Kobiety Romanowów. 3. Piękność z lodu. Kobiety Romanowów, tom 3

„Nie korony, nie orszaki. Miłość dzieci, czułość wnuków, pamięć o tych, którzy byli z nami. To właśnie pozostaje, kiedy zgaśnie cały blichtr”

Rodzina Romanowów ożywa na kartach tej powieści. Otrząsa się z historycznego pyłu, nabiera ciała i duszy. Bohaterowie znani z kart podręczników stają przed nami w pełnej krasie. Dzielą się swoimi pasjami, troskami, miłościami i … tajemnicami. Suche fakty historyczne nabierają rumieńców opowiadane niczym baśń lub błyskotliwa powieść obyczajowa.

Ten tom zdominowany jest przez carskie dzieci. Obserwujemy burzliwe losy Marii Dagmary. Drżymy o życie młodego carewicza cierpiącego na hemofilię. Współczujemy carskim córkom, które pragną rodzicielskiej miłość niczym kania dżdżu, ale ciągle pozostają jej pozbawione. Niczym zły omen w tle wydarzeń przewija się postać nikczemnego Zygfryda.

Monika Raspen znana jest ze swojego kwiecistego języka i niezwykłego daru snucia opowieści. Śmiem twierdzić, że nawet zwykłe menu w jej wykonaniu zafurczałoby feerią smaków i aromatów. To co jednak uczyniła opisując prace jubilerskie pracowni Faberge przekracza wszelkie wyobrażenia. Chłonęłam te opisy całą sobą, z wielką uwagą i przeogromną fascynacją czytałam o sztuce zaklinania cudów natury w kosztownościach, zatrzymywaniu kryształków lodu w broszach, uchwyceniu przejścia zimy w wiosnę w jajku Faberge.

Popłynęłam z tą powieścią, dałam się ponieść wichrom historii, wciągnęłam w zawieruchę zdarzeń, poniosła mnie fala żywnych emocji, porwał nurt barwnych opisów. Na jeden dzień, na jedną noc (tyle zajęła mi lektura tej powieści) przeniosłam się do innego świata, dotknęłam pulsujących ogniem uczuć, poznałam niesamowitych ludzi, rozwiązałam kilka tajemnic i otarłam o wielką historię. Moniu, proszę czaruj tak dalej.

„-Lato jest jak sen […] - kiedy trwa, wydaje się wieczne, a potem nagle odchodzi i zostaje po nim tylko cień na ścianie. -Ale może warto śnić? [..] Choćby przez chwilę.” .A Wy jak uważacie? Warto śnić? Tak, jak niektórzy bohaterowie powieści „Piękność z lodu” autorstwa Moniki Raspen? .A śnią oni o lepszym jutrze, o niegasnącej potędze carskiej Rosji, o zdrowiu dla carewicza i spokoju ducha dla carycy… Niestety przyszłość niekoniecznie jest widziana w jasnych barwach. Nad Europą pojawia się widmo zbliżającej się wojny, rośnie niezadowolenie klasy robotniczej z warunków życia - komuniści zaczynają dochodzić do głosu, a do tego portrety Romanowów spadają ze ścian, diament Orłow obluzowuje się w berle cesarskim, co może wróżyć nadchodzące nieszczęście… .„Piękność z lodu” - tymi słowami opisywano carską Rosję, ugina się u podstaw. Niegdyś majestatyczna, sama w sobie stanowiąca bogactwo i potęgę, obecnie krucha, narażona na zniknięcie, jak roztapiający się lód… .Historia pełna tajemnic, namiętności, intryg, które prowadzą do zniszczenia. Dużo się w niej dzieje, dalsze losy bohaterów splatają się ze sobą. Tło historyczne idealnie oddaje klimat tamtych czasów, w przededniu wybuchu wielkiej wojny, a wykreowana przez Autorkę fabuła trzyma w napięciu i nie pozwala odłożyć powieści na później. Mocne kobiece portrety, dzięki którym czujemy się tak, jakbyśmy sami byli uczestnikami tamtych zdarzeń. A postać Rasputina - pokazana z nieco innej strony, bo któż to wie, jak było naprawdę… .Osobiście jestem zachwycona!