Kolory zła. Czerwień. Tom 1

Słuchaj, rzadko kiedy zdarza się, żeby książka fizycznie mnie „brudziła”. A ta to zrobiła. Czułem na skórze tę lepką, morską bryzę, zapach starej krwi i dymu z papierosów w podrzędnych sopockich barach. Autorka nie napisała kryminału – ona stworzyła maszynę do podróży w czasie, która wypluwa cię prosto w paszczę szaleństwa.Wyobraź sobie: rok 2013, świt nad Bałtykiem. Mamy Krystynę Dumską, starszą babkę, która po prostu wyszła na spacer z psem. I nagle ten sielankowy obrazek pęka jak lustro. Na brzegu leży młoda kobieta. Martwa. Ale to nie był „zwykły” zgon. To była egzekucja na godności – morderca wyciął jej usta. Rozumiesz to? Pozbawił ją głosu nawet po śmierci.Wtedy na scenę wchodzi prokurator Leopold Bilski. Facet jest jak odbezpieczony granat. Widział w życiu tyle gówna, że powinien być ze stali, a jednak ten widok... ten widok go przeorał. To nie jest papierowy bohater, który rzuca sucharami. To gość, który czuje ciężar każdego kroku, gdy próbuje zrozumieć, co za psychol grasuje w jego mieście. Ale prawdziwy cios przychodzi, gdy autorka cofa nas do 1996 roku. To był Sopot, którego już nie ma – duszny, niebezpieczny, rządzony przez nocne kluby i ludzi, z którymi nie chciałbyś stanąć oko w oko w ciemnej uliczce. Poznajemy Monikę. Dziewczyna ma marzenia, pracuje w barze, ale daje się uwieść mrokowi. Pakuje się w relację ze starszym facetem, który ma w oczach tylko lód. I jest Mario – gość, który patrzy na to wszystko z boku, kocha ją do szaleństwa i z każdą stroną czujesz jego narastającą, bezsilną wściekłość.Czytasz to i wiesz, że tragedia nadchodzi, słyszysz jej kroki, ale nie możesz nic zrobić. To połączenie dwóch linii czasowych to emocjonalny rollercoaster. Pytasz siebie: „Co ich łączy?”, a autorka tylko dokręca śrubę. Nie będę cię oszukiwał – to nie była łatwa przeprawa. Ta książka ma swój rytm, swoją sinusoidę. Były momenty, gdzie te gęste, lepkie opisy niemal mnie dusiły. Czasem chciałem krzyknąć: „Bilski, rusz się, bo go stracisz!”. Ale to właśnie była pułapka. Autorka usypia twoją czujność tymi detalami, buduje fundamenty pod coś, co ma cię zmiażdżyć na koniec.Dialogi? Surowe. Czasem miałem wrażenie, że te postacie wypluwają słowa z trudem, jakby każda sylaba ich bolała. To dodaje autentyczności, której brakuje w wielu współczesnych thrillerach. To nie jest zabawa w detektywa – to brodzenie w szambie w poszukiwaniu prawdy.zakończenie tej książki to jest czysty sadyzm wobec czytelnika. Kiedy myślisz, że już masz mordercę, że poukładałeś te klocki, autorka robi jeden ruch i cała twoja teoria rozsypuje się w pył. To zakończenie dosłownie wyrywa z butów. Siedziałem po ostatniej stronie w kompletnej ciszy, gapiąc się w ścianę i próbując zrozumieć, jak mogłem tego nie widzieć. Na mojej półce czeka już cała seria Kolory Zła. Jeśli kolejne tomy są chociaż w połowie tak intensywne, to czeka mnie kilka nieprzespanych nocy. I wiesz co? Chrzanić to logo Netflixa na okładce, które tak mnie wkurzało na początku. Liczy się to, co w środku – a tam jest czyste, skoncentrowane zło, podane w sposób, od którego nie da się oderwać. Jeśli masz odwagę wejść do tego świata, to bierz tę książkę i nie pytaj o nic. Tylko przygotuj się na to, że po lekturze będziesz musiał wziąć długi, zimny prysznic, żeby zmyć z siebie ten sopocki mrok.

Na serię Kolory Zła trafiłam po obejrzeniu filmu na Netflixie. Oczywiście jak każdy miłośnik książek powiem,że książka zdecydowanie była lepsza, miała nie tylko wątek kryminalny, który był peakiem całej fabuły, ale również historia głównego bohatera, rozwijajacy się w tle wątek miłosny, który mnie urzekł a także historia nieszczęśliwej miłości, która trwała latami po tragiczny finał to wszystko sprawiło, że książka jest rewelacyjna i trzyma w napięciu do samego końca. Gorąco polecam! Ja zaczynam 2 tom czyli Czerń.

Polecam!

Fajna seria

Fajna