Kiedy obudzi się nadzieja

,,-Mamo, przepraszam. Za te wszystkie razy, gdy się na ciebie złościłam. I za to, że poddałam się bez reszty tęsknocie. Zawsze walczyłaś o samodzielność, a ja zachowałam się jak obrażona na świat mała dziewczynka, czekająca, aż ktoś ją wybawi od podejmowania decyzji i odpowiedzialności. Zabrnęłam w ślepą uliczkę, ale już jest dobrze. Zaczynam od nowa. Jeszcze będziesz ze mnie dumna.

Dotknęła zimnej nagrobnej tablicy i się odwróciła. Szła z uniesioną głową, gotowa sprostać wyzwaniu, jakiego się podjęła."

Celowo wybrałam ten cytat, by każdy, kogo zatrzymała strata ważnej dla niego osoby, nie poddawał czy nie poddawała się i parła na przód. Może nie łatwo to brzmi, bo w momencie śmierci ból rozsadza nas od wewnątrz, ale takie jest właśnie nasze życie. Każdy, kto odchodzi nie chce abyśmy poddawali się niekończącemu się cierpieniu i zaprzepaszczali swoje życie z powodu czyjegoś odejścia. Jest czas na żałobę w sercu czy jak kto woli, bo w końcu kochaliśmy nie tylko człowieka, ale i energię, którą emanował, dlatego jej brak bywa bardzo dotkliwy. Jednak po tym czasie, jak przekonała się postać z książki powinien nadejść nasz czas. Czas na własne przeżycie przygody w wyznaczenie celu lub kontynuowanie go. Mama naszej postaci, która odeszła z początku wydawała się być zwykłą osobą, tyle tylko, że zapracowaną. Tuż przed jej śmiercią ktoś postanowił zrobić z nią wywiad i opisał go w swojej książce. My czytamy te urywki i widzimy jak córka zmarłej zaczyna widzieć ją jako kogoś innego. Mamy tu porady by zauważyć co tak naprawdę w życiu jest ważne i jak dbać o to, by przyniosło nam jak najwięcej szczęścia. Sławka przekonała się, że oprócz dobrych wspomnień mama pozostawiła jej spory majątek o czym nie miała pojęcia. Podświadomie podczas lektury książki o mamie zaczną nachodzić ją myśli jak zmienić swoje życie, by wynieść z niego jak najwięcej dobra. Tak jak zawsze ona sama chciała i jak pragnęła tego dla niej mama...

Aż serce się zaciska, gdyż jest to tom trzeci i ostatni. Rzadko przyzwyczajam się do serii i postaci w niej występujących, ale te tutaj to osoby z krwi i kości. Pokazują swoje upadki i dają wskazówki jak się z nich podnieść. To nie tylko kolejny tom, ale i porady, które naprawdę mocno pomogą w chwili żałoby, bez względu na to czy trzyma się ją od niedawna czy ileś dziesiąt lat. Oczywiście wzruszenia są tu gwarantowane, ale jaką mądrość życiową można z nich wynieść! Koniecznie rozpocznijcie swoją przygodę od tomu pierwszego. Od sekretów po odkryte tajemnice. Zapamiętacie tutaj każdą postać niczym znajomego człowieka, który da wam mądre nauki życia. Bardzo ale to bardzo ją wam polecam:-)

Kiedy sięgnęłam po pierwszy tom Chabrowego Ustronia, wiedziałam, że całkowicie się w nim zatracę i tak właśnie się stało. W drugim tomie, odwiedziny u bohaterek okazały się jednak niezwykle bolesne i zakończyłam tę historię z ciężkim sercem i smutkiem. I przyszedł czas na trzecią część, którą Ania zadedykowała mi słowami: miłego powrotu do Chabrowego Ustronia. Bardzo się go bałam, bo tak wiele się zmieniło, tak dużo dobra z tego miejsca uleciało (kto czytał, ten wie, jaka sytuacja poraniła mi serce). I wiecie co?

Nie było łatwo, ale choć było inaczej, to jednak tak samo. Poczułam, że wróciłam do domu, do miejsca wypełnionego znanymi zapachami, do ciepła które przeszłość pozostawiła w znajomych kątach. Rozgościłam się na dobre i wraz ze Sławką spojrzałam w przyszłość z nadzieją.

Bohaterek Ani nie sposób nie kochać. To kobiety prawdziwe, autentyczne, pełne wątpliwości i wewnętrznych zmagań. Akceptujące własne niedoskonałości i pełne emocjonalnych rozterek. W tym wszystkim jednak potrafią wziąć się z życiem za bary i z pełną świadomością kroczyć ku nowym wyzwaniom.

A tych w ich życiu nie brakuje. Kobiety bawią, uczą, wzruszają.

Takie są właśnie powieści Ani. Jest w nich czas na smutek i łzy, ale te w końcu obeschną i nadzieja zapuka do drzwi. Czasem po malutku, cicho się skradając, nie obiecując za wiele, ale szepcząc do ucha, że wszystko będzie dobrze.

