Klasa wesołków. Żarciki Toto. Komiks

Zdarza się Wam czasem otworzyć książkę i od razu pomyśleć: „O tak, to jest coś dla nas”? Tak właśnie mieliśmy z tą serią, a ten tytuł tylko to potwierdził.

Toto, to ośmioletni, nieco niesforny i wymykający się sztywnym ramom, chłopiec, zawieszony między domem mamy a taty. Ma roczną siostrzyczkę i czasem wprowadza totalny nieporządek tam, gdzie się tylko pojawi. Taki jego urok. Nauka nie idzie mu najlepiej. Gubi zeszyty, oblewa testy, ale nadrabia to wszystko wyjątkowym poczuciem humoru i pomysłowością, którymi mógłby obdzielić pół świata. Swoją osobowością sprawia, że od razu chce się z nim spędzać czas, choć nie każdy widzi to od razu .

Ten tom wprowadza jeszcze więcej zamieszania i śmiesznych sytuacji. Każda historyjka to mała dawka absurdu, krótkich gagów i zabaw słowem. Pojawi się tajemniczy pan wizytator, lekarz-hydraulik czy samodzielny tata. Będzie niespodziewane topienie cukru, wyostrzony piąty zmysł i gra w bicie, która może Was zaskoczyć (mnie zaskoczyła). Uśmiejecie się rodzinnie, a to tylko ułamek.

Dialogi są tu pełne żartów, gry słów, a zabawne komentarze sprawiają, że dzieci czytają z wypiekami na twarzy, a dorośli przypominają sobie własne szkolne wygłupy.

Ilustracje Thierry’ego Coppée to samo życie i energia. Mimika dzieci, gesty i ruchy uczniów w klasie oddają dziecięce emocje w najzabawniejszy sposób. Kolory od Lorien podkreślają dynamikę i humor scen, dzięki czemu każda strona to prawdziwa radość. Komiks można nie tylko czytać, ale też oglądać i odkrywać drobne detale gagów ukryte w rysunkach.

Najbardziej w tej książce uwielbiam to, że pokazuje dzieciństwo takim, jakie jest naprawdę, trochę chaotyczne, pełne absurdu, śmiechu i krótkich gagów, ale z sercem. Toto nie jest bohaterem idealnym, czasem psoci i robi błędy, ale właśnie dzięki temu jest prawdziwy i do granic możliwości zabawny.

Na wspólne czytanie przy popołudniowej herbacie, na kanapie, przy wieczornej lampce, gdy w domu jeszcze panuje ten przyjemny chaos. To książka, która zostaje w pamięci, rozśmiesza, a jednocześnie pokazuje, że bycie sobą i robienie błędów to część dzieciństwa. Bo czy tak właśnie nie jest? Czy od małego musimy silić się na bycie idealną wersją? Polecamy Wam.