Kiedy kocham, krzyczę

„Kiedy kocham, krzyczę” to nie wielkich rozmiarów książka, która zabiera nas do Tokio. Opisuje los czterech osób, które na swój własny sposób zmagają się z problemami i samotnością. Każda z nich trafia do starego mieszkania, gdzie dostają posiłki i mogą się wygadać.

Książka porusza trudne tematy takie jak starzenie się, samotność, ubóstwo i sens życia. I pomimo, że ma ona zaledwie 160 stron to nie jest łatwą lekturą. Nie czyta się jej za szybko. Aby zrozumieć głębszy jej sens i poczuć to co czują bohaterowie należy wolniej czytać.

Książka jest klimatyczna. Jest melancholijna i idealnie nadaje się na długie jesienne wieczory. Nie znajdziemy w niej dynamiki, ani zaskakujących zwrotów akcji. Ale nie jest to akurat duży minus tej książki. W tym gatunku raczej wskazane jest by tej dynamiki nie było.

Lektura posiada jednak pewne minusy. Bywały tutaj momenty nie do końca zrozumiane dla mnie. Może to wynikać z tego, że autorka nie rozwinęła do końca niektórych wątków. Przez co książka wywołuje mniej emocji.

Jeśli szukacie ciekawej i krótkiej formy, to bardzo polecam „Kiedy kocham, krzyczę”

Osobiście bardzo rzadko sięgam po literaturę azjatycka. Jednak od jakiegoś czasu obserwuję ogromne zainteresowanie moli książkowych gatunkiem zwanym „comfort reading books”. Sięgając po „Kiedy kocham, krzyczę” liczyłam właśnie na taką książkę. Czy ją otrzymałam?

Powieść Chisako Wakatake, choć objętościowo jest krótką książką, niesie ze sobą ogromną i mądrą treść. Styl autorki mimo, że trudny i oszczędny w dialogi, porusza czytelnika, intryguje i zachęca do przeczytania kolejnej strony.

W moim odczuciu „Kiedy kocham, krzyczę” to książka o poszukiwaniu siebie, zaglądaniu do swego wnętrza aby poznać je i zrozumieć. Bohaterowie powieści bardzo wiele przeszli, sięgnęli dna, i nie stać ich nawet na godne życie. Nie mają co jeść i gdzie spać. Dochodzą do momentu, w którym już tylko czarna rozpacz. Mimo chęci nie podołali życiu, swoim wyobrażeniom o tym jak powinni nim pokierować… I wówczas z pomocą przychodzi do nich pani Yoshino. Okazuje życzliwość, wsparcie i zrozumienie poprzez otwarcie drzwi swojego domu dla potrzebujących. Każdy z nich jest poturbowany i poszukujący sensu życia.

W codziennej gonitwie często nie dostrzegamy potrzebujących, zapominamy, że czasami tak niewiele trzeba. Wystarczy podać pomocną dłoń. Choć smutna i nostalgiczny przyniosła mi spokój i ukojenie.