Jad, który w nas płynie

I love it

Moi Kochani, nie jestem stanie słowami wyrazić, jak bardzo zaskoczyła mnie ta książka (oczywiście pozytywnie). Od samego początku autorka sprawia, że odczuwamy to samo co bohaterowie – niesprawiedliwość, ból, niezrozumienie i tęsknotę. Przez całą książkę Edyta Prusinowska pokazuje, że potrafi grać na emocjach swoich czytelników. Ponadto ilość plot twistów i innych wydarzeń, które funduje nam autorka momentami zawala z nóg, a uczucia bohaterów zmieniają ich postrzeganie na wiele istotnych spraw, co istotnie wpływa na fabułę. Kolejne przysięgi krwi i niedopowiedzenia, sprawiają, że motyw zagadki towarzyszy nam przez całą książkę. Warto wspomnieć, że nowi bohaterowie nieźle namieszają.

Odkąd tylko zaczęłam czytać książkę, zastanawiałam, się czy autorka zaskoczy mnie czymś nowym i czy będzie w stanie poprowadzić fabułę w inny, dotąd nieznany mi sposób. Autorka zdecydowanie to zrobiła i to jeszcze z naddatkiem. Druga cześć historii wydaje się być mroczniejsza i momentami bardziej przerażająca niż pierwsza część, przez wprowadzenie większej ilości brutalnych szczegółów – chciałam zaznaczyć, że nie są to BARDZO brutalne sceny, tylko bardziej zapadające w pamięć, niż w pierwszej części. Napięcie w książce nie jest jednolite, przez co wzmacnia doznania, które towarzyszą nam podczas czytania. Sama fabuła bardzo mi się spodobała – brak nudnych i zbędnych opisów to wielki plus, a wiersze Hennry’ego dla Dakoty <3

Chciałam także zaznaczyć, że sami bohaterowie zdecydowanie zyskali w moich oczach - są wyraziści, a ich motywy i przesłanki powoli się wyjaśniają. Edyta oczywiście nie rozwikłała wszystkich zagadek, a wręcz pokomplikowała jeszcze bardziej, ale przecież właśnie za to kochamy jej książki, prawda?