Kolory pawich piór

Poczytni autorzy dzielą się na dwie grupy, jedni z każdą książką stają się lepsi, ich styl bardziej spójny czy fabuła bardziej przemyślana. Drudzy z kolei z każdą kolejną książką "płyną" na swoim nazwisku, a z jakością już bywa różnie. Piszę o tym dlatego, że ostatnia powieść Jojo Moyes jest takim ciężkim przypadkiem, gdzie klasyfikacja jest mocno utrudniona.

Suzanna ma wszystko, ale cały czas ma wrażenie, że w jej życiu czegoś brakuje. Gdy wraca do rodzinnego miasta postanawia otworzyć swój własny sklep - jak to się mówi - szwarc, mydło i powidło. To miejsce będzie początkiem wszystkich zmian przegotowanych przez los dla Suzanny.

"Kolory pawich piór" to ostatnia wydana w Polsce powieść Jojo Moyes. Jednak nie jest nową powieścią, bo została wydana w 2005 roku. I po przeczytaniu chyba wszystkich powieści tej autorki, muszę stwierdzić, że nie jest to jej najlepsza. Na pewno to co wyróżnia tę pozycję, to totalny misz-masz, autorka poruszyła chyba każdy trudniejszy temat, bo i mamy tajemnicę rodzinną, problemy w małżeństwie, konflikt polityczny w Argentynie, rasizm, przemoc w rodzinie czy właśnie szukanie własnego miejsca. I niby ta wielowątkowość jest spójna, ale według mnie brakowało w tym wszystkim emocji, bo mimo tych dramatycznych momentami wydarzeń, wyszło jakoś tak płasko? Najbardziej podobał mi się wątek Alejandra, argentyńskiego położnika. Myślę, że jego historia mogłaby okazać się dużo ciekawsza od perypetii Suzanny, która jest okropnie irytującą postacią, a jej niezdecydowanie nie umilało lektury.

Czy się zawiodłam? Nie, ale spodziewałam się jednak więcej Moyes w Moyes. Tutaj wyszła poprawna, całkiem przyjemna obyczajówka, wielowątkowa. Czekam na kolejne powieści autorki.

Książka Jojo Moyes - "Kolory Pawich Piór" to kolejna powieść z literatury dla kobiet. Podziwiam autorkę za konstrukcję bohaterów oraz wątki, które łączą się w zaskakującą całość. Książka jest napisana z perspektywy kilku bohaterów, gdzie przeszłość miesza się z teraźniejszością. Skomplikowane relacje między głównymi bohaterami sprawiają, że czytelnik coraz bardziej zagłębia się w tą historię, czyli historię kobiety, która próbuje odnaleźć się w życiu. Otwiera sklep „Pawi Zakątek”, w którym poznaje ludzi, którzy zmieniają jej perspektywę patrzenia na świat. Wzruszająca, pełna emocji, jak każda książka Jojo Moyes, którą do tej pory przeczytałam.

Na samym początku, zanim zapoznałam, się z kolejną książką pt. „Kolory pawich piór” autorstwa Jojo Moyes to analizowałam sobie treść opisu zamieszczonego z tyłu okładki. Wzbudził on moje zainteresowanie i lekkie poruszenie z powodów zachowań matki i córki.

Zanim rozpoczęłam, czytanie zadałam sobie dwa pytania:

1. Czy można wybaczyć zachowanie osobie, która ma swój własny świat, w którym nie dostrzega innych wokół siebie osób?

2. Jak można pomóc tej osobie zmienić swoje nastawienie do świata, który skrywa wiele tajemnic?

Akcja powieści toczy się w świecie ludzi bogatych, zepsutych, niesympatycznych. Liczą się dla nich wyłącznie pieniądze.

Marzenie o prawdziwej miłości na łamach tej powieści to nie lada gratka i wyzwanie dla bohaterów, którzy mają mocno zbudowane charaktery, uczucia, emocje, które chętnie ujawniają, nie wstydząc się ich. Czasem są zbyt niedelikatni w wyrażaniu siebie.

