Jesień w chacie pod starym świerkiem

"Jesień w chacie pod starym świerkiem" jest czwartym tomem serii Owocowe siostry. Jagoda nadal walczy o adopcję Piotrusia i stworzenia mu bezpiecznego domu. Kiedy chłopiec niespodziewanie znika, adopcja staje pod znakiem zapytania. Natomiast Artur walczy o odzyskanie zaufania Jagody i o jej miłość. Jaką cenę oboje zapłacą za drugą szansę? Z kolei Malina i jej miłość do Marka sprawiają, że wreszcie czuje się szczęśliwa. Jednak co z obietnicą złożoną umierającemu teściowi, który zawsze ją wspierał i dobrze traktował?

Nad Zalewem Wiślanym nastała jesień, a wraz z nią nadeszły chłód i mgły, co nadało fabule wyjątkowego klimatu, od którego wprost nie sposób się oderwać. Jest to moja ulubiona pora roku, więc tym bardziej ta powieść sprawiła, że z czystą przyjemnością się w nią zagłębiłam.

Oprócz tego pojawiają się nowe pytania, przed którymi nie można w nieskończoność uciekać. W końcu trzeba się z nimi zmierzyć. Tajemnice i niewypowiedziane słowa szukają ujścia, by zmienić czyjś los. Przeszłość nadal nie pozwala o sobie zapomnieć. Czy w związku z tym można zacząć wszystko od nowa?

Obserwujemy rozdarcie Maliny między poczuciem obowiązku a miłością. Boleśnie przekona się, że niezależnie jaką drogą pójdzie, serce zostanie złamane. Widzimy, że nie każda obietnica daje ukojenie. I zarówno nie każda miłość przychodzi w porę. Czy zatem warto odłożyć swoje pragnienia na bok, wybrać dobro innych? Niewątpliwie trzeba będzie coś poświęcić. Tu każda decyzja niesie ze sobą konsekwencje. Wątek drugiej szansy nie dotyczy powrotu do tego, co było, a wyboru życia na własnych zasadach, a nie oczekiwaniach innych.

W tej części Wioletta Piasecka zawarła więcej życiowego dramatu, trudności, cierpienia, bólu i łez niż w poprzednich tomach. Mimo niesprawiedliwości losu, z jakim stykają się bohaterowie, z zapartym tchem wyglądamy szczęśliwego zakończenia tej historii. Ale czy to nastąpi?

"Jesień w chacie pod starym świerkiem" to pełna emocji, wzruszeń i ciepła powieść o rodzinnych sekretach, odpowiedzialności, niełatwych wyborach, przebaczeniu. To książka, którą przeżywa się całym sobą. Bezsilność łamie serce, ale nadzieja wciąż się cichutko tli...

Czwarty raz Wioletta Piasecka zabiera nas nad Zalew Wiślany, gdzie jesień coraz śmielej zagląda do chaty pod starym świerkiem, przynosząc ze sobą chłód, melancholię i przeczucie, że przed owocowymi siostrami jeszcze wiele trudnych chwil.

Jagoda i Malina próbują poukładać swoje życie i rodzinne relacje, ale nie jest to łatwe. Los po raz kolejny nie zamierza ich oszczędzać. Trudne decyzje, bolesne doświadczenia i emocje, z którymi nie zawsze potrafią sobie poradzić, sprawiają, że serce nie raz pęka.

Jagoda walczy z całych sił o adopcję Piotrusia. Chce dać mu dom, bezpieczeństwo i poczucie, że wreszcie ma obok siebie kogoś, kto go nie zawiedzie. Jednocześnie próbuje oswoić jego lęki i traumy, które przez nieodpowiedzialność dorosłych zdążyły w nim urosnąć do ogromnych rozmiarów. Czy uda jej się sprawić, że chłopiec znów zacznie ufać i uwierzy, że może być kochany?

Malina po latach życia u boku męża, który odbierał jej siłę i poczucie własnej wartości, w końcu zaczyna walczyć o siebie. Próbuje zbudować swoje życie od nowa i odnaleźć własne szczęście. Tylko czy wystarczy jej odwagi, żeby naprawdę pójść za głosem serca? A może rozsądek, poczucie obowiązku i rodzina znów okażą się silniejsze?

A co z życiem osobistym Jagody? Czy samotne macierzyństwo jest naprawdę tym, czego pragnie? Jaką rolę w jej życiu odegra Artur? Czy między nimi jest szansa na szczęśliwe zakończenie? Czy miłość w końcu zwycięży, czy życie po raz kolejny napisze dla nich zupełnie inny scenariusz?

Ile jeszcze będą musiały udźwignąć te dwie kobiety?

Mam wrażenie, że nad owocowymi siostrami zamiast jaśnieć niebo, zbiera się coraz więcej czarnych chmur. Im dalej w tę historię, tym mocniej czuję niepokój o bohaterki. Czy jesienny deszcz przyniesie oczyszczenie, czy stanie się ulewą łez, rozczarowań i trudnych pożegnań?

Wioletta Piasecka po raz kolejny porwała mnie w świat rodzinnych tajemnic, trudnych wyborów, miłości, która nie zawsze przychodzi w odpowiednim momencie, i ludzi, którzy mimo wszystko próbują znaleźć dla siebie odrobinę szczęścia. Są tu momenty, które chwytają za serce, są decyzje, z którymi trudno się pogodzić, i bohaterowie, którym naprawdę zaczyna się kibicować.

Ta powieść jest jak jesień. Raz otula ciepłem, spokojem i nadzieją, by za chwilę przynieść chłód, niepokój i emocje, które zostają z czytelnikiem na długo.

Z niecierpliwością czekam na finałowy tom, bo po takim zakończeniu naprawdę chcę wiedzieć, jak potoczą się losy Jagody i Maliny. A Wam z całego serca polecam całą sagę o owocowych siostrach. Jeśli jeszcze jej nie znacie, zdecydowanie warto dać się zaprosić nad Zalew Wiślany do chaty pod starym świerkiem.

🍁 „Jesień w chacie pod starym świerkiem” niesie tak dużą dawkę emocjonujących wydarzeń, że serce kraje się podczas czytania kolejnych trudnych wyborów bohaterów. Siostry – Jagoda i Malina – rozpoczynają nierówną walkę z krzywdzącymi decyzjami oraz słowami i czynami, które ogromnie ranią. Życiowość tej opowieści oraz niosące ją wybory powodują pojawienie się łez i niepokój nad przyszłością bohaterów.

🍁 W chacie pod starym świerkiem rozpoczyna się walka o miłość upragnionego dziecka, jego szczęście, wybaczenie, powiedzenie skrywanej prawdy raniącej serce i przynoszącej łzy, z którymi ciężko wygrać, gdy nikt nie docenia tego, co się robi.

🍁 „Jesień w chacie pod starym świerkiem” to czwarta odsłona losów bohaterów, którzy walczą z przeciwnościami losu, miłością do dziecka, wybaczeniem zdrady oraz byciem kochanym. Moc wrażeń i emocji gwarantowana! Czekam na kontynuację i poznanie finału losów bohaterów! Czytajcie — ogromnie polecam 📖🤌🏻