny kryminał, który czytałam z ogromną przyjemnością. Nie jest to łatwa pozycja. Autorka porusza w niej wiele trudnych i bolesnych tematów, kładąc nacisk na wykorzystywanie dzieci. Wszystkie wątki w książce są przemyślane i bardzo dobrze dopracowane. Takie pozycje mogłabym czytać codziennie. Małgorzata Oliwia Sobczak idealnie oddała klimat malowniczego kaszubskiego miasteczka wraz ze skrywanymi przez mieszkańców tajemnicami. Lubię w kryminałach dobrze rozbudowane tło obyczajowe, a tutaj zdecydowanie tego nie zabrakło. Nie dało się tej książki odłożyć. Wydarzenia przeplatane są historią, która swój początek ma w latach 70. XX wieku. Dzięki retrospekcjom możemy lepiej zrozumieć bohaterów i zobaczyć jak traumy z dzieciństwa wpłynęły na ich dorosłe życie. Są one sprawnie wplecione w całą opowieść i tylko wzmagały moje zainteresowanie lekturą.

"Czerń" to pełnokrwisty kryminał ze skomplikowaną, dobrze zbudowaną intrygą. Napisany jest lekkim językiem, a ja od pierwszego tomu polubiłam styl autorki. Wciąga i trzyma w napięciu do ostatniej strony. Polecam!

Czerń to druga część trylogii Kolory Zła i chyba klątwa drugiego tomu tym razem nie zadziałała. Fakt faktem, nie czytałam pierwszej części (ale nadrobię), mimo tego bez problemu odnalazłam się w tej powieści.

To na pewno nie jest delikatny kryminał. To z jednej strony żmudne śledztwo, które zdaje się, nie ruszać z miejsca, a z drugiej strony korupcja, zaściankowość i wiejskie zabobony. Autorka bardzo sprawnie połączyła takie trochę standardowe elementy tego gatunku i powstała powieść mroczna, trochę psychologiczna, ale na pewno nie schematyczna i przewidywalna. Powieść jest dobrze napisana, trochę w takim "męskim" stylu. Nie ma tutaj miłostek czy romansu, tylko trudna droga do odkrycia prawdy. Zaginięcia dzieci to zawsze temat, który będzie oddziałowywał na naszą psychikę i autorka wykorzystała ten motyw.

Możemy czuć się trochę wodzeni za nos, dużo bohaterów, miejsc, niewyjaśnione sprawy sprzed lat nie pozwolą nam "przelecieć" przez książkę bezmyślnie. To nie jest lekka powieść, bo wymaga od nas skupienia, jednak wciąga i niedaje się odłożyć. Wystarczyły dwa wieczory, żeby odkryć kto stoi za porwaniami dzieci. Książka jako całość, bardzo mi się podobała, ale jest jedno "ale". Totalnie nie pasuje mi ta osoba odpowiedzialna za złe rzeczy, ale to już mój problem.

Po finale ostatniej sprawy, prokurator Leon Bliski zostaje przeniesiony do Kartuz, co odczuwa jako swoistą degradację. W końcu mała mieścina na Kaszubach, jak dumnie opowiada komendant policji, to ostoja bezpieczeństwa. Ale czy na pewno? Spokój mieszkańców przerywa zaginięcie 13-letniej Amelii. Niedługo później znika kolejne dziecko, tym razem znacznie młodsze. Sprawa wydaje się być nieodłącznie związana z lokalnymi układami, ale również z uwielbianą przez mieszkańców parafią. Jakie sekrety wyjdą na światło dzienne? I czy uda się rozwikłać zagadkę porwań na czas?

„Czerń” to kontynuacja „Czerwieni”, o której pisałam we wrześniu. Byłam wtedy bardzo zadowolona z lektury i z niecierpliwością czekałam na kolejne tomy Kolorów Zła. Gdzieś podskórnie bałam się jednak, czy następna część będzie w stanie dorównać wysoko postawionej poprzeczce. Gdy jednak tylko zagłębiłam się w „Czerni”, moje obawy minęły.