Ta historia otula i koi, a dzięki miejscu, w którym toczy się opowieść, sprawia, że czujemy się przytulnie i komfortowo, a tym samym bezpiecznie. I choć traktuje o trudnych życiowych zakrętach, to na końcu tej zawiłej drogi, Autorka zawsze pozwala zmierzyć się z prawdą o nas samych. Bo kluczem do poznania siebie jest przede wszystkim głęboka wiara w siebie.

Aniu, po raz kolejny przeniosłaś mnie w miejsce, gdzie chciałabym zostać na zawsze. Tam, gdzie cisza wybrzmiewa dźwiękami natury, gdzie pachnie domowym chlebem, a miłość i dobroć splatają się w fundament głębokich ludzkich relacji. Dziękuję za ten czas spędzony w Chabrowym Ustroniu i ciepło otulające serce.

Nie byłabym sobą, gdybym wystawiła inną notę niż 10/10. Moją bezgraniczną miłość masz już na zawsze.

Jeśli jeszcze nie znacie Chabrowego Ustronia to zapraszam do tego niewielkiego gospodarstwa na końcu wsi zwanej Końcówka. Powieść „Kiedy obudzi się nadzieja” Anny Szczęsny jest trzecim i zarazem ostatnim tomem cyklu opowiadającego historię jej mieszkanek i ich przyjaciół.

Czy magia Chabrowego Ustronia pozostała mimo, że jego gospodyni Daniela odeszła pozostawiając pustkę w sercach bliskich jej osób? W starym domu zamieszkała jej córka Sławka. Przez całą jesień i zimę młoda kobieta przeżywa żałobę po matce. Całe dnie spędza na rozmyślaniach i bezczynności. Czasami odwiedza ją sąsiadka Sara dbając, żeby miała co jeść i nie czuła się zupełnie osamotniona. Dopiero wiosną Sławka powoli odzyskuje motywację do działania. Przyjaciele Danieli starają się pomóc dziewczynie motywując do reaktywowania działalności sklepu z jej oryginalnymi wyrobami. Ale szczególne znaczenie w tym procesie odzyskiwania celu i sensu życia ma spotkanie z Anielą. Starsza Pani zgubiła się w drodze do siostrzeńca. Sławka znajduje ją przemoczoną i zziębniętą pod figurą świętego bez głowy pewnego wiosennego wieczoru. Dzięki pobytowi Anieli w Chabrowym Ustroniu córka Danieli odzyskuje zapał do pracy i działania. A może to atmosfera i klimat tego miejsca wraz z wiosną i latem zaczynają działać na Sławkę sprawiając, że i ona sama i jej firma zaczynają się rozwijać by znów zakwitnąć nowym blaskiem i pomysłami? Jej życie osobiste także nabiera nowych barw. Jeśli chcecie się dowiedzieć jak dokładnie do tego doszło i czym zakończyła się ta przemiana koniecznie sięgnijcie po powieść.

W tym tomie pojawia się i jest rozwijany wątek żałoby i jej przeżywania. Sławka mimo, że jej relacje z matką były niełatwe, jej śmierć przeżywa bardzo mocno. Być może wpływ na to ma także jesienno-zimowa aura oraz fakt, że kobieta nie ma bliskich przyjaciół. Wsparcie zapewniają jej znajomi i przyjaciele matki, z którymi ona jeszcze nie zbudowała bliższej więzi. Z czasem jednak „nie boli mniej, ale inaczej” i Sławka uczy się żyć bez matki w czym pomaga jej świadomość opieki i wsparcia ze strony ducha Danieli. Anna Szczęsna kontynuuje także wątek związany z relacjami i ich rolą w życiu. Z tym wątkiem łączy się wątek samotności. Wcześniej Sławka nie miała potrzeby tworzenia bliskich więzi z ludźmi. Miała poczucie, że w życiu może liczyć tylko na siebie i nie potrzebowała innych. Po śmierci matki poczuła, że faktycznie została sama, bo na ojca nie może liczyć. Po zamieszkaniu w Chabrowym Ustroniu zaczęła zauważać, że do prawdziwego życia potrzebujemy innych ludzi, że nie można się zamykać na relacje z innymi. Przekonała się ile można zyskać dzięki posiadaniu przyjaciół i bliskich osób. „…Chabrowe Ustronie ją zmieniało. Zdzierało kolejne warstwy skorupy składającej się z nieufności, lęku i tęsknoty…”. (str. 312). Najtrudniejsze dla Sławki było zaufanie innym, kiedy przełamała swój lęk zaczęła budować prawdziwe relacje z ludźmi i przestała czuć się samotna i uwierzyła w siebie. Dzięki postaciom Anieli czy wujka Sławki – Artura możemy zobaczyć też inny obraz samotności – samotność osoby starszej. Ich poszukiwanie swojego miejsca w świecie. I na koniec nie sposób też pominąć wątku poszukiwania swojej drogi życiowej, odkrywania siebie jaki rozwija Anna Szczęsna pokazując nam życie Sławki w Chabrowym Ustroniu.