Podoba mi się mimo wszystko otwartość, która daje mi im taką siłę, pole do walki.

Nie zabraknie poczucia humoru, obojętności, zazdrości, wyrażania własnych uwag u bohaterów, szczerości.

Powieść ta składa się z trzech części, w której zamieszczonych jest 29 rozdziałów.

Minus stanowią jak dla mnie zbyt długie opisy występujące w rozdziałach.

Uważam, że były potrzebne i konieczne zmiany odnośnie do całej osobowości, jeśli chodzi o jedną z trzech głównych bohaterek — Suzanna.

Jesteśmy na co dzień bardzo wyraziści, jak również Suzanna i obcy.

Gdy zaglądniemy na chwilkę do miejsca, jakim jest, Pawi Zakątek to, myślę, że na chwilę zapomnimy o naszych problemach, które zamiast znikać, pojawiają się i mnożą.

Polecam przeczytać tę książkę.

„Kolory pawich piór” to kolejna książka znanej autorki - Jojo Moyes. Historia trzyma w napięciu. Jest bardzo autentyczna, a zarazem intrygująca. „Kolory pawich piór” to opowieść o miłości, dążeniu do pasji, poszukiwaniu sensu życia. Główni bohaterowie muszą zmierzyć się ze swoim losem. Podobnie jak w życiu, w „Kolorach pawich piór” nie wszystkie historie kończą się szczęśliwie. W końcu „urodziliśmy się nie po to, żeby być doskonali, lecz prawdziwi”.

Kolejna powieść szturmem zdobywającej w Polsce coraz większą popularność Jojo Moyes, jest nieco inna niż dotychczasowe. Główna bohaterka - Suzanna jest postacią o skomplikowanej naturze - zdystansowana od rodziny, ze skromnym gronem pozostawionych w Londynie przyjaciół, skoncentrowana tylko na swoim dobrostanie, trwająca w związku pozbawionym pasji. Poszukiwanie szczęścia i spełnienia doprowadziło ją do otworzenia własnego sklepiku. Ale czy to wystarczy, aby w jej życiu wreszcie zagościła radość i spokój ducha? Nie będzie to takie łatwe, zważywszy na wydarzenia z przeszłości, które rodzina skrzętnie przed nią ukrywa... Autorka porusza wiele niełatwych tematów, niemniej jednak książka jest wciągająca.

"Kolory pawich piór" to książka o miłości i o silnej więzi. Pomiędzy tym wszystkim tajemnice rodzinne, z którymi Suzanna musiała się zmierzyć, musiała się zmierzyć też z samą sobą. Razem z bohaterami odkrywamy tajemnice i historie każdego z bohaterów i dowiadujemy się,że nie wszystko wygląda tak jak nam się wydaje. Bohaterzy byli autentyczni,a każda emocja im towarzysząca świetnie opisana. Nie było zbędnych słów i zbędnych opisów, wszystko wyważone, idealnie dobrane. Spodobała mi się relacja między Vivi,a Douglasem, to jak ukazane jest wszystko w książce. Postacie,które bardzo ale to bardzo polubiłam, którzy swoją postawą, dobrocią i miłością pokazali jak powinno się żyć i jakim być. Po prostu tych dwoje łączyła więź, bardzo silna i solidna. Książka podbiła moje serce! Musicie po prostu przeczytać tą książkę, bo gwarantuję,że nie oderwiecie się od niej dopóki nie przewrócicie ostatniej strony. Będziecie tak jak ja zachwyceni tą historią, tą książką i dumni z autorki,że stworzyła takie arcydzieło! Jestem zachwycona, książkę czytałam z zapartym tchem. Nie raz miałam szklane oczy, czasem to co się czytało było smutne, bardzo smutne,a nieraz tak bardzo miłe dla naszego serca,że aż można się wzruszyć w tym pozytywnym sensie. Książkę czytało mi się lekko i przyjemnie, cały czas książka ciekawiła i ani trochę nie nudziła. Mogłam zarywać noce, nie przeszkadzało mi to, bo książka jest tego warta. Książka nie tylko ma piękną okładkę ale i piękne wnętrze!