Samo umiejscowienie akcji okazało się bardzo intrygujące i po prostu świeże. Nie przypominam sobie, bym czytała jakąkolwiek polską książkę, której wydarzenia rozgrywają się w głównej mierze na Kaszubach. Ta okolica to dla mnie jedna wielka niewiadoma, a jedyne z czego ją kojarzę to język (czy też dialekt?) kaszubski. Pod tym względem naprawdę byłam wdzięczna autorce za to, że udało jej się wpleść do thrillera odrobinę kaszubskiej kultury i pogańskich wierzeń, które, jak się okazuje, wciąż tkwią w świadomości mieszkańców tego regionu.

„Czerń była groźna i zła. Nigdy jej nie lubiła.”

A wracając do książki i jej poziomu, to niestety, obawiam się, że nie mam się do czego przyczepić. Chyba jedynie do zbyt dużego natłoku nowych imion i nazwisk, które nie sposób zapamiętać, co wywołuje lekki mętlik w głowie. A i do zakończenia, które w moim odczuciu zasługiwałoby na poświęcenie mu kilku stron więcej, by każdy czytelnik mógł zrozumieć motywację mordercy. Co jednak najważniejsze, to powieść wciąga od pierwszych stron, porywa czytelnika wprost do Kartuz, w sam środek śledztwa i do jego finału nie pozwala ani na chwilę o sobie zapomnieć. Nieważne, czy jest dzień, noc czy zajęcia online. Opowieść nie jest lekka ani zbyt przyjazna, chwilami mocno przytłacza swoim mrokiem i czernią, nieco drastycznymi opisami scen, których, uwierzcie mi, nie chcielibyśmy zobaczyć w koszmarach. Choć być może przytłacza przede wszystkim tym, że porwani to w tym przypadku dzieci. A dzieci zawsze wywołują mniejsze lub większe emocje. Spodobało mi się również to, że akcja toczy się dwutorowo – równocześnie mamy dostęp do przeszłości i teraźniejszości, które, jak się spodziewamy, okazują się być ściśle związane.

„Czerń” to kolejny kolor po „Czerwieni”, który sprawia, że zaczynam wierzyć w potencjał młodych polskich twórców. Teraz pozostaje mi tylko zastanawiać się, jaka barwa będzie następna.

www.carolinelivre.pl

Czy też po przeczytaniu pierwszej rewelacyjnej części jakiejś serii, macie obawy, że w drugiej autor może nie sprostać Waszym oczekiwaniom? Że pomysł na fabułę będzie słabszy i całość trochę na siłę, by tylko zaspokoić popyt? Takie obawy miałam przed przeczytaniem "Czerni". Czy uzasadnione?

Już od początku powieść budzi silne emocje, bo dotyczy krzywdy dzieci. W sielankowej kaszubskiej miejscowości, w której niewiele się dzieje, znika trzynastoletnia dziewczynka i siedmioletni chłopiec. Sprawę prowadzą, znani nam z pierwszej części, prokurator Leopold Bilski wraz z asesorem Anną Górską. Po początkowym braku tropów, wątki zaczynają się mnożyć kierując nasze i prokuratorskie kroki w różne strony. Sięgamy w przeszłość, by zyskać pełen obraz miasteczka, w którym każdy wie wszystko o każdym, ale obowiązuje zmowa milczenia. Miasteczka, które oplata sieć powiązań, a ręka rękę myje.

Autorka zwraca uwagę na specyfikę małych miejscowości z jej zamkniętą społecznością, na problemy i tragedie zamiatane pod dywan. Nie boi się poruszać tematów kontrowersyjnych i bolesnych, ze szczególnym naciskiem na krzywdę dzieci, fizyczną i psychiczną. Krzywdę wyrządzaną w miejscach, w których powinny czuć się bezpieczne, przez osoby darzone przez nie miłością, zaufaniem i szacunkiem. Krzywdę, którą noszą w sobie, odarte z niewinności i dzieciństwa, bezsilne.

Tło społeczne i rozwinięty wątek obyczajowy połączony z fascynującą sprawą kryminalną i realnymi bohaterami sprawiają, że książka jest wyjątkowa. Nie tylko cudownie się ją czyta, przeżywając emocje bohaterów i oddychając wręcz powietrzem Kaszub, ale daje też wiele powodów do przemyśleń. Autorka udowodniła, że po pierwszym świetnym tomie nie osiadła na laurach i dopiero się rozkręca. Moje obawy okazały się kompletnie nieuzasadnione i mam nadzieję, że kolejny kolor serii będzie równie porywający.