Tak jak w poprzednich tomach pisarka znakomicie buduje psychologię postaci. Główna bohaterka jest osobą nieidealną, ma swoje słabości i wady i przez to jest realna i prawdziwa. Częściowo poznaliśmy ją wcześniej, ale tutaj dowiadujemy się o niej jeszcze więcej. Co ważniejsze obserwujemy jej przemianę, bo zaczyna dostrzegać swoje błędy i stara się zmieniać. Przede wszystkim zaczyna słuchać innych i uznaje, że może się mylić. Zaufanie innym dużo ją kosztowało, ale dzięki temu zyskała przyjaciółki. Szczególnie podobało mi się jej postępowanie wobec przyrodniej siostry. Myślę, że postać Sławki jest podobna do wielu młodych ludzi, którzy na pewnym etapie swojego życia kwestionują rady i wartości swoich rodziców, by z czasem przekonać się w jak wielu sprawach mieli rację. Ciekawą postacią jest Aniela, samotna starsza pani, która znając swoje problemy i ograniczenia nie czeka na opiekę ze strony rodziny, ale sama podejmuje decyzję o swojej przyszłości.

Akcja w powieści płynie swoim rytmem codziennych spraw, a wydarzenia ułożone są chronologicznie. W tle życia Sławki znajdziemy opisy zmian następujących w przyrodzie. Plastyczne opisy miejsca wyczarowują przed naszymi oczami główne miejsce akcji – starą chatę i stodołę otoczone sadem i ogrodem na końcu wsi. Powieść napisana jest w lekkim, emocjonalnym i pełnym ciepła stylu. Postać Sławki szybko stała się mi emocjonalnie bliska i jej emocje udzielały mi się podczas lektury. Tempo akcji stwarza możliwość, wczuć się w postać i zamyślić się nad poruszanymi przez autorkę wątkami. Końcowe sceny pozostawiają nas nastroju pełnym optymizmu i wiary w to, że zmiany są częścią naszego rozwoju i trzeba je przyjąć jako coś naturalnego w życiu.

Lektura była dla mnie wytchnieniem od codzienności, ale jednocześnie przypomnieniem, że w tę codzienność i proste rzeczy warto cenić. Ale przede wszystkim trzeba doceniać ludzi, którzy są wokół nas. Polecam miłośnikom powieści Anny Szczęsny oraz tym, którzy chętnie sięgają po refleksyjną literaturę obyczajową osadzoną we współczesnych realiach i poruszającą codzienne problemy.

Dla pełnego obrazu i lepszego zrozumienia fabuły polecam lekturę poprzednich dwóch tomów, choć autorka zadbała o umieszczenie w treści informacji pozwalających na rekonstrukcję kluczowych wydarzeń z poprzednich tomów.

Wiosna powolutku się rozgaszcza. Z każdym dniem słonko bardziej przygrzewa i daje nadzieję, że na Wielkanoc będzie przyjemnie.

Takiej nadziei potrzebuje Sławka, bohaterka trzeciego tomu "Kiedy obudzi się nadzieja". Chabrowe Ustronie właśnie przygarnęło ją po stracie mamy. Dziewczyna zamyka swoje sprawy w mieście i przenosi się więc na wieś. I choć plany ma ambitne, to żałoba sprawia, że nie posuwają się tak jakby chciała. Wspomnienia związane z rodzicielką, trudne emocje, ból, smutek i żal po jej śmierci nie maleją, pogłębiają się, choć minęło już parę miesięcy. To nadal świeże rany, które trudno się goją. Żałość i rozpacz ogarniają Sławkę. Traci chęć do wszystkiego. Wraz z nadejściem wiosny, malutkimi kroczkami próbuje się otrząsnąć z tego okropnego letargu.

Na wsi, właśnie we Chabrowym Ustroniu odkrywa na nowo wartość najprostszych rzeczy, takich jak bliskość i uroki natury, przyjaźń oraz bezinteresowna pomoc życzliwych ludzi. Tam też poznaje pewną staruszkę, dzięki której Sławka otworzy się jeszcze bardziej, skłoni ją do przemiany. Także w tej części losy bohaterów aż kipią od emocji, od radości po smutek. Anna Szczęsna bardzo umiejętnie i z wyczuciem buduje napięcie, serwuje opowieść, która może dać ukojenie, zwłaszcza tym, którzy potrzebują otulenia.

Ta książka jest pełna refleksji na temat sensu życia, wartości rodziny i przyjaźni. Czytanie jej skłania czytelnika do zastanowienia się nad własnym życiem i jego priorytetami. Ogromnym atutem całej tej serii jest to, że Autorka operuje barwnym językiem, który sprawia, że czuje się sielskośc i klimat wsi.

Powieść ta daje nadzieję i pokazuje, że nawet w tych najcięższych momentach jest iskierka, promyczek słońca i powód do radości, a nawet do miłości,która rodzi się bez pośpiechu.

Z ręką na sercu muszę stwierdzić, że jest to jedna z najpiękniejszych serii, jakie udało mi się przeczytać. Polecam Waszej uwadze z ogromną radością. Czytajcie!