Historia jest przemyślana, układa się całość, wszystkie wątki ostatecznie spięte są klamrą, która wyjaśnia wszystkie drobiazgi w fabule.

To taki trochę nienachalny romans obyczajowy, jak zwykle, w przypadku tej autorki, podszyty morałem i nauką, która jasno wskazuje, że bohaterowie książki nie tylko dostarczają rozrywki, ale też wskazują, że trzeba uczyć się na błędach. Nieskomplikowana, ale dość interesująca fabuła powoduje, że powieść czyta się szybko, nadaje się więc na miły wakacyjny flirt z książką. Jeśli więc lubicie Jojo Moyes i jej opowieści, to się nie zawiedziecie.

„Kolory pawich piór” to powieść, z której można dowiedzieć się wiele mądrości życiowych. Jest to skomplikowana historia o tym, że to, co przeżywamy w dzieciństwie, ma swoje odzwierciedlenie w naszym dorosłym życiu. Na kartach książki autorka, Jojo Moyes, przedstawia rozterki głównej bohaterki oraz jej diametralną przemianę i zmianę podejścia do życia. Wiele tajemnic, zdrady oraz zazdrość – to sprawy, którym bohaterowie powieści muszą stawić czoła. Książka opowiada o tym, jak ważne jest dążenie do szczęścia oraz realizowanie swoich marzeń. Sprawia, że czytelnikiem targają skrajne emocje – od smutku i wzruszenia, po radość i śmiech.

To pokaźnych rozmiarów powieść, z której można zaczerpnąć kilka życiowych prawd. Dla mnie najbardziej ważna jest ta, iż prawda zawsze jest lepsza od kłamstwa - nawet od tego, które jest dla naszego dobra. Kłamstwo wprowadza chaos, niestabilność i zagubienie, bo niedopowiedzenia rodzą kolejne podejrzliwości. I to kłamstwo na różnych płaszczyznach życia ciągnie się za główną bohaterką Athene od jej przyjścia na świat po małżeństwo. Zawsze też uderza mnie niezmienna prawda, że dzieciństwo ma ogromny wpływ na dorosłe życie i ta powieść jest też o tym. Nie zdradzając szczegółów, słodko nie będzie, bo za dużo tajemnic do rozwikłania, zranionych uczuć, zdrad, zazdrości, która prowadzi do katastrofy i wreszcie prób ratowania czegoś, co już dawno przestało istnieć.

Początkowo powieść bardzo nuży, trzeba przebrnąć dość sporą część, by przyzwyczaić się do bohaterki, jej specyficznej rodziny i niespiesznego małomiasteczkowego klimatu. Nie jest to też najlepsza powieść Jojo Moyes, ale jej wielbiciele sięgną po nią pewno, by ukształtować prywatne zdanie w tej kwestii.

Nie mieliśmy okazji poznać wcześniej tej pozycji,choć w oryginale została wydana już jakiś czas temu.Jako,że czytam wszystkie książki Jojo Moyes,nie mogłam nie sięgnąć i po tę.

Zauważyłam u siebie pewną przypadłość.Otóż lubię,gdy akcja toczy się na przemian w teraźniejszości i przeszłości.I taki zabieg zastosowała autorka również tutaj.Ponadto mamy narrację prowadzoną na przemian w trzeciej i pierwszej osobie.

Poznajemy kolejno losy Athene oraz,po latach,losy jej córki Suzanny.Jaki wpływ na jej losy ma postępowanie matki.I jaką tajemnicę kryje przeszłość?

Wielbicielek Jojo Moyes zachęcać nie muszę.Natomiast wszystkim innym polecam zabrać tę książkę na wakacje.